Mini Review: RPM – Indoor Cycling Class

เป็นเมมเบอร์ฟิตเนสมากว่าครึ่งปี แต่ก็ไม่เคยสนใจจะมาลองคลาสปั่นจักรยานซะที แรกๆไม่กล้าเพราะรู้สึกร่างกายอ่อนแอเกิน ไม่ไหวแน่ๆ ส่วนช่วงหลังๆไม่เข้าคลาสอะไรเลย มาเทรนกับเทรนเนอร์อย่างเดียว เพราะเบื่อคลาสมาก แต่ก่อนที่เคยสนุกกับ Bodycombat ก็รู้สึกเบื่อกับท่าเดิมๆและไม่ค่อยเหนื่อยเหมือนก่อน เขาว่ากันว่าคลาสปั่นจักรยาน RPM เหนื่อยจริง ไหนๆก็ไหนๆแล้วเลยเข็นตัวเองมาลองซะหน่อย 

RPM เป็นการปั่นจักรยานกับเพลง โดยจะมีการปรับเกียร์หนักเบาไปเรื่อยๆ ยืนปั่นสลับกับนั่ง ค่อนข้างจะ simple ปั่นๆ ปรับเกียร์หนักบ้างเบาบ้าง จบ ไม่เหมือนกับ Absolute rhythm cycling ที่เราไปลองมา อันนั้นจะมีท่าทางเล่นแขนเพิ่มด้วย มีให้ยกดัมเบลนิดหน่อย และยืนปั่นนานกว่ามาก แต่สำหรับเรา rhythm cycling ไม่เหนื่อย เหงื่อแทบไม่ออก จะแนวเมื่อยๆมากกว่า เพราะรู้สึกเกียร์ที่ปั่นไม่ค่อยหนักเท่าไร 

ความรู้สึกหลังจากลอง RPM

  • เหนื่อยอะ เหนื่อยกว่า Rhythm cycling มากๆ เราหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกหลังคลาสจบเลย ออกมาเทรนเนอร์เห็นหน้าละตกใจอะ ปกติเป็นคนหน้าแดงยากและเหงื่อออกน้อยด้วย 
  • ไม่แนะนำสำหรับคนไม่เคยออกกำลังกาย Too intense! ไปเข้าคลาสเต้นสวยๆหรือโยคะก่อนน่าจะดีกว่า 
  • ยากตรงเกียร์หนักนี่แหละ (แหงสิ) ปั่นไม่ขึ้น ลองกดเล่นดูเหมือนเกียร์จะมี Level 1-19 (มั้ง) เข้าคลาสครั้งแรก พอยืนปั่นปรับเกียร์ max สุดที่ 12 เราก็ปั่นไม่ไหวแล้ว ปั่นได้แค่แป๊บเดียวที่ level นี้ และช้ามากๆด้วย ต้องลดลงมาหน่อย ไม่รู้ว่าพวกขาโหดปรับกันที่ level ไหน แอบสงสัย
  • Pace ตัวเองปั่นช้าเกิ๊น ไม่ขึ้นเลยจ้ะ ถ้ายึด speed ว่าควรอยู่ที่ 80 rpms ปั่นเกียร์หนักอยู่ที่ 60 rpms รู้สึกที่ปั่นไปเวลาเกียร์หนักยังไงก็ไม่ถึงแน่ๆ ลองอ่านดู รู้สึกว่าการรักษาระดับให้อยู่ที่ 60-80 rpms (สำหรับ beginner) จะสำคัญกว่าการปรับเกียร์หนัก เพราะยืนปั่นแบบปรับเกียร์หนักแล้ว bounce มากไปไม่ดีกับเข่า เอาท่าให้ถูกก่อนดีกว่า 
  • Burn calories น้อยมากเลย 45 นาทีประมาณ 250 แคล เพราะอะไรนะ ตอนแรกก็คิด…เราปั่นเบามากเลยเหรอ!? จริงๆก็ไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้จะลดน้ำหนัก แค่งงว่าเบิร์นออกน้อยมากค่ะ อะไรคือการโฆษณาว่าเบิร์นได้ 600 แคลต่อชม.? นั่นสำหรับคนน้ำหนักตัวเท่าไรกันแน่…แต่พอไปเจอเว็บนี้ ลองใส่น้ำหนักตัวเองกับเวลาที่ปั่นเข้าไป ก็ออกมาได้ 258 แคลเนี่ยแหละ เป๊ะเลย 
  • รู้สึกดีมากๆ รักคาร์ดิโอก็ตรงนี้! เหงื่อออก เหนื่อยสะใจจริงๆ ตัวเบาสบาย หน้าแดงแป๊ด ชอบเลย เราห่างหายคาร์ดิโอมาพักใหญ่ด้วย เพราะเทรนเนอร์เน้นให้เล่นท่ากับเล่นเครื่องกระชับกล้ามเนื้อลูกเดียว แถมเดือนนี้เน้นเล่นท้องอีก เพราะตอนนี้เหมือนเป็นจุดเดียวที่เขาอยากโฟกัสให้เราผู้มีพุงนิ่มๆเผละๆ แต่เราไม่ชอบเล่นท้องไง ฮือ 😦 ทรมานจะตาย ไม่สนุก แถมขึ้นยากสุด (นี่ก็ไม่ได้ควบคุมอาหารด้วย) พอได้มาคาร์ดิโอก็รู้ตัวเลยว่าต้องขอมาเล่นแบบนี้บ้าง ชอบมากกว่า สดชื่นแบบรู้สึกได้ออกกำลังกายจริงๆ 

สรุป…จะหาเวลาไปเข้าต่อค่ะ intense ดี ชอบ ตอบโจทย์ตอนนี้ที่หลังๆไปเต้นหรือคลาสอะไรก็ไม่เหนื่อยแล้ว ลองปั่นจักรยานน่าจะดี 

Advertisements

Content or Passive?

Recently I’ve been listening to quite a few people’s problems; be it their study, career, or most of all, relationships. 

Then I realized I have none. 

I have nothing to complain in return. 

The ironic thing is, as soon as I realized that, I started panicking about the fact that I do not have problems, at least not major ones I can think of right away.  Deep down I’m gripped with fear that this means I’m being too passive. 

Isn’t that screwed up? People in my generation aren’t programmed to feel content, are they?

I just wanted to write this because, I’ve never recalled myself catching a glimpse of content, until now. There’s this…stillness and peace within me, where it has never been presented before.  Until now it was full of chaos and confusion, almost all the time. 

Now, though, it’s the feeling of not knowing what’s going to happen in the future, but you make do with it and feel ok about it. At the same time, you try to stay active, learn new things, challenge yourself, and keep an eye on opportunities presented down the road. 

I feel like I’m in control of my life, and it’s such a great feeling. It also feels liberating that at the present I’ve got no one and nothing to weigh me down. 

Trying to keep positive vibes while finding more meanings in life. Let’s see how this life thing goes! 

The Murakami Effect

“Wow,” I thought to myself, after reading the last word of Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage by Haruki Murakami, and stared fixedly at the page. It took me only 2 days to finish (with work in between), simply because I was unable to stop reading. 

The clock on the wall shows it’s almost midnight. 

It’s beyond me to describe this deep…sorrow and unnamed unsettling feelings rising up in my chest. As a result, I was pacing around the room, earphones plugged in my ears playing one song on repeat. In my head, trains of thoughts of nothing in particular kept swirling one after another. I couldn’t quite catch any of them. 

What a weird sensation. 

I vaguely remembered reading Norwegian Wood and how bleak and suffocating the novel made me feel, many years ago. It was too much sorrow, the kind I did not understand at all, back in college years. 

Colorless Tsukuru Tazaki, once again, is full of melancholy and sorrow. As well as nostalgia, loneliness, self-discovery journey, forgiveness, and so much more. 

But this time, this kind of sorrow, I…get it. The feelings go straight to the heart. While I was reading it, many waves of emotions kept hitting me relentlessly. Even made me stunned in the end. 

One thing for certain, I’ve never felt this deeply touched by any novel before. 

“This must be Murakami Effect,” I closed my eyes, trying to yank myself back to reality, silent all chaotic thoughts, and sleep. No more feels, please. 

The plot is fairly simple. One day in college, a guy named Tsukuru Tazaki was “expelled” from his closest group of 4 high school friends. They decided to cut him off and did not want to speak to him ever again, with no explanation. For about 7 months, Tsukuru contemplated about nothing but commit suicide. It affected his life so much that he felt scared to be emotionally close with anyone else ever since. 

Sixteen years later, now 36, he is determined to find the truth from all his friends, in the hope to be free from his haunting past and pain. And the journey of discovery begins. 

Murakami uses colors as a symbol of alienation in this book and I personally love that. All Tsukuru’s friends and characters in this story have different “colors” attached as a part of their names, except Tsukuru whose name is “colorless” Therefore, he constantly thinks his life is as empty and colorless as the name implies. 

Perhaps I know the reason why this novel touched me this much. 

It somewhat resonates what I’m going through, my current state of mind. The book stirred those deep feelings I wasn’t even aware I have left, as well as memories from the past I tried my best to bury underneath, to resurface. It comes out as a mild shock, having to feel it all again because of just one book.  

To put it simply, the story is about a person’s self-discovery journey. It’s about growing up, struggling with pain, trying to overcome the past, and finally accepting, making peace with it. 

You can miss something in the past terribly, like how Tsukuru and his friends admitted that the times that 5 of them spent together was once in a lifetime and nothing could resemble that kind of precious friendship ever since. At the same time, though, you realize how everything has changed so much since then. Even though something terrible that caused you so much pain did happen, once your head begins to wrap around the situation from the present viewpoint, you gradually accept that it’s better things turned out this way, the way it did. 

You lost something once special and meaningful to you, but that is life. Nothing lasts forever. Not even the pain. 

In this novel, it takes 16 years for everybody involved to resolve that pain, 16 years for someone to have the courage to apologize and forgive. 

Tsukuru may think he’s the only one suffering from the situation as he was rejected from the group. But the story tells us that everyone suffers in their own different ways as a consequence, even though all of them leads separate lives. 

“You can hide memories but can’t erase the history that produced them.” 

Perhaps I was wrong. We didn’t become desensitized by life as we grow older. We probably are better at hiding it and pretending that things are okay. We are able to feel things deeply still, but in a different way from our youth. The pain lingers longer, leaves us with wounds and scars from the past. 

The sadness is not overpowering us and we no longer weep because of it. 

Instead, it’s etched on our skin and transformed into permanent scars, deeper than before, and eventually becomes a part of who we are.