On positivity 

I had the urge to write a quick update after I went back and reread this Solitary blog post at the very beginning of 2017. Gosh, that IS way too bleak! I feel embarrassed now that I did write all that. But it’s almost an unwritten rule that you will always feel embarrassed by what you wrote in the past. 

2017, so far my outlook has changed for the better! 

Of course, there are ups and downs in life, as expected. In fact, the first 2 months of 2017 was a bit of emotional whirlwind. Fortunately, it was resolved quite quickly and I did not dwell on it at all. Then again got thrown into another type of emotional whirlwind in March. But once again I managed to get through it. 

What has changed is: at the moment I tend (and from time to time, try) to take things as they are with no expectation (Or as less as I can possibly manage. Still struggling from time to time, but hey, I’m only human, aren’t I?). Welcoming a neutral, realistic, and perhaps a bit more relaxing approach in life. 

I no longer feel like I lost faith in love anymore. SO happy for that! Safe to say that time heals and I have finally fully recovered, which is a great feeling. At the same time, it doesn’t mean I look at love with bright and hopeful eyes like 10 years ago either. Love comes in different shapes and forms, and people are flawed and so different from one another. You really have to stay open-minded and get to know a person as who/what they are. There is no one-size-fit-all definition of love and relationship. I am definitely more positive than last year, but also have my feet firm on the (realistic) ground as ever. 

Also don’t think too much about HOW the future will be if I end up being alone. It is always a good idea to plan things in advance, especially financially. But there is no point to fret over it as I’ve chosen to be extremely picky of who I let in my life. If being alone makes me happier than letting the wrong person in, then it is what it is! This is my decision. 

Somehow I’ve become even surer of what I want and look for in a relationship, and I won’t settle for anything less. Failed enough to finally know what I want, perhaps! You learn from your past experiences. In the meantime, it is great to be exposed to new people and just see how it goes. You could learn and pick up something from them, and to me it’s interesting that way. 

Learning to enjoy the journey and trust the process more. As always, the future is uncertain! 🙂 


On solitary

It was on New Year’s Eve night. A friend, out of a sudden, threw this question up in the air. 

“Is it really that scary to be alone?” 

The whole table went silent. (That was quite unexpected, too). 

Solitary – I think of it a lot these days. In fact, I’m living in it. 

2016 was the year that, for the very first time in life, I can honestly say I lost faith in love. Whatever happened in the past kept piling up until the final string, something inside me, was broken, and I could not go back to the way I once was. I had never been too eager about chasing after love myself, but at least I never eyed it with suspicion, skepticism, and this much negativity, or even recoiled from it, as much as I do now. Too much disappointment could numb you to the bones, and eventually paralyze you. 

It is sad. I’m even sad, seeing myself turning to this kind of person. I very much wish to go back to the old me, being able to face love in a neutral, open-minded way and embrace what’s coming in life. However, at the same time, more and more I start to think this “love thing” is something that happens to other people, in which I’m really happy for them when this miracle happens, but it’s just not for me. 

I am giving up. 

This kind of feeling – losing faith in love – in turns keep fueling the thought of being alone. And, once again, for the first time in life, I start pondering; what it means to really be alone 20 years from now, or for the rest of my life. Logically thinking, what are the things that I need to prepare? 

Funny enough, I don’t think much about the current state of life, when I’m still fairly young and have enough energy. But I think way beyond that, when I turn 60, life after retirement, what would it be to be alone? 

Mainly I think about it from two main angles; health-wise and finance-wise. When I get sick, when I get so old that I no longer can walk or take care of myself, how will I manage my life then? How much savings do I need to be able to take care of myself when I get old, living by myself? 

It was enough. This fear was enough to drive me think about and even search for advice on health insurance and investment plans. 

For the record, never once I thought about life after retirement, until 2016. I swear, that thought of getting old somehow never crossed my mind. Again, another first in life. Is it because of the age, or the current state of mind? I am unsure. 

Current dramas in life and dramas from other people around me did give me another thought: you pick the kind of suffering you want to suffer for. 

Nothing ensures everlasting happiness. People who are married can get a divorce, their spouse die, their children may have serious issues. They have their own sets of problems, different from single people’s. But I’ve come to term that, everyone has their own problems. Everyone suffers, in one way or another, at some point in life. 

Recently I’ve spoken to a 45 year old single woman, and she told me that, you can’t overthink about being single and alone (Well, I overthink about everything).  You need to know how to enjoy your life journey while planning it accordingly. For the rest, for those things that you can’t control, don’t sweat. You can’t do anything about it anyway. Leave it at that, for your own peace of mind. 

I will make sure to remember that. And breathe. Cheers to solitary. 

[Edit: May 2017, Came back to reread and thought this post is too bleak! So I wrote a new post partially in response to this one; on how 5 months later I’ve changed and embraced a more positive outlook on this matter]

Content or Passive?

Recently I’ve been listening to quite a few people’s problems; be it their study, career, or most of all, relationships. 

Then I realized I have none. 

I have nothing to complain in return. 

The ironic thing is, as soon as I realized that, I started panicking about the fact that I do not have problems, at least not major ones I can think of right away.  Deep down I’m gripped with fear that this means I’m being too passive. 

Isn’t that screwed up? People in my generation aren’t programmed to feel content, are they?

I just wanted to write this because, I’ve never recalled myself catching a glimpse of content, until now. There’s this…stillness and peace within me, where it has never been presented before.  Until now it was full of chaos and confusion, almost all the time. 

Now, though, it’s the feeling of not knowing what’s going to happen in the future, but you make do with it and feel ok about it. At the same time, you try to stay active, learn new things, challenge yourself, and keep an eye on opportunities presented down the road. 

I feel like I’m in control of my life, and it’s such a great feeling. It also feels liberating that at the present I’ve got no one and nothing to weigh me down. 

Trying to keep positive vibes while finding more meanings in life. Let’s see how this life thing goes! 


(หมายเหตุ -เขียนตอนอารมณ์สงบ)

อยู่มาจะ30ปี ชีวิตนี้ไม่เคยเกลียดหรือโกรธแค้นใครหนักๆเลยจริงๆ จนกระทั่งต้องเขียนบันทึกไว้เป็นครั้งหนึ่งในชีวิต 

ด้วยความที่ไม่เคยโกรธ ไม่เคยแค้นใคร เลยกำลังพยายามหาทางจัดการอารมณ์อยู่ เพราะเป็นความรู้สึกที่ใหม่มาก 

เคยคุยกับคนๆหนึ่ง เขาเคยอธิบายความรู้สึกให้เราฟังว่าเขาโกรธแค้นคนอีกคนมากจากปัญหาเรื่องการแก่งแย่งชิงดีด้านหน้าที่การงาน เขาไม่สามารถสลัดความรู้สึกนี้ออกไปได้ 

นับถอยหลังไปหลายปีอยู่ ตอนนั้นเรายังอยู่มหาลัย และไม่เข้าใจเลย “อะไรกันนักกันหนา ปล่อยวางไปสิ จะเก็บมาคิดทำไม ทำตัวเองทุกข์เปล่าๆ”

แต่วันนี้ เราเริ่มเข้าใจความรู้สึกโกรธแค้นแบบนั้นมากขึ้นแล้ว 

และแล้ว…ประโยคนี้ก็หวนกลับมาอีกครั้ง “You’ll never know how it feels until it happens to you” 

พออายุมากขึ้น ได้ออกมาจาก protective shell (หรือคุณจะเรียกว่า “กะลา” ก็ได้ อาจจะมีนัยที่คล้ายคลึงกัน) เผชิญโลกมากขึ้น ผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายมากขึ้น ก็จะมีบางช่วงเวลาที่ค้นพบ “ด้านมืด” ของตัวเอง ซึ่งเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรามีด้านมืดแบบนี้อยู่ เพราะก่อนหน้านี้เราไม่เคยเจอเรื่องอะไรที่ร้ายๆหรือกระทบใจหนักๆ 

พอค้นพบด้านมืดของตัวเองก็ตกใจนะคะ เหมือนเราไม่รู้จักคนนี้มาก่อนในชีวิต แล้วอยู่ดีๆเธอก็โผล่มาอยู่ใกล้ตัวมากๆ มานั่งอยู่ในใจเรา (literally) มาก่อปัญหาสร้างความวุ่นวายในใจเราซะงั้น

เรื่องความโกรธแค้นก็เข้าข่ายนี้เช่นกัน เป็นตัวละครใหม่(ลับ)ที่เป็นตัวป่วนตัวแม่เลยทีเดียว เหมือนเธอวิ่งผลัด 4×100 เมตรเต็มฝีเท้ามาพร้อมกับหอบคบเพลิงร้อนๆจะมาเผาใจเราซะอย่างนั้น 

ไม่นานมานี้ได้อ่านบทความ เขาเปรียบเทียบไว้ว่า 

เวลาที่คุณแค้นใคร คุณจะตกเป็นทาสของคนๆนั้น เพราะคุณปล่อยให้คนๆนั้นมามีอิทธิพลควบคุมอารมณ์คุณให้ไม่สงบนิ่งตลอดเวลา โดยที่คนๆนั้นไม่รับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ แต่คุณนั่นแหละคือคนที่ยอมทำให้ตัวเองตกเป็นทาสเขา

แรง (แต่จริง) 

ถ้าคุณไม่เคยรู้สึก เรายินดีด้วยค่ะ เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าอภิรมย์อย่างยิ่ง แต่ถ้าคุณเคยรู้สึก เราก็ยินดีด้วยเช่นกันค่ะ เพราะสิ่งนี้จะเป็นบททดสอบการควบคุมอารมณ์ของตัวคุณได้ดีมากๆ 

ส่วนวิธีแก้ไข…เราคิดว่าทุกคนน่าจะรู้อยู่แก่ใจ เรากำลังพยายาม experiment และจัดการในแบบของเราเช่นกัน สุดท้ายแล้วก็ยังเชื่อมากๆเรื่องความมหัศจรรย์ของเวลาเสมอนะ ไม่มีอะไรที่รักษาไม่ได้ด้วยเวลา ตอนนี้แค่อยากจะบันทึกไว้ว่า ชีวิตนี้ฉันได้รู้จักรสชาติการโกรธแค้นแล้วนะ เธอคือใครเนี่ย หน้าตาน่าเกลียดแปลกประหลาดที่สุดเลย! 

ขอทิ้งท้ายด้วย quote ของ Murakami ในเรื่อง What I talk about when I talk about running ได้ไหม (ชอบ memoir สั้นๆนี้มาก ควรเขียนบล็อกเรื่องนี้55) รู้สึกจริงมาก หวังว่าเราจะยังรู้สึกแบบนี้ตอนอายุ50หรือแก่กว่านั้นนะ Self-discovery is a lifelong journey! 

“It doesn’t matter how old I get, but as long as I continue to live, I’ll always discover something new about myself.” 

ความคาดหวัง / แล้วมันก็จะผ่านไป


แบบมองสิ่งนั้นด้วย bright and hopeful eyes รู้สึกว่าดี รู้สึกว่าใช่ รู้สึก “มีความหวัง” แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน 

เราแทบไม่เคยรู้สึกแบบนี้ แบบที่มองสิ่งนั้นด้วยแง่บวกมากๆ ปนกับความมั่นใจว่านี่แหละดีและใช่ เพราะปกติเราจะเคลือบแคลงสงสัยตลอดเวลา มองว่าทุกอย่างมีด้านดีและร้าย จะเตือนตัวเองให้มองโลกจากความเป็นจริง ไม่ฟุ้ง ไม่เพ้อฝัน

แต่ครั้งนี้ กับสิ่งนี้ กลับเชื่อมั่นมากๆ “คาดหวัง” มากๆ คิดว่าไม่ควรจะมีอะไรผิดพลาด 

ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนไม่รู้ เพราะปกติก็แทบไม่เคยปักใจกับอะไร

แต่กลับกลายเป็นว่า กาลเวลาที่ผ่านไป ก็ค่อยๆพิสูจน์ออกมาว่าสิ่งที่เราคิดว่าดี คิดว่าใช่ ไม่ได้ดีอย่างที่คิด 

เหมือนกำลังนับความรู้สึกถอยหลัง จากเต็ม 100 แล้วค่อยๆนับลง จากที่เต็มก็ค่อยๆพร่องลงไปเรื่อยๆ 

แล้วเราก็ค่อยๆมอง “ความคาดหวัง” ค่อยๆถูกกัดกร่อน พังทลายไปทีละเล็ก ทีละน้อย ต่อหน้าต่อตาเราเอง 


ส่วนหนึ่งของปัญหาก็คือ “ความคาดหวัง” ของเราเองนี่แหละ เราคาดหวังว่ามันจะดี มันจะใช่ เราตั้งสมมุติฐาน(แบบผิดๆ) เราประเมิน(คิดไปเอง)จากสัญญาณต่างๆว่ามันต้องดี 


ตอนนี้คงเป็นช่วงที่ทำใจว่าเราคิดพลาด เราคาดหวังผิดไป 

ยากนะกับการยอมรับความจริง เพราะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เราเอา “ความคาดหวัง” แบบผิดๆไปพ่นสีปรุงแต่งภาพในหัวตัวเอง ว่าจะต้องออกมาแบบที่คิดไว้ 



แล้วเราก็คงยอมรับมัน(ยัง)ไม่ได้ ยังยึดติดอยู่กับภาพในหัว คงต้องใช้เวลาที่จะค่อยๆยอมรับ และปรับสภาพกับความเป็นจริง ทุกวันนี้ก็พยายามบอกตัวเองให้อยู่กับความเป็นจริง มองแบบไม่ปรุงแต่ง มองแบบที่มันเป็น

แต่มันเจ็บไง ความหวังมันพังทลาย 


เจ็บแบบจุกอยู่ข้างใน พูดไม่ออก 

อีกผลลัพธ์เหรอ? รู้สึกเหนื่อยหน่าย รู้สึกเบื่อ รู้สึกโง่ รู้สึกเสียดายความรู้สึกดีๆ รู้สึกว่าไปคาดหวังอะไรบ้าๆบอๆทำไมนะ 


รู้สึกกลัวที่จะคาดหวังกับอะไรอีก จากคนที่ไม่เคยกล้าคาดหวังอะไรมาก มาเจอแบบนี้ยิ่งเหมือนตอกย้ำว่าคิดถูกแล้วที่ไม่ควรคาดหวังกับอะไร 

อีกเรื่องหนึ่ง คือรู้สึกว่ากำลังจะเป็น(หรือเป็นไปแล้ว)คนที่ตัวเองเกลียด มีพฤติกรรมแบบที่เราไม่อยากเห็นตัวเองเป็นแบบนี้ 

ประเด็นเดิมๆ เคยเป็นแบบนี้มาแล้ว เคยต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักหน่วง แล้วก็มาเป็นอีกแล้ว

เคยสู้กับตัวเองไหม เหนื่อยมากนะ 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นคนที่ตัวเองเกลียด จะต้องประนีประนอมสิ่งนี้ทำไม ทำไปเพื่ออะไร

เวลาคงเป็นเครื่องพิสูจน์เหมือนทุกสิ่ง ทางแก้ของเราก็คือ ไม่ไหวแล้วก็อย่าดันทุรัง สุดท้ายก็เดินออกมา เท่านั้นเอง 

รู้ทางแก้ แต่ก็ยังดันทุรังอยู่ จะดื้อดึงไปได้สักแค่ไหนก็คงรู้ คนเราทุกคนมีขอบเขตจำกัดทั้งนั้น 


มันก็จะผ่านไปแหละ เหมือนทุกอย่างที่เคยผ่านมา 

เรื่องที่กลุ้มใจวันนี้ ปีหน้าย้อนมามองอีกที คงรู้สึกตลก

เหมือนที่เรามองย้อนเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อน แล้วรู้สึกว่าไร้สาระมาก และหัวเราะกับมันได้ จากที่ตอนนั้นทุรนทุรายทรมานจะเป็นจะตาย 

รู้สึกโชคดีมากที่วันนี้ได้ไปอ่านบล็อกหนึ่งแบบบังเอิญ ซึ่งรู้สึกโดนใจมากเหมือนเอามีดมากรีด 

อยู่แบบนี้แหละ รับมือกับมัน บางวันทรมานบ้าง ก็อดทนนะ 


This part of my life. This part right here? This is called, Sadness

Today I learned: Sadness at 18 and 28 feel different. 

Press backward many years ago, sadness means pure excessive emotions; anger, pain, disappointment, blame, hatred toward the things that made you sad. It was like there was fire within yourself. A “hot” kind of sadness. Zero understanding of the situation you were in. 

Sadness still comes visit in familiar form. There is pain and disappointment; distinguished ingredients I can fully recognize. What I did not expect is, it also comes with understanding and acceptance. On one hand, you are so sad and disappointed at something just the same. On the other hand, you grasp the situation and understand the cause of it. A “cold” kind of sadness. It feels so mature it’s almost shocking to feel pain but understand it. Somehow, you’ve come to accept it being this way. 

Most of all though, it’s the tiredness. It’s the emotional exhaustion. After you’ve been through sadness after sadness, disappointment after disappointment, you thought you’ve had enough of them and are immune by them, yet they revisit you, still smack you in the face as usual, and leave you with emotional numbness. 

It also makes you loss for words, something I wouldn’t be able to imagine before. Instead of whining, wailing, and cursing, nothing comes out but tears. You want to scream, but there is no sound. 

Are there any reasons to not make someone jaded and cynical, after such repeated experiences? 

Same shit, different smell. I quoted my ex here. 

It’s just so, so tiring. It really is. 

It makes you just wanna give it all up. 

It makes you lose hope.