When Love Arrives

I found this gem that I had forgotten long time ago – When Love Arrives by Sarah Kay and Phil Kaye. I LOVE IT SO, SO MUCH – this Spoken poetry! You need to watch them speak here. I don’t know if it’s just me that I end up crying every damn time I watch/listen to them. It had been like that years ago, listened to them tonight and still cried again. The poem started by putting smiles on your face, until last two paragraphs that got me cry. You could kill me with those verses.

I even think I understand it much better now, listening to it this time; how love is older, you can barely recognize, how love stays and how it can’t, or how it shouldn’t.


When Love Arrives – Sarah Kay and Phil Kaye

I knew exactly what love looked like – in seventh grade.
Even though I hadn’t met love yet, if love had wandered into my homeroom I would’ve recognized him at first glance.
Love wore a hemp necklace.
I would’ve recognized her at first glance, love wore a tight french braid. 
Love played acoustic guitar and knew all my favorite Beatles songs. 
Love wasn’t afraid to ride the bus with me. 
And I knew, I just must be searching the wrong classrooms, just must be checking the wrong hallways, she was there, I was sure of it. 
If only I could find him.

But when love finally showed up, she had a bow cut. 
He wore the same clothes every day for a week. 
Love hated the bus. 
Love didn’t know anything about The Beatles. 
Instead, every time I try to kiss love, our teeth got in the way. 
Love became the reason I lied to my parents. 
“”I’m going to – Ben’s house.” 
Love had terrible rhythm on the dance floor, but made sure we never missed a slow song. 
Love waited by the phone because she knew that if her father picked up it would be: 
“”Hello? Hello? I guess they hung up.”

And love grew, stretched like a trampoline. 
Love changed. 
Love disappeared, slowly, like baby teeth, losing parts of me I thought I needed. 
Love vanished like an amateur magician, and everyone could see the trapdoor but me. 
Like a flat tire, there were other places I planned on going, but my plans didn’t matter. 
Love stayed away for years, and when love finally reappeared, I barely recognized him. 
Love smelt different now, had darker eyes, a broader back, love came with freckles I didn’t recognize. 
New birthmarks, a softer voice. 
Now there were new sleeping patterns, new favorite books. 
Love had songs that reminded him of someone else, songs love didn’t like to listen to. 
So did I.

But we found a park bench that fit us perfectly, we found jokes that make us laugh. 
And now, love makes me fresh homemade chocolate chip cookies. 
But love will probably finish most of them for a midnight snack. 
Love looks great in lingerie but still likes to wear her retainer. 
Love is a terrible driver, but a great navigator. 
Love knows where she’s going, it just might take her two hours longer than she planned. 
Love is messier now, not as simple. 
Love uses the words “boobs” in front of my parents. 
Love chews too loud. 
Love leaves the cap off the toothpaste. 
Love uses smiley faces in her text messages. 
And turns out, love shits!

But love also cries. 
And love will tell you you are beautiful and mean it, over and over again. 
You are beautiful. 
When you first wake up, “you are beautiful.” 
When you’ve just been crying, “you are beautiful.” 
When you don’t want to hear it, “you are beautiful.”
When you don’t believe it, “you are beautiful.” 
When nobody else will tell you, “you are beautiful.”
Love still thinks – 
You are beautiful. 
But love is not perfect and will sometimes forget, when you need to hear it most, 
You are beautiful. 
Do not forget this.

Love is not who you were expecting, love is not who you can predict. 
Maybe love is in New York City, already asleep, and you are in California, Australia, wide awake. 
Maybe love is always in the wrong time zone. 
Maybe love is not ready for you. 
Maybe you are not ready for love. 
Maybe love just isn’t the marrying type. 
Maybe the next time you see love is twenty years after the divorce, love is older now, but just as beautiful as you remembered. 
Maybe love is only there for a month. 
Maybe love is there for every firework, every birthday party, every hospital visit. 
Maybe love stays –
Maybe love can’t. 
Maybe love shouldn’t.

Love arrives exactly when love is supposed to, and love leaves exactly when love must. 
When love arrives, say, 
“Welcome. Make yourself comfortable.” 
If love leaves, ask her to leave the door open behind her. 
Turn off the music, listen to the quiet, whisper, 
“Thank you. Thank you for stopping by.”

Those leftover emotional scars

This morning I just read this post “The art of pushing people away” from Sophie, one of the fashion bloggers I follow. Whoa. Wow. What a RIGHT timing. It’s been on my mind in the past 2 weeks and resonates to WhatsApp conversation with my friend last night! It’s such an open, honest post and I love how real it sounds, showing the struggle of late 20somethings. Hell, I’m in my 30s and STILL struggling with this.

While I can’t relate to everything she wrote, there are some things that really, really ring true. Let me quote some of her paragraphs here.

I think it’s safe to say when you hit your mid-late twenties you’ve dealt with enough car crashes in relationships and have had to grow a hardened protective layer. Like scar tissue. 

I think the problem is this. You’re single. You’re emotionally independent. And you think you’re fine. Because you are fine. But as soon as you start dating, you realise the scars that still exist.

I want to be adored, but I don’t want to let my guard down and let someone in. I want someone to care about me but I’m scared of the commitment. Are you still following? Because I sure as fuck am not. Who would want to date me? I’m so indecisive! But also, I am a firm believer if you have all of these questions and doubts, that they’re probably not the right person for you anyway.

Everyone says I have high standards – which yes, can totally be a good thing – but what if they are so high they are unattainable? That they don’t even really exist? And well, perhaps the only reason they exist is actually only for yourself, so that you can keep them so very high that it keeps others out of your perfect world where you have control over everything? Your standards become an impenetrable wall to keep anybody else out.

Okay, so I may have quoted half of her post. Damn.

But the thing is, my problem is quite the opposite of her. I’m not afraid to REALLY like someone. And I don’t seek for validation to find some guys to like me AT ALL. In fact, I couldn’t care less. If we hit it off, that’s cool. If we don’t, I never force anything to happen further. It’s easier than ever now to move on, sometimes too easy to disregard any kind of opportunities, when you have a better idea of what you want.

So what’s the issue? I can go on dates, no problem. Once in a while I even initiate meeting up with new people, because meeting new people can be cool! (Doesn’t happen a lot, though). BUT I seem to go on dates and think about all the reasons for this NOT working out. My default thinking is to immediately find flaws of the person and list all the reasons or probabilities of this not being the right one. There are other good things about the person, of course, there are also possibilities we might hit it off, but I don’t look at those.

The older I get, the easier I find talking to someone. I ALWAYS have something to talk about and can connect with people rather easily, especially when it comes to one-on-one conversation. I used to think it was very special when this happened and this person must have been The One. Now I know NOT to mistake the sign. It’s still and will always be really important for me; the ability to have conversation and connection. But it isn’t everything. (See why shit got so much harder now? Duh).

Another thing is, I’m not sure anymore if there’s anyone really looking for a relationship. For some reasons I feel like everyone just wants to have fun these days. No one really puts effort anymore, do they? I know I don’t. How could I expect other people to do so?

What else? I overthink as hell, trying to predict the future, painting all the scenarios and complication of this not being the right guy for me and I’d probably be better off alone, in my safe zone. I’m aware of it, and I REALLY hate how I’ve become. When I was in my early 20s, I was almost the exact opposite; wearing my heart on sleeves and approaching dates with excitement, curiosity, and nonchalant attitudes. I called it my experimenting phase. Even went for relationships without really giving it much thought. And now it’s all about thoughts, where did my feelings go?

It doesn’t help either that I’m quite satisfied with my life right now. My life IS good. It’s not perfect, but I’ve got shit to do while always try to learn something new and become a better, smarter person. I like my job now. I don’t know about passion and all that shit, but I always try to improve my knowledge in digital marketing. ALWAYS. I’ve got my fitness routine that I keep up and want to be better at it. I’m healthy. I’m not a billionaire, but I’m financially independent. I still don’t have debts. I can do whatever I want with no responsibilities much. I mean, what more could you ask for!? And I believe I’m scared to add someone in life as it could make things worse. Seriously though, I gave up hope long time ago to have someone and make my life better. Just be my supportive companion and don’t make shit worse. Even that, it’s still pretty hard to find.

People don’t really believe when I say I’m single. And many conclude that I am picky and have high standards (just like the quote above!). My world isn’t perfect, but I have control with my life for the most part. Adding someone into it is definitely going to change the dynamics. It’s likely that I’m scared of the uncertainty this person could bring. Ah, psychoanalyzing myself here.

Last night WhatsApp conversation with a friend was all about Love, and it made me feel so weird thinking about that word. Romantic love, what’s that? I haven’t felt it in the past YEARS. And really feel ok with not feeling it, this love thing. I told my friend how I could be slightly more emotionally dependent when falling in love, which I suppose natural when you love someone. But I hate that feeling and that word “Dependence” Oh please. Give me a break.

He called me a tough cookie. Not the first time I heard this. And I still don’t have the answer or solution to everything I’ve written here. Aware of it, though. Maybe this could be a good start, for a change, if I want to change, that is.

Mutual breakup

I didn’t know mutual breakup could be a thing. Usually one side would initiate the desire or intention to breakup, more than the other side.

Anything can happen and you never know how to predict this thing called relationship, I guess.

We think the distance is a great obstacle, the one we really can’t fight. To be apart, across the entire Pacific Ocean with 14 hour difference, for the duration of 3-5 years is simply too much to bear, or even to think of.

So it seems sensible to simply give up.

We said, let’s be realistic, 3 damn years are too tough.

It seems practical, since both of you have been through long distance relationships, known that it’s never gonna work out, certainly not for THREE years.

In fact, I’m really fed up of this long distance relationshit. My very first thought when I found out about this news was, “Not this shit again”

Also, I’ve never been committed to anyone or anything as long as 3 years, come to think of it.

But you know what…

Maybe the underlying issue isn’t about the distance.

Maybe the root cause is because we don’t like each other enough to keep trying and fighting and looking for other alternatives.

Our first reaction was to give up.

When you like each other that much, when you certainly don’t want to let the other person go, the reaction could be quite different.

At least we would try to fight for this relationship.

Just like that one time, flashback to 6 years ago at Suvarnabhumi airport, when my boyfriend then told me, I don’t know how it’s gonna work out but no, I’m not letting you go.

In the end we parted ways. Of course, it wasn’t a surprise and we saw it from the start. But at least there was this desire to fight for each other.

When that desire and that passion isn’t there, perhaps this is a great evidence of why we should let it go.

Because your heart isn’t in it much from the start.

That’s it.

On positivity 

I had the urge to write a quick update after I went back and reread this Solitary blog post at the very beginning of 2017. Gosh, that IS way too bleak! I feel embarrassed now that I did write all that. But it’s almost an unwritten rule that you will always feel embarrassed by what you wrote in the past. 

2017, so far my outlook has changed for the better! 

Of course, there are ups and downs in life, as expected. In fact, the first 2 months of 2017 was a bit of emotional whirlwind. Fortunately, it was resolved quite quickly and I did not dwell on it at all. Then again got thrown into another type of emotional whirlwind in March. But once again I managed to get through it. 

What has changed is: at the moment I tend (and from time to time, try) to take things as they are with no expectation (Or as less as I can possibly manage. Still struggling from time to time, but hey, I’m only human, aren’t I?). Welcoming a neutral, realistic, and perhaps a bit more relaxing approach in life. 

I no longer feel like I lost faith in love anymore. SO happy for that! Safe to say that time heals and I have finally fully recovered, which is a great feeling. At the same time, it doesn’t mean I look at love with bright and hopeful eyes like 10 years ago either. Love comes in different shapes and forms, and people are flawed and so different from one another. You really have to stay open-minded and get to know a person as who/what they are. There is no one-size-fit-all definition of love and relationship. I am definitely more positive than last year, but also have my feet firm on the (realistic) ground as ever. 

Also don’t think too much about HOW the future will be if I end up being alone. It is always a good idea to plan things in advance, especially financially. But there is no point to fret over it as I’ve chosen to be extremely picky of who I let in my life. If being alone makes me happier than letting the wrong person in, then it is what it is! This is my decision. 

Somehow I’ve become even surer of what I want and look for in a relationship, and I won’t settle for anything less. Failed enough to finally know what I want, perhaps! You learn from your past experiences. In the meantime, it is great to be exposed to new people and just see how it goes. You could learn and pick up something from them, and to me it’s interesting that way. 

Learning to enjoy the journey and trust the process more. As always, the future is uncertain! 🙂 

“กี่ปีแล้วนะ” – The one that got away

บ่ายวันหนึ่ง ณ คาเฟ่เล็กๆใจกลางกรุงแห่งหนึ่ง

ฉัน: กี่ปีแล้วนะ

เขาตอบกลับอย่างรวดเร็วแบบไม่ต้องหยุดคิด

เขา: 10 

ฉันจ้องหน้าเขา แล้วก็พูดโพล่งออกไปแบบไม่ได้ยั้งคิด

ฉัน: ดีใจว่ะ…ที่เราไม่ได้คบกัน

เขาก้มหน้าหลบตา ส่วนฉันนั่งหัวเราะเห็นเป็นเรื่องสนุก 

ถ้าบทสนทนาบทนี้เป็นหนังรัก romantic comedy ร่วมสมัย คนดูคงจะได้ลุ้นไปตลอดระยะเวลา 2 ชั่วโมงเศษๆ ว่าเรื่องราวของเขาและเธอเมื่อ 10 ปีที่แล้วสมัยเป็นนักเรียนเป็นอย่างไร เกิดอะไรขึ้น มีอะไรที่ทำให้เขาไม่ได้คบกัน ทำไมถึงได้กลับมาเจอกันอีก จะมีอะไรหักมุม และต่อจากนี้เขาและเธอจะได้กลับมาลงเอยกันอีกไหม 

ตื่นค่ะ! 

เรามาเล่าเวอร์ชั่นชีวิตจริงกัน 

ในชีวิตจริง…เมื่อเขากลับมาเจอกันใหม่ ต่างคนก็ต่างมีชีวิตของตัวเองที่ไม่ได้มาบรรจบกันอีก เป็นแค่จุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ได้กลับมาคุยกัน ไม่ว่าอย่างไรความสัมพันธ์ก็จะไม่มีทางกลับมาเป็นแบบเดิมได้ เป็นการเจอกันใหม่ กับคนในอดีต ด้วยความสัมพันธ์แบบใหม่ที่เบาบางลงมาก แล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามทางชีวิตของตัวเอง มันก็แค่นั้น

ไม่สงสัยเลยใช่ไหมว่าทำไมคนถึงเพ้อฝันกับเวอร์ชั่นหนังมากกว่า?

เรามีความรู้สึกว่าหนังจะชอบ romanticize กับ theme “The one you got away” มากเกินไป จริงๆอยากเขียนประเด็นนี้ตั้งแต่ดูหนังเรื่อง Cafe Society ที่ทำยังไงพระเอกก็ลืมรักแรกที่เป็นนางเอกไม่ได้ จนต่างคนต่างแต่งงานมีครอบครัวของตัวเองไปแล้ว พระเอกมีลูกแล้วด้วยซ้ำ แต่พอ2คนได้กลับมาเจอกันอีก หลายสิบปีผ่านไป เขาก็ยังยอมรับว่าเธอคือคนเดียวที่เขาตกหลุมรัก แล้วเขาก็จูบเธอ 

เล่นประเด็นนี้ก็ง่ายสิคะ เพราะคนเราจะชอบ fantasize และมักจะอยากได้อะไรที่ไม่ใช่ของของเราอยู่แล้ว เพราะอะไร? เพราะคุณติดกับอยู่ในจินตนาการของคุณไง เพราะคุณวาดฝันว่าคนๆนั้นจะเป็นแบบนั้นแบบนี้ตามใจคุณ แต่จริงๆแล้วคุณไม่ได้เขามา คุณไม่รู้จักเขาหรอกว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนยังไง ข้อเสียของเขาจริงๆคืออะไร 

เราเศร้าเพราะพอหนังเล่นประเด็นนี้ คนที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพระเอกมาตลอดอย่างภรรยาเขากลับโดนมองข้ามและละเลยไป ตามธรรมชาติของมนุษย์อีกนั่นแหละ สิ่งที่เรามี สิ่งที่เราอยู่กับมันทุกวัน เห็นทั้งข้อดีข้อเสียทุกด้าน สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นความเบื่อ ความชินชา

แต่จริงๆแล้วความ”ธรรมดา”ของสิ่งที่เรามี คนที่อยู่กับเราทุกวัน มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะ คุณต้องต่อสู้อะไรกันมามากเท่าไร ผ่านอะไรดีๆและร้ายๆกันมากี่ครั้ง แต่เขาก็ยังเลือกจะอยู่กับคุณ 

แต่เรื่องแบบนี้ทำเป็นหนังไม่ได้ เพราะดู “ธรรมดา” ไป ไม่มีใครอยากมารับรู้รสชาติชีวิตจริงที่ไม่โดนปรุงแต่งหรอก จริงไหม?

ถ้าชีวิตได้สอนอะไรเราอย่างหนึ่ง คือการติดกับอะไรที่เราคิดว่า “ควรจะเป็น” (“What ifs” “Could haves” “Should haves”) มันไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรเลยจริงๆ คิดไปเถอะกับเรื่องอดีต คิดไปให้ตายคุณก็ไม่สามารถจะแก้ไขอะไรได้ เพราะชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไป ยังมีอะไรข้างหน้ารอเราอีกเยอะมาก 

เมื่อประตูบานหนึ่งปิดลง ก็จะมีประตูบานใหม่ (อีกหลายบานด้วย) เปิดขึ้นต้อนรับเราเสมอ

ไม่มีอะไรจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

The one that got away is…the one that got away. 

That’s it. 

(กว่าจะตระหนักและเข้าใจได้นี่…ใช้เวลาหลายปีมาก!)

แค่ได้กลับมาคุยกับคนในอดีตที่เหมารวมไปแล้วว่าจบแล้วคือจบเลยก็ถือว่าเหนือจริงและเกินคาดมากแล้ว 

เพราะนี่คือชีวิตจริง…ไม่ใช่หนังหรือนิยายค่ะ 

28

ตอนแรกคิดว่าอยากเขียนสรุปปี2015 แต่ไปๆมาๆ รู้สึกอยากสรุปอะไรมากกว่านั้น เป็นสรุปช่วงครึ่งหลังวัย20ละกัน

เคยคิดตอนอยู่ประถมว่าคนอายุ28เป็นผู้ใหญ่มาก คงจะทำงานมั่นคง แต่งงาน มีลูก ซื้อบ้าน เป็นหนี้ (อันสุดท้ายเติมเองตอนโตแล้ว 55) 

แล้วก็เห็นเพื่อนบางคนเป็นแบบนั้นจริงๆ เพื่อนเราอาจจะยังแต่งไม่เยอะ คนมีลูกยังน้อยมาก แต่ก็เริ่มเห็นหลายคนเริ่มมีแพลน คบกับแฟนมาพักหนึ่ง เริ่มจะลงหลักปักฐานกัน 

แต่นั่นไม่ใช่เราเลย และยังมองไม่เห็นภาพตัวเองทำอะไรแบบนั้นเลย 

แค่นึกย้อนไป4-5ปีที่ผ่านมากับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงในชีวิต

  • ประเทศเปลี่ยน จากญี่ปุ่นกลับมาไทยไปอังกฤษกลับมาไทยใหม่ 
  • สถานะเปลี่ยน เป็นนักเรียนป.ตรี จบมาทำงาน กลับไปเรียนป.โท กลับมาทำงานอีก
  • สาขาที่เรียนเปลี่ยน อักษรศาสตร์เอกญี่ปุ่น เป็นสายบริหารการตลาด (ฉันเรียนบัญชี ไฟแนนซ์อีคอน และสถิติผ่านมาได้อย่างไร ยังงงอยู่จนถึงทุกวันนี้)
  • สายงานเปลี่ยน จาก Sales เป็น Marketing
  • Industry งานเปลี่ยน จาก E-commerce/hospitality เป็นสถาบันการเงิน
  • ผู้ชายเปลี่ยน อันนี้คงระบุชื่อเป็นรายบุคคลออกมาไม่ได้ 😛 

ดูแล้วไม่มีอะไรที่ “นิ่ง”หรือ “มั่นคง” ในชีวิตสักอย่าง

แต่พอมองย้อนกลับไป รู้สึกดีมากนะ รู้สึกขอบคุณความเปลี่ยนแปลง ขอบคุณสิ่งแวดล้อม สังคมรอบข้าง และประสบการณ์ที่เปลี่ยนไปแทบจะทุกปี ทั้งเรื่องการงาน และชีวิตส่วนตัว ตอนแรกเราเคยคิดว่าคนนิสัยแบบเราน่าจะมีความสุขกับการทำอะไรเรียบๆตามแพทเทิร์นตามกรอบไป แต่กลายเป็นว่าไม่ใช่แฮะ! อยู่กับความเปลี่ยนแปลงมาตลอดซะงั้น 

มองกลับไปแล้วดีใจ ได้เรียนรู้อะไรด้วยตัวเองดี  ซึ่งเรามองว่าสำคัญกับวัย20ตอนปลายมากๆนะ 

ตอนแรกคิดว่า ปีที่ผ่านมา 2015 เราน่าจะ “นิ่งขึ้น” กลับมาไทยแล้ว กลับมาทำงานเป็น routine แบบเดิม แอบคิดเหมือนกันว่าชีวิตคงจะน่าเบื่อมาก แต่สุดท้ายก็มีหลายอย่างเกิดขึ้น ทำให้รู้สึกว่าชีวิตเรายังไม่ได้นิ่งเลย 

สิ่งหนึ่งในหลายๆสิ่งที่รู้สึกว่าได้เรียนรู้มาก High learning curve ช่วงวัย20ปลายของเราเลยก็คือเรื่องความสัมพันธ์กับคน ทั้งเรื่องส่วนตัวและการงาน เรื่องต่างๆเช่น การได้พบปะพูดคุยกับลูกค้า พาร์ทเนอร์ เอเจนซี่ที่เราเป็นลูกค้าเขา สื่อที่พยายามจะเข้ามา pitch ขาย ความสัมพันธ์กับนาย กับคนในทีม กับพี่ในทีมและในบริษัท กับคนที่ตำแหน่งต่ำและสูงกว่าเรา กับคนในบริษัทต่างสาขา กับบริษัทแม่ การไปงาน networking/party หลังเลิกงาน และต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน เป็นสิ่งที่ประสบการณ์เท่านั้นที่จะสอนได้ เป็นสิ่งที่ไม่มีในตำราเรียน และเป็นสิ่งที่เราจะต้องพัฒนาตัวเองขึ้นไปอีก เพราะรู้สึกว่ายังไม่เก่งพอ แต่เป็นสกิลที่สำคัญในหน้าที่การงานของเรา 

ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว รู้สึกว่าเจออะไรมาเยอะพอสมควรจนเข้าใจอะไรได้มากขึ้นกว่า4-5ปีที่แล้วมากๆ คงจะไม่มาแจกแจงรายละเอียดว่ามีอะไร แต่รู้สึกว่าได้เห็น”ภาพรวม”ของความสัมพันธ์ชัดเจนขึ้นมาก เคยเจ็บและทำคนอื่นเจ็บ เคยโกรธแค้น เคยไม่เข้าใจ เคยรับไม่ได้ เคยทรมาน เคยตีโพยตีพาย เคยด่า เคยรู้สึกผิดมากๆ เคยร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน เคยสมหวังและผิดหวัง จนตอนนี้ ปีนี้เป็นปีแรกที่รู้สึกขอบคุณประสบการณ์ความสัมพันธ์ที่ดีและร้าย ผู้ชายที่ดีและเลวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจริงๆที่ทำให้เราเรียนรู้อะไรได้ถึงขนาดนี้ 

อาจจะฟังดูโลกสวยมากนะ แต่ก่อนเราก็ยังไม่เข้าใจ ยังด่าและยังแค้นต่างๆนานา ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่รู้สึกปล่อยวางและยอมรับ จริงๆเรื่องกังวลหรืออารมณ์ความรู้สึกต่างๆก็ยังมี แต่ก็ต้องรับรู้และมีสติกับสิ่งที่เป็นสิ่งที่ประสบอยู่ รู้สึกว่าต่อจากนี้เราต้องรักให้เป็นและมีสติให้มากขึ้น (พูดง่าย แต่ทำยากมากๆ)

มาถึงวัยนี้ เราว่าทุกคนต่างมีประสบการณ์กันมาพอสมควร มาพร้อมกับ baggage จากความสัมพันธ์ครั้งก่อนๆของเขา การจะไปเปลี่ยนใครไปฝืนความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อย่าพยายามเลยน่าจะดีกว่า หลังๆเราคิดตลอดว่า Everyone is fucked up in their own ways ยังไงก็แล้วแต่ สุดท้ายแล้ว เราต้องมีความสุขด้วยตัวเราเองให้ได้ เราชอบการมีแฟนนะ การที่ได้ทำความรู้จัก เกี่ยวข้องลึกซึ้งในทุกด้านกับคนๆหนึ่งเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ การที่ได้เปิดเผยความคิดและตัวตนด้านที่เราไม่เปิดเผยให้ใครแต่ให้กับคนๆนี้เท่านั้นเป็นสิ่งที่พิเศษจริงๆ ชอบการที่มี”คู่คิด” แต่ส่วนตัวไม่เคยเห็นด้วยกับการที่เอาชีวิตไปผูกติดกับใครมากเกินไปนะ และถ้าเป็นคนที่ไม่ใช่ เราก็ต้องถอยออกมา

อ้อ ที่สำคัญ “เจอคนที่ใช่ แต่ timing ไม่ใช่ = คนที่ไม่ใช่” แล้วก็ “แค่รักอย่างเดียวไม่พอกับความสัมพันธ์” ค่ะ สองบทเรียนที่เข้าใจแจ่มแจ้ง ชัดเจนมาก! 

อีกเรื่องที่เรียนรู้ในปี2015 ไม่กี่เดือนมานี้เอง คือไม่ควรจะกังวลเรื่องอนาคตมากเกินไป เพราะยังไงเราก็ไม่มีทางรู้ ถ้าคิดว่าสิ่งที่ตัดสินใจปัจจุบันดีและใช่และคิดรอบคอบดีแล้วก็ลองดู อย่าคิดเยอะไป ทั้งเรื่องงานและส่วนตัว นี่ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่พูดและคิดแบบนี้ออกมาได้ ช่างต่างกับเราเมื่อ 5 ปีที่แล้วลิบลับ! 

พอใจกับวัย 28 ของตัวเอง งงๆ ไม่แน่ใจกับอะไรหลายอย่างมากๆ และต้องค้นหาไปอีกเยอะ แต่ไร้ภาระไร้ความรับผิดชอบ(ยกเว้นของตัวเอง) มีอิสระ มีเงินเป็นของตัวเองพอสมควร ไม่ถูกผูกมัดกับอะไรและใครมากเกินไป ไม่เคยคิดว่าจะสุขกับชีวิตที่ยังไม่นิ่ง แต่ตอนนี้ ณ เวลานี้ เรารู้สึกโอเคกับมันมากๆจริงๆ

%d bloggers like this: