ความคาดหวัง / แล้วมันก็จะผ่านไป

เคยรู้สึกดีกับอะไรมากๆไหม 

แบบมองสิ่งนั้นด้วย bright and hopeful eyes รู้สึกว่าดี รู้สึกว่าใช่ รู้สึก “มีความหวัง” แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน 

เราแทบไม่เคยรู้สึกแบบนี้ แบบที่มองสิ่งนั้นด้วยแง่บวกมากๆ ปนกับความมั่นใจว่านี่แหละดีและใช่ เพราะปกติเราจะเคลือบแคลงสงสัยตลอดเวลา มองว่าทุกอย่างมีด้านดีและร้าย จะเตือนตัวเองให้มองโลกจากความเป็นจริง ไม่ฟุ้ง ไม่เพ้อฝัน

แต่ครั้งนี้ กับสิ่งนี้ กลับเชื่อมั่นมากๆ “คาดหวัง” มากๆ คิดว่าไม่ควรจะมีอะไรผิดพลาด 

ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนไม่รู้ เพราะปกติก็แทบไม่เคยปักใจกับอะไร

แต่กลับกลายเป็นว่า กาลเวลาที่ผ่านไป ก็ค่อยๆพิสูจน์ออกมาว่าสิ่งที่เราคิดว่าดี คิดว่าใช่ ไม่ได้ดีอย่างที่คิด 

เหมือนกำลังนับความรู้สึกถอยหลัง จากเต็ม 100 แล้วค่อยๆนับลง จากที่เต็มก็ค่อยๆพร่องลงไปเรื่อยๆ 

แล้วเราก็ค่อยๆมอง “ความคาดหวัง” ค่อยๆถูกกัดกร่อน พังทลายไปทีละเล็ก ทีละน้อย ต่อหน้าต่อตาเราเอง 

เป็นความรู้สึกที่เศร้ามาก 

ส่วนหนึ่งของปัญหาก็คือ “ความคาดหวัง” ของเราเองนี่แหละ เราคาดหวังว่ามันจะดี มันจะใช่ เราตั้งสมมุติฐาน(แบบผิดๆ) เราประเมิน(คิดไปเอง)จากสัญญาณต่างๆว่ามันต้องดี 

แต่บางครั้งคนเราก็ผิดพลาด 

ตอนนี้คงเป็นช่วงที่ทำใจว่าเราคิดพลาด เราคาดหวังผิดไป 

ยากนะกับการยอมรับความจริง เพราะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เราเอา “ความคาดหวัง” แบบผิดๆไปพ่นสีปรุงแต่งภาพในหัวตัวเอง ว่าจะต้องออกมาแบบที่คิดไว้ 

แต่มันไม่ใช่

ชีวิตจริงมันไม่ใช่ 

แล้วเราก็คงยอมรับมัน(ยัง)ไม่ได้ ยังยึดติดอยู่กับภาพในหัว คงต้องใช้เวลาที่จะค่อยๆยอมรับ และปรับสภาพกับความเป็นจริง ทุกวันนี้ก็พยายามบอกตัวเองให้อยู่กับความเป็นจริง มองแบบไม่ปรุงแต่ง มองแบบที่มันเป็น

แต่มันเจ็บไง ความหวังมันพังทลาย 

เจ็บนะ 

เจ็บแบบจุกอยู่ข้างใน พูดไม่ออก 

อีกผลลัพธ์เหรอ? รู้สึกเหนื่อยหน่าย รู้สึกเบื่อ รู้สึกโง่ รู้สึกเสียดายความรู้สึกดีๆ รู้สึกว่าไปคาดหวังอะไรบ้าๆบอๆทำไมนะ 

ทำตัวเองชัดๆนี่นา 

รู้สึกกลัวที่จะคาดหวังกับอะไรอีก จากคนที่ไม่เคยกล้าคาดหวังอะไรมาก มาเจอแบบนี้ยิ่งเหมือนตอกย้ำว่าคิดถูกแล้วที่ไม่ควรคาดหวังกับอะไร 

อีกเรื่องหนึ่ง คือรู้สึกว่ากำลังจะเป็น(หรือเป็นไปแล้ว)คนที่ตัวเองเกลียด มีพฤติกรรมแบบที่เราไม่อยากเห็นตัวเองเป็นแบบนี้ 

ประเด็นเดิมๆ เคยเป็นแบบนี้มาแล้ว เคยต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักหน่วง แล้วก็มาเป็นอีกแล้ว

เคยสู้กับตัวเองไหม เหนื่อยมากนะ 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นคนที่ตัวเองเกลียด จะต้องประนีประนอมสิ่งนี้ทำไม ทำไปเพื่ออะไร

เวลาคงเป็นเครื่องพิสูจน์เหมือนทุกสิ่ง ทางแก้ของเราก็คือ ไม่ไหวแล้วก็อย่าดันทุรัง สุดท้ายก็เดินออกมา เท่านั้นเอง 

รู้ทางแก้ แต่ก็ยังดันทุรังอยู่ จะดื้อดึงไปได้สักแค่ไหนก็คงรู้ คนเราทุกคนมีขอบเขตจำกัดทั้งนั้น 

แต่สุดท้ายนะ

มันก็จะผ่านไปแหละ เหมือนทุกอย่างที่เคยผ่านมา 

เรื่องที่กลุ้มใจวันนี้ ปีหน้าย้อนมามองอีกที คงรู้สึกตลก

เหมือนที่เรามองย้อนเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อน แล้วรู้สึกว่าไร้สาระมาก และหัวเราะกับมันได้ จากที่ตอนนั้นทุรนทุรายทรมานจะเป็นจะตาย 

รู้สึกโชคดีมากที่วันนี้ได้ไปอ่านบล็อกหนึ่งแบบบังเอิญ ซึ่งรู้สึกโดนใจมากเหมือนเอามีดมากรีด 

อยู่แบบนี้แหละ รับมือกับมัน บางวันทรมานบ้าง ก็อดทนนะ 

เพราะเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป 

Advertisements

3 Replies to “ความคาดหวัง / แล้วมันก็จะผ่านไป”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s