Good support system

Once again, going through tough times in life with sleepless nights and worries and fear occupying in my head, one positive thing at times like this is the support I get from people who care about me.

Made me think of what happened in February. And how I felt so, so grateful for family and friends. Still do today.

Even with a close friend I haven’t spoken to for a while, as soon as I called her with panic, she was there for me listening to my story and feelings for an hour. Nothing has changed.

Or another an hour call with another close friend who I shared ALL the things so openly, ugly, too honest things included, made me feel much better as I know she wouldn’t judge me. She was only listening and trying to help.

It feels good, not being judged. Because I know I judge myself the hardest anyway.

I couldn’t think straight at all. Head was filled with panic and fear. Yet when I talked to close friends and even my mother, I did listen to them and stopped thinking, just followed their advice, because I knew they have the best intention for me.

Like they say, mom knows best. She really does.

Having this support system is so important in life. I don’t know what I would do without them. Make a note to myself to show my appreciation toward them more often.

When I get excited about work / Let’s talk about Branding

Something exciting is coming for us at work, in the next 18 weeks! A rebranding project it is. Our branding agency, DesignStudio, who did rebranding for Airbnb and many renowned global brands, flew in from Sydney and we first kicked off our journey with 2 full day “Immersion” workshop here in our brand office.

It has been nothing but extremely interesting and insightful. I really, really loved it and felt like it was such a great start for this huge project. We covered a lot of topics about our brand; from overall business strategy, our culture and values, the market and growth potential, target audiences, competitors and so on. We presented some data and what we have done so far to make the agency understand us better, and they threw us a lot of smart questions to think about and led the discussion very well.

I feel like from time to time brands get lost in what we do on a daily basis, and we don’t get a chance to sit back and think if what we do/offer = what customers really want. What I love about our company is we are so full of ideas and initiatives and everyone is so open. However, we should also put ourselves in customers shoes from time to time. Digital marketing can easily help support that, utilizing all data we have in customer touchpoints and digital footprints.

The group activities were super interesting; each of us has to present our ideas about who we are as a brand, what makes us unique, and if customers care about the qualities we have, as well as predict how our brand is going to develop in the next 10 years. Another thing I LOVE about our company is top management participates in these activities with all of us. So casual but full of passion and ideas, and everyone really shows their enthusiasm about our brand, from different departments and points of views.

Not only the brand office part, but our agencies will also fly to all of our properties to talk about our guests, local partners, and staff to get more insights. After this, they will come back to present strategy on overall brand proposition and architecture, then we will go into all branding details such as naming, logo, typography, color palette, tone of voice, and so on. The final outcomes will be brand guidelines as well as brand training to ensure everyone from the entire company heads in the same direction. Many big jobs lying ahead, indeed.

To me, what I personally love about all of this is, it did change my perspectives on branding. I was involved in a rebranding project many years ago, but it was VERY subjective and only focused on deliverables like brand assets and logos, mostly creatives. Didn’t enjoy it very much as it was quite vague and subjective. However, this time it’s SO different. Have to really give it up to DesignStudio team as they seem experienced and know what they are doing as they DO try to understand business challenges as a whole, not only just “branding” part. Having a good agency is VERY important, and I’m glad we got a chance getting to know all 5 of them better during dinner after the first day of workshop. Everyone is so nice and friendly. Love the vibes. Also all the top management joined our dinner. My big boss insisted buying me drinks, as always. These guys are always fun to be around.

This is probably the first time I wrote about my work in a bit more details on here as I’m genuinely excited about this. I’ve been telling my team from the start that we need to have more consistency in all of our communication channels, and our brand positioning is so unclear. How do you market yourself when you are not even sure who you are or what your identity is?

The big boss sent me a very nice message last night as we are during interview process and I am about to have my own team. He said I deserve it, to have people support me. And I found those two simple sentences really touching.

One thing that struck me the most during the workshop is the message from the owner. She said from our customers survey, 20% of our guests continue to travel together and they made new friends in our properties. And that insight was what kept her going. Not the financial bottom line. Nothing else. She wanted to make our customers remember us that way.

In the end I know it’s going to come down to profit and loss, ROI, even my own KPIs is ultimately about conversion. I am fully aware of that, but it’s so nice to know that we have other purposes apart from financial to strive for. It gives you motivation. Only monetary rewards are never enough, not for me anyway.

I’m excited to see how our journey will unfold in the next 18 weeks.

#TeamworkMakesTheDreamwork

Arts, Science, and Renaissance thinking

เมื่อเช้าตอนนั่ง BTS มาทำงานไปอ่านเจอบทความนี้ที่เป็นบทสัมภาษณ์ของคุณ Paulo Euron ศาสตราจารย์ด้านสุนทรียศาสตร์ (ภาษาอังกฤษคือ Aesthetics? ปะ) จาก Bologna University ที่อิตาลี ที่ตอนนี้สอนอยู่ที่คณะอักษร จุฬาฯ ต้องสอนเอกอิตาเลียนที่คณะเราแน่ๆเลยให้เดา

เพื่อนอักษรที่จบเอกอิตาเลียนแชร์มาใน Facebook น่ะแหละเราเลยได้อ่าน บางทีก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆอักษรฯที่ยังวนเวียนในแวดวงวรรณกรรม วรรณคดี วิชาการ อาจารย์ ที่ทำให้เราได้เสพ content นอกเหนือจาก marketing ต่างๆบ้าง เพราะตอนนี้ชีวิตห่างหายเรื่องวรรณคดีไปมากจริงๆ

อ่านแล้วชอบบทสัมภาษณ์นี้อะ ขออนุญาต quote ย่อหน้าที่ชอบ ตามนี้

อีกประเด็นหนึ่งคือ จะมีนักเรียนจากคณะอักษรศาสตร์บางคนพูดว่า พวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์มากกว่า เพราะวิทยาศาสตร์พูดถึงโลกแห่งความเป็นจริงและนำเสนอความจริง นี่คือความเข้าใจและความเชื่อที่ไม่ถูกต้องนัก วิทยาศาสตร์นั้นสำคัญแน่นอน แต่ความรู้ที่วิทยาศาสตร์มีให้นั้นมีจำกัด มันมีขอบเขตที่ชัดเจน ในทางกลับกัน ถ้าคุณอยากเป็นหมอ คุณก็ควรได้เรียนด้านศิลปศาสตร์ด้วย เพื่อที่จะได้รู้ว่าจะสื่อสารกับผู้อื่นอย่างไร คิดอย่างไร โน้มน้าวใจผู้อื่นอย่างไร และที่สำคัญที่สุดก็เพื่อจะได้เข้าใจว่าโลกมันหมุนไปอย่างไร เราไม่ควรแยกวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ออกจากกันโดยสิ้นเชิง กระทั่งนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่หลายคนก็มีพื้นฐานทางมนุษยศาสตร์ที่แข็งแรง พวกเขาเรียนภาษาและปรัชญา ไม่ใช่เพื่อใช้ในการทำงาน แต่เพื่อเข้าใจว่าจะขยายมโนทัศน์ของตัวเองอย่างไร

เรื่องวิทยาศาสตร์กับอักษรศาสตร์นี่นะ…เราว่าเราน่าจะเคยเขียนไปแล้ว ว่าสำหรับเราการเรียนอักษรศาสตร์คือสิ่งที่ทำให้ “คน” กลายเป็น “มนุษย์” ทำให้เรามีความละเอียดอ่อนมากขึ้นกับสิ่งรอบตัว ช่วยให้เราคิดวิเคราะห์ วิพากษ์วิจารณ์ได้แบบใช้เหตุผล ได้ soft skills หลายอย่างมากๆที่มีประโยชน์กับการทำงาน เอาเป็นว่ายิ่งทำงานนานเท่าไรยิ่งรู้สึกว่า skills พวกนี้มีประโยชน์นะ แต่สังคมไทยยังมีความคิดว่าการเรียนภาษา วรรณคดี ด้อยกว่าการเรียนวิทยาศาสตร์อยู่ เพราะมันจับต้องไม่ได้ จบแล้วจะไปทำอะไร? โอเค…อาจจะมีส่วนถูกอยู่บ้าง ตอนเรียนเราก็เคยคิดและบ่นว่าจะเรียนภาษาศาสตร์ไปเพื่ออะไร? วิเคราะห์วรรณคดีหัวแทบแตกไปทำไม? แต่ตอนนี้เราเริ่มมองว่าสกิลที่ได้จากคณะอักษรเป็นประโยชน์ให้เราไปต่อยอดได้อีกเยอะเลย เพราะช่วยเรื่องการวางรากฐานความคิดนี่แหละ

ในทางกลับกัน คนเรียนสายวิทย์หลายคนก็วิทย์จ๋ามากๆเลย ขอพูดถึงประสบการณ์โดยตรงคือพวกเรียน IT ที่เราต้องดีลงานด้วยเป็นระยะๆในฐานะที่ทำ digital marketing ขออนุญาตพูดแบบรวมๆว่าหลายคนมีปัญหาเรื่องการสื่อสารมากจริงๆ เหมือนเขาคิดต่อยอดไม่เป็นนะ หน้าที่เขาคือให้ทำ A ก็ทำ A จบ สมมติทำ A ไม่ได้ ก็จะไม่ได้พยายามอะไรต่อ หรือไม่แม้กระทั่งมาบอกเราว่ามันไม่ได้ คือมีปัญหาด้านการสื่อสารมากที่หลายครั้งแทบจะต้องง้างปากเขาให้ออกมาพูดให้ได้ บางทีก็เหนื่อยมากจริงๆ

เราเคยคิดว่า communication skill คือเรื่องเล็กน้อย คนเราเกิดมาก็ต้องฟังพูดอ่านเขียนได้ สิ่งที่เราเป็นคือโคดจะธรรมดา สกิลนี้ไม่สามารถเอาไปใช้ทำอะไรได้ เราอยู่ท่ามกลางเด็กอักษรคือทุกคนเก่งมากเรื่องขีดเขียน เขียนกันแบบแต่งนิยายกันได้อะ แล้วไม่ใช่เก่งแต่ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ (นั่นคือธรรมดา…) หลายคนเก่งภาษาสเปน อิตาเลียน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส งี้ พูดกันก็คล่องน้ำไหลไฟดับ แต่พอทำงานแล้วกลายเป็นรู้สึกไปเฉยว่านี่คือ strength ของเรา เพราะสิ่งที่เจอทุกวันคือ…โอ้โห…คนส่วนมาก communication skill แย่มาก! จนเรางงค่ะ คือแค่เขียนเรียบเรียงให้รู้เรื่องยังทำไม่ได้ ไม่ได้พูดถึงภาษาอังกฤษนะ แค่ภาษาไทยบางคนก็ยังทำไม่ได้ ยังไม่นับเรื่องสะกดอะไรผิดๆถูกๆเต็มไปหมด บางทีเห็นแล้วก็ปวดหัว ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆคือช็อค แต่ตอนนี้คิดว่าคงชินไปแล้ว และปลงด้วย การเขียนอะไรออกมาไม่รู้เรื่องไม่มีหัวไม่มีหาง นึกอยากจะพูดหรือเขียนอะไรก็พูดๆไปมันสะท้อนให้เห็นถึงระบบความคิดของคนเราจริงๆนะ แสดงว่าคุณไม่ได้จัดระเบียบความคิดของคุณก่อนลงมือเขียนเลย

ไหนๆก็ไหนๆ มาเรื่อง communication skill ก็ขอบ่นอีกเรื่อง…ทำไมนะคนส่วนมากเวลาพูดอะไรถึงได้พูดขึ้นมาดุ้นๆแบบไม่มีหัวไม่มีหาง? แล้ว assume ว่าคู่สนทนาจะรู้เรื่องและเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูด เราเป็นคนที่ระวังมากเรื่องนี้มั้ง โดยเฉพาะถ้าคุยกับคนที่ทำงานคนละสาย เราจะค่อยๆเกริ่นแล้วดูท่าทีคู่สนทนาว่าเขาเก็ตสิ่งที่เราพูดมั้ย แต่คนทั่วไปคือพูดเลยค่ะ ใช้ตัวย่อ ใช้คำเฉพาะทาง หลายอย่างคู่สนทนาก็ไม่เข้าใจปะว่าหมายถึงอะไร แล้วมันจะคุยกันรู้เรื่องได้ไง? งง จะทำงานกันได้มั้ยอะ?

เพราะฉะนั้น…เห็นด้วยกับย่อหน้าข้างบนมากค่ะว่าคนเราควรเรียนรู้ทั้งสายวิทย์และสายศิลป์ และไม่ควรคิดว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งดีกว่าอีกสิ่ง ถ้าประกอบกันได้พอดีๆจะดีมากเลย

มีอีกย่อหน้าที่ชอบ

ในฐานะนักปรัชญาสุนทรียศาสตร์และศิลปะ ผมอยากให้คุณเรียนรู้ที่จะเพลิดเพลินกับสิ่งใหม่ เพลิดเพลินกับศิลปะ เพลิดเพลินกับสิ่งที่ยากแก่การเข้าใจและแตกต่างออกไป เวลาชมภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน หนังบล็อกบัสเตอร์ หนังซูเปอร์ฮีโร่ จงดูมัน และลองพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่เบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนั้น นี่คือจุดเด่นของมนุษย์นิยมที่มีพื้นฐานจากยุคเรอเนสซองส์ อ่านและดูให้หมดทุกอย่าง แต่ต้องคิดวิเคราะห์กับมันด้วย

เมื่อทำเช่นนั้น คุณจะเพลิดเพลินกับมัน เพลิดเพลินกับความงามของมัน ความงามในที่นี้เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความรุนแรง ตรงข้ามกับการใช้ประโยชน์จากกันและกัน ถ้าคุณไม่คิดว่าสิ่งนั้นสวยงาม พูดมันออกมา ถ้ามีคนเห็นว่ามันสวยงาม จงถามเขาว่าทำไม คุณมีอิสระเพราะคุณคิด นี่คือแก่นแท้ของยุคเรอเนสซองส์

ชอบตรง “คุณมีอิสระเพราะคุณคิด” นึกถึงตอนเรียนที่การดูหนังกลายเป็นเรื่องเครียดได้ เพราะต้องวิเคราะห์ symbols ในหนังและตีความออกมาให้ได้ เขียน essays แล้วเขียนอีกไม่มีวันจบ ตอนนี้ก็ลืมทฤษฎีอะไรไปหมดแล้วนะ โอ๊ย…นึกแล้วก็ตลก แต่มันทำให้เราเสพวัฒนธรรมพวกหนัง ละครเวทีต่างๆได้ลุ่มลึกขึ้นมากจริง

ในบทสัมภาษณ์มีอีกส่วนที่คุณ Paulo บอกว่านักเรียนไทยเงียบมาก ไม่ค่อยตั้งคำถาม ไม่สงสัย ไม่ยอมพูด เออจริง…เรื่องนี้เราก็เป็นนะ ถ้าในห้องเรียนก็จะไม่ได้แสดงความคิดอะไรออกมามากมาย ถามว่ามีความคิดไหม? ส่วนตัวเรามีนะ มีเยอะด้วย แต่เราไม่ชอบพูดต่อหน้าคนเยอะๆ ถ้าคุยกันตัวต่อตัวนี่น่าจะคุยกันได้ยาว แต่อย่างตอนไปเรียนที่อังกฤษก็จะเห็นเลยว่าเด็กฝรั่งกล้าพูดกล้าคุยแบบพูดไม่หยุดอะ ถ้าคนไทยก็เงียบซะมาก

แต่เรื่อง critical thinking ก็เป็นปัญหาระดับชาติของการศึกษาไทยจริงๆน่ะแหละ เรื่องนี้ถ้าจะให้พูดก็ยาวค่ะ เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาและมีอารมณ์อาจจะได้มาเขียน (บ่น) อีกที

since feeling is first – e.e. cummings

Ah, E.E. Cummings, someone I discovered YEARS ago and almost forgot. i carry your heart with me is probably his most famous poem and my favorite one. His poems are often written in lowercase with lots of parentheses and weirdly-looking sentences and grammars. Definitely a signature of what makes him stand out and catches my attention though.

Re-discovered him by digging through old Facebook notes. I suppose I am in this mood of connecting with ALL the feels. This “since feeling is first” probably represents my mood and somewhat who I am – how you persuade your loved one to kiss and love freely and deeply without paying attention to social norms/conventional behaviors (Love how he compares the norms to syntax of things…haven’t heard of the word Syntax since 2nd year of university in Linguistics. Ah, memories).

I think a lot, probably too much, but why even think when you’d better kiss?

For life is not a paragraph, and death I think is no parenthesis. 


since feeling is first – e.e. cummings 

since feeling is first
who pays any attention
to the syntax of things
will never wholly kiss you;

wholly to be a fool
while Spring is in the world

my blood approves,
and kisses are a better fate
than wisdom
lady i swear by all flowers. Don’t cry
– the best gesture of my brain is less than
your eyelids’ flutter which says

we are for each other; then
laugh, leaning back in my arms
for life’s not a paragraph

And death i think is no parenthesis

“Happiness” and “Meaning” at work

ไม่ได้คิดจะเขียนเรื่องนี้เลย แต่เผอิญเช้าวันนี้ (วันเสาร์) ตื่นมาแล้วเลื่อน Facebook feed ไปเจอบทความนี้ ใน Mission to the moon FB page ของคุณรวิศ หาญอุตสาหะ เจ้าของเครื่องสำอางศรีจันทร์ที่สามารถกลับมารีแบรนด์ทำให้ประสบความสำเร็จได้อีกครั้งจากที่แบรนด์เกือบจะตาย เราติดตามบทความของคุณรวิศเป็นระยะๆ เพราะเขาชอบอ่านหนังสือมากด้วย แอบชื่นชมและตามอยู่ห่างๆ

พออ่านบทความเรื่อง “ความสุข” และ “ความหมาย” ในที่ทำงานเลยได้คิดอะไรบางอย่างและอยากเขียนขึ้นมา สิ่งนี้คือประเด็นที่เราข้องใจสงสัยและพยายามตามหามาหลายปีมากๆ โดยเฉพาะตั้งแต่ตอนเริ่มทำงานใหม่เลยก็ว่าได้ เคยเขียนบล็อกไว้เมื่อ 3 ปีก่อนด้วย ว่า “คนเราทำงานไปทำไม” ถ้าไม่นับเรื่องเงิน จำได้ว่าช่วงนั้นคือช่วงที่สับสนในชีวิตเรื่องงานมากๆเลย วุ่นวายใจพยายามหาคำตอบตลอดเวลา

ตอนนี้เราคิดว่าเรามองอะไรเปลี่ยนไปพอสมควร ไม่ได้พยายามไปเค้นหาความหมายอันยิ่งใหญ่ของการทำงานเหมือนหลายปีก่อนแล้ว


Happiness

เราว่าคนรุ่นเรา “Millennials” เนอะ โฟกัสมากๆๆๆเรื่อง “ความสุข” คำที่ว่า “Do what makes you happy” “Does it make you happy?” คนรอบตัวเราจะพูดจะถามคำนี้กันตลอดทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เราก็เป็นคนนึง อย่างตอนทำงานเหนื่อยมากๆหนักมากๆ เราก็จะถามเพื่อน หรือเพื่อนจะถามเราว่า “มีความสุขไหม?” ตอนเราเครียดมากเราตอบไม่ได้หรอกว่ามีความสุข เพราะไม่มี แต่ก็ยังทนทำ พอเราหลุดจากตรงนั้นมาได้แล้วมองย้อนกลับไปก็เริ่มเข้าใจตัวเองว่าไม่ได้ทำเพื่อความสุขนะ แต่ทำเพราะอยาก challenge ตัวเอง ตอนนั้นเป็นฟีลลิ่งว่าอยากลองสู้ซักตั้ง สู้ให้รู้ว่าเราทำได้ สู้ให้รู้ว่าเราไม่แพ้ ถึงแม้สิ่งที่ทำจะบ้าบอคอแตกและมีเรื่องเครียดเรื่องปวดหัวทุกวันก็ตาม แต่เราก็รู้น่ะแหละว่าไม่สามารถทำได้ตลอดไป ขีด timeline ให้ตัวเองเหมือนกัน ทำไปเพื่อการเรียนรู้และประสบการณ์ล้วนๆ ไม่ใช่ทำเพราะความสุข

“ความสุข” มันแค่ชั่วคราว ประเดี๋ยวประด๋าว ตอนนี้ก็เข้าใจชัดเจนแล้วว่าการเลือกงานไม่ควรเลือกแค่เพราะความสุข ตามที่คุณรวิศเขียนเป๊ะๆ


Meaning

เรื่องหา “ความหมาย” ในที่ทำงานเป็นสิ่งที่น่าจะรบกวนจิตใจเรามาหลายปีมาก ไม่ใช่แค่เรื่องทำงาน แต่น่าจะเป็นความหมายในชีวิตเลยด้วยซ้ำ เคยฟุ้งซ่านและไม่เข้าใจมากๆ พอคิดมากๆเข้ากลายเป็นทำให้ตัวเองทุกข์เอง

ตอนนี้เราไม่ค่อยคิดมากขนาดนั้นแล้ว เรารู้สึกว่าเราค่อยๆเวิคกับสิ่งที่มี เริ่มจากเลือกงานที่อย่างน้อยๆเรารู้สึกชอบ ลิสต์ออกมาว่ามี industry ไหนที่เราสนใจบ้าง แล้วค่อยๆเริ่มจากตรงนั้น ปัจจุบันทำเกี่ยวกับ hospitality/travel ก็คือความสนใจส่วนนึงของเรา เราสนใจเรื่องเที่ยว เรื่องคนต่างชาติ วัฒนธรรมต่างๆที่หลากหลาย การได้ไปพักโรงแรมที่ดี มีประสบการณ์ดีๆ คือสิ่งที่เราเข้าถึงได้และอิน เวลาเราทำ marketing plan คิด content อะไรเราก็จะอินมากกว่าการทำสิ่งที่เราไม่ได้แคร์เลย

นอกจากทำสิ่งที่มีความสนใจ แทนที่จะไปโฟกัสกับเรื่อง “ความหมาย” เรากลับมองสภาพแวดล้อมและ culture ในการทำงานมากขึ้นมากๆ นี่คือสาเหตุที่สุดท้ายตัดสินใจโบกมือลาจากบริษัทญี่ปุ่น เพราะมันไม่ใช่ตัวตนของเราจริงๆ เราอึดอัดกับการทำงานที่อยู่ในกรอบความคิดแบบนั้น นี่คือจุดเปลี่ยนนะ เพราะตั้งแต่เราเปลี่ยนมาทำงานกับคนต่างชาติ เรารู้สึกสบายใจและเป็นตัวเราได้มากขึ้นแบบมากๆ

อีกสิ่งนึงที่สำคัญกับเราก็คือ autonomy การได้ตัดสินใจอะไรด้วยตัวของเราเองโดยประมาณนึง ปีที่ผ่านมาก็ได้ทำตามนั้นจริงๆ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ คือมีอำนาจการตัดสินใจเองพอสมควร เอาจริงๆตอนนี้ digital communication ทุกช่องทางที่เป็นการ spend เงิน ก็คือการตัดสินใจเราหมดนะ อยากทำอะไรก็ได้ทำเลย ถ้าไม่เวิคเราก็รับผิดชอบเอง ถ้าเวิคเราก็ได้เรียนรู้เอง เฮ้ย…เราชอบนะ เพราะมัน challenge ให้เราไม่หยุดนิ่ง

เรื่อง challenge สำหรับเราก็สำคัญ ทำไปเรื่อยๆไปวันๆ เราเบื่อจริงๆ เราชอบหาอะไรใหม่ๆทำ ชอบที่จะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเก่งจริงๆ รู้สึกว่าต้องพัฒนาตัวเองตลอดเวลา พยายามผลักดันตัวเองอยู่ บางช่วงที่มีนิ่งๆเฉยๆก็จะรู้สึก guilty รู้สึกว่าทำไมไม่เรียนรู้มากกว่านี้!? นี่หมดไฟเหรอ? Desire & opportunity to learn สำหรับเราคือสำคัญมากๆจริงๆ

การเข้ากับหัวหน้าได้ก็สำคัญมากนะ ทีมที่ดีก็สำคัญไม่ต่างกัน สิ่งประกอบต่างๆเหล่านี้มันทำให้เรามีความสุขกับงานได้โดยไม่ยากเลย

อีกเรื่องที่เห็นด้วยกับคุณรวิศมากคือการได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ช่วยเหลือคนอื่น จะนำมาซึ่งความหมาย อันนี้จริงมาก เรารู้สึกดีทุกครั้งถ้าเราได้ใช้ความรู้ expertise ของเรา ช่วยเหลือคนอื่น รู้สึกว่าได้ contribute เพื่ออะไรสักอย่าง ทำให้รู้สึกตัวเองมีคุณค่ามั้ง สิ่งนึงที่เรียนรู้คือชอบรับฟังปัญหาชีวิตหรือปัญหาการทำงานของคนอื่นค่ะ! สิ่งนี้อาจจะไม่ชัดมากในหน้าที่การงาน แต่เราก็ช่วยเป็น mentor ให้น้องๆมหาลัยที่สงสัยเรื่องการทำงาน ช่วยแชร์ประสบการณ์ของตัวเองและหวังว่าจะพอมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง เวลาได้ทำทีไรก็รู้สึกดีทุกครั้งนะ เรื่อง education ก็เป็นอีกอย่างที่เราสนใจด้วย


Current state of mind

รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นมากที่ไม่ได้ไปไล่ไขว่คว้าหาความหมายของการทำงานแบบเลื่อนลอยเหมือน 3-4 ปีก่อนแล้ว แต่ด้วยเวลาและประสบการณ์ที่สั่งสมมาทำให้เราค่อยๆตกผลึก และมองหาสิ่งที่ใกล้ตัว สิ่งที่เราสามารถแก้ไขได้ และมองหาความสุขความพอใจจากสิ่งที่เราสามารถเลือกและตัดสินใจได้นี่แหละ เราเริ่มจะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นกับสิ่งที่เราทำด้วย ส่วนประกอบหลายๆอย่างตอนนี้ทำให้เรารู้สึกว่า โอเค เราอาจจะไม่ได้มี”ความหมาย”อะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่เราโอเคกับสิ่งที่เราทำ เราหาความสุขหาความหมายได้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆในงานในชีวิตประจำวันแต่ละวัน แค่นี้ก็พอแล้วไหมนะ?

 

When Love Arrives

I found this gem that I had forgotten long time ago – When Love Arrives by Sarah Kay and Phil Kaye. I LOVE IT SO, SO MUCH – this Spoken poetry! You need to watch them speak here. I don’t know if it’s just me that I end up crying every damn time I watch/listen to them. It had been like that years ago, listened to them tonight and still cried again. The poem started by putting smiles on your face, until last two paragraphs that got me cry. You could kill me with those verses.

I even think I understand it much better now, listening to it this time; how love is older, you can barely recognize, how love stays and how it can’t, or how it shouldn’t.


When Love Arrives – Sarah Kay and Phil Kaye

I knew exactly what love looked like – in seventh grade.
Even though I hadn’t met love yet, if love had wandered into my homeroom I would’ve recognized him at first glance.
Love wore a hemp necklace.
I would’ve recognized her at first glance, love wore a tight french braid. 
Love played acoustic guitar and knew all my favorite Beatles songs. 
Love wasn’t afraid to ride the bus with me. 
And I knew, I just must be searching the wrong classrooms, just must be checking the wrong hallways, she was there, I was sure of it. 
If only I could find him.

But when love finally showed up, she had a bow cut. 
He wore the same clothes every day for a week. 
Love hated the bus. 
Love didn’t know anything about The Beatles. 
Instead, every time I try to kiss love, our teeth got in the way. 
Love became the reason I lied to my parents. 
“”I’m going to – Ben’s house.” 
Love had terrible rhythm on the dance floor, but made sure we never missed a slow song. 
Love waited by the phone because she knew that if her father picked up it would be: 
“”Hello? Hello? I guess they hung up.”

And love grew, stretched like a trampoline. 
Love changed. 
Love disappeared, slowly, like baby teeth, losing parts of me I thought I needed. 
Love vanished like an amateur magician, and everyone could see the trapdoor but me. 
Like a flat tire, there were other places I planned on going, but my plans didn’t matter. 
Love stayed away for years, and when love finally reappeared, I barely recognized him. 
Love smelt different now, had darker eyes, a broader back, love came with freckles I didn’t recognize. 
New birthmarks, a softer voice. 
Now there were new sleeping patterns, new favorite books. 
Love had songs that reminded him of someone else, songs love didn’t like to listen to. 
So did I.

But we found a park bench that fit us perfectly, we found jokes that make us laugh. 
And now, love makes me fresh homemade chocolate chip cookies. 
But love will probably finish most of them for a midnight snack. 
Love looks great in lingerie but still likes to wear her retainer. 
Love is a terrible driver, but a great navigator. 
Love knows where she’s going, it just might take her two hours longer than she planned. 
Love is messier now, not as simple. 
Love uses the words “boobs” in front of my parents. 
Love chews too loud. 
Love leaves the cap off the toothpaste. 
Love uses smiley faces in her text messages. 
And turns out, love shits!

But love also cries. 
And love will tell you you are beautiful and mean it, over and over again. 
You are beautiful. 
When you first wake up, “you are beautiful.” 
When you’ve just been crying, “you are beautiful.” 
When you don’t want to hear it, “you are beautiful.”
When you don’t believe it, “you are beautiful.” 
When nobody else will tell you, “you are beautiful.”
Love still thinks – 
You are beautiful. 
But love is not perfect and will sometimes forget, when you need to hear it most, 
You are beautiful. 
Do not forget this.

Love is not who you were expecting, love is not who you can predict. 
Maybe love is in New York City, already asleep, and you are in California, Australia, wide awake. 
Maybe love is always in the wrong time zone. 
Maybe love is not ready for you. 
Maybe you are not ready for love. 
Maybe love just isn’t the marrying type. 
Maybe the next time you see love is twenty years after the divorce, love is older now, but just as beautiful as you remembered. 
Maybe love is only there for a month. 
Maybe love is there for every firework, every birthday party, every hospital visit. 
Maybe love stays –
Maybe love can’t. 
Maybe love shouldn’t.

Love arrives exactly when love is supposed to, and love leaves exactly when love must. 
When love arrives, say, 
“Welcome. Make yourself comfortable.” 
If love leaves, ask her to leave the door open behind her. 
Turn off the music, listen to the quiet, whisper, 
“Thank you. Thank you for stopping by.”

Tonight I can write the saddest lines – Pablo Neruda

As a liberal arts student, I used to read some poetry when I was in university. English major friends sometimes shared some poetry with me or I came across some poems I loved and remembered.

I just realized I somewhat lost that side of me since I started working – forgetting emotions and feelings while focusing on more concrete things like career and business books. Hmm, how we have changed. For the better or not, I’m not sure.

“Tonight I can write the saddest lines” was one of my favorites. It’s really fitting my mood tonight.

“Love is short, forgetting is long,” Pablo Neruda said.


Tonight I can write the saddest lines.

Write, for example, ‘The night is starry and the stars are blue and shiver in the distance.’

The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me, sometimes I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is starry and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight tries to find her as though to bring her closer.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that’s certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another’s. She will be another’s. As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that’s certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.

%d bloggers like this: