Let’s talk about babies

“This is why people have babies,” I said, “because it’s exhausting not to know what you’re supposed to do next. A baby is basically a non-negotiable map for the next two decades.”

Quoting that from “No one tells you this” a memoir of a 40 year old single woman living in New York City as a writer. The tagline of her book caught my attention “If it doesn’t end with a marriage or a child, what then?”

I’ve read about 40% of the book and we arrived on the chapter of “babies” Suddenly I had this urge to stop reading and start writing about this right away. Which is exactly what I did.


I never wanted a baby.

I could never imagine myself as a mother.

People told me that, once women hit 30, there will be this natural urge of wanting to have a kid, even though you never felt it before in your 20s.

Okay, I was literally waiting for it to hit me. But no urge yet. So far. Zero.

In fact, I remembered myself writing in my old blog when I was in my early 20s that nah, this baby thing isn’t for me. I just don’t have that maternal instinct.

It’s been 10 years. Still rings true. My opinion hasn’t changed at all.

In this memoir, I get the sense that the author DOES contemplating about having babies, as she is afraid she will regret it later. Having a baby seems like an easy choice, doesn’t it? Women at a certain age are expected to have kids (BUT if you told me this, I would get VERY pissed off. Because….excuse me? Whose expectation? Who are you to tell me how I should live my life?). She wrote that on a basic level having a baby gives you a sense of purpose on what to do every day, for someone, for 20 years. No need to wonder whether what you do is worthwhile, if you have a baby.

Ugh, sounds like you use babies to cure your existential crisis, if you ask me. Or you have a baby because you can’t stand being alone or something.

But I kind of get it, it’s tough being by yourself and figuring all the things like your next goal or where you are heading in life. I constantly have this from time to time, but the thing is, I LOVE having this freedom to move around whenever I want, do whatever I want, without being tied down to a baby. It can be mind boggling, but at the same time very liberating too. Just can’t imagine giving this up.

Wanna know my honest opinion? To me, having a baby = negative ROI. Think about all the money you waste on them, OH MY GOD. One baby equals…what? 10 million THB? 20 millions? I just simply CANNOT. I keep telling my parents that your investment on me probably still yields negative and I don’t know if I can ever repay this. You guys are amazing, don’t know how you managed it. High respect to any parents in the world.

At one point I even googled why people want children when raising them is SO exhausting (I just don’t get it, honestly!). One article explained that yes, the process is exhausting, but you have this high sense of rewards and deep joy. Okay, I guess that makes sense!? My mother also said, if you never had children, you would never understand the true meaning of sacrifice and giving.

But what if I don’t want to know the true meaning of sacrifice? Why do I need to know it? So what, right?

(Not to mention that getting pregnant and giving birth to me sound scary as hell. How do people do IT? Walking around like a penguin when they are 9 month pregnant? That would be a real torture. Just watching them makes me feel uncomfortable enough. In fact, if the guy was the one getting pregnant, maybe there could be more chance I am more ok with the baby thing).

You can say I am selfish. But I really cannot imagine giving “me time” up. On weekends I just want to relax or do whatever I enjoy, and most of the time I sleep in or get a little lazy. I don’t know any parents with babies can do THAT. How do people do it? I mean, it’s exhausting enough at work, then on weekends you have to take care of young kids!? Just wow. And I have this fear that babies would mean an obstacle for career growth. Obviously you have to take care of them and put them as priority. How do you do that while growing in your career? So difficult. And SO unfair that mothers have to almost always be the ones doing more when it comes to taking care of babies when fathers are more or less off the hook. For me I just can’t imagine sacrificing the career part. Like, NOT at all. I would rather spend time thinking about making more streams of income (Having only one stream of income feels risky for me, yet I’m too passive or lazy to change this, big sigh), than making a baby and losing money, seriously. Not to mention stupid yet important things like I CANNOT sacrifice sleep. If I don’t get enough sleep, I get sick immediately. And I don’t know any moms with young babies who get to sleep. Again, I don’t know how mothers out there do it. You have my UTMOST respect.

The reason I’m writing this because I am curious if my view would change in the next 5 years, or when I turned 40? Maybe I would, who knows? Would I regret not having children later in life? Maybe I would, who knows? But how could you regret if you never wanted them from the start? I don’t even know how to interact around kids and they are not really my cup of tea. I simply just don’t know HOW to be around them! These tiny creatures…always make me feel awkward as hell.

As of now, in your 30s, when you go on dates, people sometimes mention about kids stuff way faster than before. When a guy told me no, he doesn’t want children, inside I felt this…instant relief, like I would have NO pressure on me. Suddenly I would give that guy a bonus point. On the other hand, if I know the guy wanted kids, I would feel a little pressured like I don’t know what to do. Paying attention to what I feel, I believe this is enough indicator of my current feeling on the babies topic.

Told my mother quite a few times already that I probably won’t have children. She doesn’t care much and said it’s my life. Zero expectation from both of my parents made me feel lucky and relieved. So glad we are not like many other Thai Chinese families that start putting pressure on their daughters to find someone and have babies at a certain age. We all should stop expecting women to do something or be something at ANY age. It’s 21st century, this silly societal norm has to STOP, let her live her life the way she wants. What the hell are those expectations anyway? We all seem to have too good of an idea of how others should live their lives, but none when it comes to our own.

Another Transition – Exciting times ahead

Where do I start? So much has happened in the past 2 weeks or so. In fact, today is the first day I feel a little more relaxed, have some time to reflect, breathe, and gather some thoughts on how to tackle many things in weeks ahead.

Not saying it is not a good thing, quite the contrary, I appreciate the opportunities given to me to grow steps further, with more responsibilities and challenges throwing my way. Been running around in meetings taking care of so many things. But I am happy when I am challenged! Because it’s my belief that you can’t stay still if you want to grow, and learning is a lifelong process.

But as always, things can get a little bit overwhelming when you first face any kinds of transition. But I believe I AM capable of doing this. Right now I am a bit concerned I may have missed some things as there are more things to focus on my plate and feel a little all over the place as I want to organize everything exactly how I want to. Will need to come up with some system to sort things out in categories. The big boss gave me some amazing tips on how to organize my inbox the other day. I was seriously rolling my eyes at him when he made fun of the current state of my inbox, but really paid attention listening to his advice as it indeed is a great one. He said, you need to stay in control of your inbox, not let it control you. The stage of your inbox reflects the quality of your work and how you manage to be on top of things. Ask any top management level and you would hear the same thing. It’s just something I never really thought about, but I do now. And glad he took the time giving me tips to improve myself.

There was some GREAT learning and discussion along the way as we had another day of branding workshop with our branding agency. What an amazing session with lots of interaction and ideas! They came back to present 3 different brand proposition and their work honestly impressed me. Definitely world class level! They did an amazing job creating these 3 directions, not only just the branding and all fluffy stuff, but also how to run the business moving forward with our staff on the ground and so on. We then had to do some activities for each brand proposition, debating back and forth on pros and cons, giving pitches, and creating business partner campaigns. Their team leader, as always, led us with so many interesting questions and insights and a lot of things were discussed during the workshop.

The afternoon session was equally more interesting, on the implementation of our project. I was attending the session with all heads of departments and, just like morning session, a lot of ideas were thrown around and discussed in such a great length. The session truly made me think of business as a whole as it forced us to think for each department, whether it be operation, sales, HR, business development, marketing, PR, investor relation, and lots others. I LOVE that I got to see the bigger picture, overall picture of the business, and think of so many different things more than just marketing. It’s eye opening for me. And I do feel like it’s such a valuable lesson, just like I went back to university attending a seminar. But it’s MORE exciting than university because this is real world and all of us ARE going to implement all these plans next year. My head was a little swirling with all the thoughts and discussion running in my head for 6 hours. Very insightful yet equally draining sessions. Used up all of my brain power.

Even during team dinner was pretty amazing getting closer to our owner and management. It was the first time I got to listen to our owner that closely and wow, she impressed me SO much with her passion and enthusiasm in her business. I personally LOVE and look up to people who are full of passion and think it’s one of the most amazing things in the world being able to listen to them when they talk about it. People DO lit up like a Christmas tree, you see the sparkle in their eyes, you hear it in their voices, when they talk how passionate they are about something, anything. Being around this kind of people also has a positive effect on me as their energy moved me and made me want to be better, smarter, and more amazing like them.

Like I said, I know deep down it’s about bottom line for businesses. But it also touched me when the owner herself shows serious concern about her staff, about long term growth. Being a smart leader is great. But being a smart leader WITH A GOOD HEART is everything to me.

I feel like I AM seriously ranting it out now, and that probably fits the mood when so many different things at work are occupying my brain at the moment. People/Team management is another thing that has been on my mind a lot lately. It IS one of the most challenging things in business as we all are aware of. No matter how many management books, business books, coaching books I read, I can’t help thinking whether what I’ve done for my team is good enough. I don’t want to be a lousy boss, ever. My previous boss once told me, when it comes to being a manager, everyone has their own style and you’ve gotta find yours. And I suppose I am still finding mine. But, just like with anything else, being honest with constant, open communication is what I believe in, and I try to do that with my team. I want to create a good environment for the team, making sure we both help each other out to accomplish any tasks while drive and push them to finish it all on time.

My brother once said, being a mid level manager is such a challenging task as you get pressure from the top having to be involved in strategy and planning with management team and proving yourself you are capable, combined with pressure from the bottom getting involved in day to day tasks with lots of tiny little details and jumping in to help your team and moving your team forward. It is indeed like this. But hey, that IS a part of the process to grow, isn’t it? Learning to balance everyone’s expectation is such a key.

Somehow I feel like it’s taken me TOO long to come here, and I should have been where I am now years ago. So many friends or people my age built their own companies/startups since they were 25, raised 2 million dollar fund for their startups, got on Forbes Asia 30 under 30 when they were in late 20s. And what am I? Just an ordinary person doing 9 to 5 job in her 30s. Meh. Nothing extraordinary about being an “office person” Not in my circle anyway when everyone is building their own companies and doing tons of amazing things.

But yeah, this is me and my ordinary life. I am happy with it for the most part, though can’t help thinking from time to time if I am wasting my own potential as days go by, getting older but not really accomplishing anything extraordinary. Hmm, didn’t plan to make this sound so bleak. But admittedly this thought crosses my mind quite often.

As if in the blink of an eye, third quarter of the year just ended. And as always, I will probably sit down, think of what I have accomplished/failed, what I’ve learned, whether I’ve tried anything new or challenged myself in the past quarter, both personally and professionally (Lots of new PRs on my main lifts!). I feel like moving ahead to Q4 is going to be busy but also exciting. And next year IS definitely going to be an exciting year as far as I can tell. So many things to do with lots of changes coming up.

“The only constant is change,” I’ve read that quote long time ago. So true. What’s the fun in staying still, anyway!? I am excited and ready to embrace those changes while tackle all of them, one step at a time!

Modern Love and Deadlifting

I have been a long time fan of The New York Times – Modern Love column, back in university days when some friends and I used to share short essays about love to read. One of the famous ones would be the article on an experiment of making two strangers falling in love by answering a list of 36 questions, based on a psychological research on creating interpersonal closeness and intimacy with someone.

Some Modern Love stories were really good, some were okay, some could be quite strange, although I forgot most of the stories by now. Many are deep, personal, and emotional. Well…it’s about love after all, in a wide variety of different forms. I haven’t read as much as I used to back in the days, but from time to time I come across some essays while scrolling down on my Facebook feed.

Today is one of them. Scrolling down, naturally I had to stop and click when I saw the word “Deadlifting”

Screen Shot 2562-09-09 at 10.47.34.png

Modern Love and Deadlifting!? Who would have thought?

Beautifully written essay, as usual. It’s a very “Modern Love” style story; always have some symbols in there to represent something. And it isn’t only about deadlifting here, but the meaning deep down behind the lift, which I can relate to it perfectly, although I have no trauma of my own.

Funny enough, my best friend just asked this question about lifting earlier today. Our brief conversation, or you could call it my own rambling, went like this.

Screen Shot 2562-09-09 at 10.38.20

I wrote a lot of my thoughts about powerlifting here and there. Will probably write more in the future. In the beginning it was indeed about learning the movements and focusing on the body. The techniques part will always be there as it really is NOT just picking the weight up, but now it’s become a lot more about the mind, and how this mentality can be adapted in my every day life, even at work.

I’m still mesmerized by this whole new world. It is a big deal for someone like me who despised exercise almost my entire life. Never had I ever imagined going from who I was to where I am now; from barely able to pick up a 4kg kettlebell, to someone who loves and looks forward to lifting almost 2X my bodyweight. I’ve learned so much along this self transformation, knowing that I have this capability of doing and accomplishing anything once I set my mind to it.

When I get excited about work / Let’s talk about Branding

Something exciting is coming for us at work, in the next 18 weeks! A rebranding project it is. Our branding agency, DesignStudio, who did rebranding for Airbnb and many renowned global brands, flew in from Sydney and we first kicked off our journey with 2 full day “Immersion” workshop here in our brand office.

It has been nothing but extremely interesting and insightful. I really, really loved it and felt like it was such a great start for this huge project. We covered a lot of topics about our brand; from overall business strategy, our culture and values, the market and growth potential, target audiences, competitors and so on. We presented some data and what we have done so far to make the agency understand us better, and they threw us a lot of smart questions to think about and led the discussion very well.

I feel like from time to time brands get lost in what we do on a daily basis, and we don’t get a chance to sit back and think if what we do/offer = what customers really want. What I love about our company is we are so full of ideas and initiatives and everyone is so open. However, we should also put ourselves in customers shoes from time to time. Digital marketing can easily help support that, utilizing all data we have in customer touchpoints and digital footprints.

The group activities were super interesting; each of us has to present our ideas about who we are as a brand, what makes us unique, and if customers care about the qualities we have, as well as predict how our brand is going to develop in the next 10 years. Another thing I LOVE about our company is top management participates in these activities with all of us. So casual but full of passion and ideas, and everyone really shows their enthusiasm about our brand, from different departments and points of views.

Not only the brand office part, but our agencies will also fly to all of our properties to talk about our guests, local partners, and staff to get more insights. After this, they will come back to present strategy on overall brand proposition and architecture, then we will go into all branding details such as naming, logo, typography, color palette, tone of voice, and so on. The final outcomes will be brand guidelines as well as brand training to ensure everyone from the entire company heads in the same direction. Many big jobs lying ahead, indeed.

To me, what I personally love about all of this is, it did change my perspectives on branding. I was involved in a rebranding project many years ago, but it was VERY subjective and only focused on deliverables like brand assets and logos, mostly creatives. Didn’t enjoy it very much as it was quite vague and subjective. However, this time it’s SO different. Have to really give it up to DesignStudio team as they seem experienced and know what they are doing as they DO try to understand business challenges as a whole, not only just “branding” part. Having a good agency is VERY important, and I’m glad we got a chance getting to know all 5 of them better during dinner after the first day of workshop. Everyone is so nice and friendly. Love the vibes. Also all the top management joined our dinner. My big boss insisted buying me drinks, as always. These guys are always fun to be around.

This is probably the first time I wrote about my work in a bit more details on here as I’m genuinely excited about this. I’ve been telling my team from the start that we need to have more consistency in all of our communication channels, and our brand positioning is so unclear. How do you market yourself when you are not even sure who you are or what your identity is?

The big boss sent me a very nice message last night as we are during interview process and I am about to have my own team. He said I deserve it, to have people support me. And I found those two simple sentences really touching.

One thing that struck me the most during the workshop is the message from the owner. She said from our customers survey, 20% of our guests continue to travel together and they made new friends in our properties. And that insight was what kept her going. Not the financial bottom line. Nothing else. She wanted to make our customers remember us that way.

In the end I know it’s going to come down to profit and loss, ROI, even my own KPIs is ultimately about conversion. I am fully aware of that, but it’s so nice to know that we have other purposes apart from financial to strive for. It gives you motivation. Only monetary rewards are never enough, not for me anyway.

I’m excited to see how our journey will unfold in the next 18 weeks.

#TeamworkMakesTheDreamwork

Arts, Science, and Renaissance thinking

เมื่อเช้าตอนนั่ง BTS มาทำงานไปอ่านเจอบทความนี้ที่เป็นบทสัมภาษณ์ของคุณ Paulo Euron ศาสตราจารย์ด้านสุนทรียศาสตร์ (ภาษาอังกฤษคือ Aesthetics? ปะ) จาก Bologna University ที่อิตาลี ที่ตอนนี้สอนอยู่ที่คณะอักษร จุฬาฯ ต้องสอนเอกอิตาเลียนที่คณะเราแน่ๆเลยให้เดา

เพื่อนอักษรที่จบเอกอิตาเลียนแชร์มาใน Facebook น่ะแหละเราเลยได้อ่าน บางทีก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆอักษรฯที่ยังวนเวียนในแวดวงวรรณกรรม วรรณคดี วิชาการ อาจารย์ ที่ทำให้เราได้เสพ content นอกเหนือจาก marketing ต่างๆบ้าง เพราะตอนนี้ชีวิตห่างหายเรื่องวรรณคดีไปมากจริงๆ

อ่านแล้วชอบบทสัมภาษณ์นี้อะ ขออนุญาต quote ย่อหน้าที่ชอบ ตามนี้

อีกประเด็นหนึ่งคือ จะมีนักเรียนจากคณะอักษรศาสตร์บางคนพูดว่า พวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์มากกว่า เพราะวิทยาศาสตร์พูดถึงโลกแห่งความเป็นจริงและนำเสนอความจริง นี่คือความเข้าใจและความเชื่อที่ไม่ถูกต้องนัก วิทยาศาสตร์นั้นสำคัญแน่นอน แต่ความรู้ที่วิทยาศาสตร์มีให้นั้นมีจำกัด มันมีขอบเขตที่ชัดเจน ในทางกลับกัน ถ้าคุณอยากเป็นหมอ คุณก็ควรได้เรียนด้านศิลปศาสตร์ด้วย เพื่อที่จะได้รู้ว่าจะสื่อสารกับผู้อื่นอย่างไร คิดอย่างไร โน้มน้าวใจผู้อื่นอย่างไร และที่สำคัญที่สุดก็เพื่อจะได้เข้าใจว่าโลกมันหมุนไปอย่างไร เราไม่ควรแยกวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ออกจากกันโดยสิ้นเชิง กระทั่งนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่หลายคนก็มีพื้นฐานทางมนุษยศาสตร์ที่แข็งแรง พวกเขาเรียนภาษาและปรัชญา ไม่ใช่เพื่อใช้ในการทำงาน แต่เพื่อเข้าใจว่าจะขยายมโนทัศน์ของตัวเองอย่างไร

เรื่องวิทยาศาสตร์กับอักษรศาสตร์นี่นะ…เราว่าเราน่าจะเคยเขียนไปแล้ว ว่าสำหรับเราการเรียนอักษรศาสตร์คือสิ่งที่ทำให้ “คน” กลายเป็น “มนุษย์” ทำให้เรามีความละเอียดอ่อนมากขึ้นกับสิ่งรอบตัว ช่วยให้เราคิดวิเคราะห์ วิพากษ์วิจารณ์ได้แบบใช้เหตุผล ได้ soft skills หลายอย่างมากๆที่มีประโยชน์กับการทำงาน เอาเป็นว่ายิ่งทำงานนานเท่าไรยิ่งรู้สึกว่า skills พวกนี้มีประโยชน์นะ แต่สังคมไทยยังมีความคิดว่าการเรียนภาษา วรรณคดี ด้อยกว่าการเรียนวิทยาศาสตร์อยู่ เพราะมันจับต้องไม่ได้ จบแล้วจะไปทำอะไร? โอเค…อาจจะมีส่วนถูกอยู่บ้าง ตอนเรียนเราก็เคยคิดและบ่นว่าจะเรียนภาษาศาสตร์ไปเพื่ออะไร? วิเคราะห์วรรณคดีหัวแทบแตกไปทำไม? แต่ตอนนี้เราเริ่มมองว่าสกิลที่ได้จากคณะอักษรเป็นประโยชน์ให้เราไปต่อยอดได้อีกเยอะเลย เพราะช่วยเรื่องการวางรากฐานความคิดนี่แหละ

ในทางกลับกัน คนเรียนสายวิทย์หลายคนก็วิทย์จ๋ามากๆเลย ขอพูดถึงประสบการณ์โดยตรงคือพวกเรียน IT ที่เราต้องดีลงานด้วยเป็นระยะๆในฐานะที่ทำ digital marketing ขออนุญาตพูดแบบรวมๆว่าหลายคนมีปัญหาเรื่องการสื่อสารมากจริงๆ เหมือนเขาคิดต่อยอดไม่เป็นนะ หน้าที่เขาคือให้ทำ A ก็ทำ A จบ สมมติทำ A ไม่ได้ ก็จะไม่ได้พยายามอะไรต่อ หรือไม่แม้กระทั่งมาบอกเราว่ามันไม่ได้ คือมีปัญหาด้านการสื่อสารมากที่หลายครั้งแทบจะต้องง้างปากเขาให้ออกมาพูดให้ได้ บางทีก็เหนื่อยมากจริงๆ

เราเคยคิดว่า communication skill คือเรื่องเล็กน้อย คนเราเกิดมาก็ต้องฟังพูดอ่านเขียนได้ สิ่งที่เราเป็นคือโคดจะธรรมดา สกิลนี้ไม่สามารถเอาไปใช้ทำอะไรได้ เราอยู่ท่ามกลางเด็กอักษรคือทุกคนเก่งมากเรื่องขีดเขียน เขียนกันแบบแต่งนิยายกันได้อะ แล้วไม่ใช่เก่งแต่ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ (นั่นคือธรรมดา…) หลายคนเก่งภาษาสเปน อิตาเลียน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส งี้ พูดกันก็คล่องน้ำไหลไฟดับ แต่พอทำงานแล้วกลายเป็นรู้สึกไปเฉยว่านี่คือ strength ของเรา เพราะสิ่งที่เจอทุกวันคือ…โอ้โห…คนส่วนมาก communication skill แย่มาก! จนเรางงค่ะ คือแค่เขียนเรียบเรียงให้รู้เรื่องยังทำไม่ได้ ไม่ได้พูดถึงภาษาอังกฤษนะ แค่ภาษาไทยบางคนก็ยังทำไม่ได้ ยังไม่นับเรื่องสะกดอะไรผิดๆถูกๆเต็มไปหมด บางทีเห็นแล้วก็ปวดหัว ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆคือช็อค แต่ตอนนี้คิดว่าคงชินไปแล้ว และปลงด้วย การเขียนอะไรออกมาไม่รู้เรื่องไม่มีหัวไม่มีหาง นึกอยากจะพูดหรือเขียนอะไรก็พูดๆไปมันสะท้อนให้เห็นถึงระบบความคิดของคนเราจริงๆนะ แสดงว่าคุณไม่ได้จัดระเบียบความคิดของคุณก่อนลงมือเขียนเลย

ไหนๆก็ไหนๆ มาเรื่อง communication skill ก็ขอบ่นอีกเรื่อง…ทำไมนะคนส่วนมากเวลาพูดอะไรถึงได้พูดขึ้นมาดุ้นๆแบบไม่มีหัวไม่มีหาง? แล้ว assume ว่าคู่สนทนาจะรู้เรื่องและเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูด เราเป็นคนที่ระวังมากเรื่องนี้มั้ง โดยเฉพาะถ้าคุยกับคนที่ทำงานคนละสาย เราจะค่อยๆเกริ่นแล้วดูท่าทีคู่สนทนาว่าเขาเก็ตสิ่งที่เราพูดมั้ย แต่คนทั่วไปคือพูดเลยค่ะ ใช้ตัวย่อ ใช้คำเฉพาะทาง หลายอย่างคู่สนทนาก็ไม่เข้าใจปะว่าหมายถึงอะไร แล้วมันจะคุยกันรู้เรื่องได้ไง? งง จะทำงานกันได้มั้ยอะ?

เพราะฉะนั้น…เห็นด้วยกับย่อหน้าข้างบนมากค่ะว่าคนเราควรเรียนรู้ทั้งสายวิทย์และสายศิลป์ และไม่ควรคิดว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งดีกว่าอีกสิ่ง ถ้าประกอบกันได้พอดีๆจะดีมากเลย

มีอีกย่อหน้าที่ชอบ

ในฐานะนักปรัชญาสุนทรียศาสตร์และศิลปะ ผมอยากให้คุณเรียนรู้ที่จะเพลิดเพลินกับสิ่งใหม่ เพลิดเพลินกับศิลปะ เพลิดเพลินกับสิ่งที่ยากแก่การเข้าใจและแตกต่างออกไป เวลาชมภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน หนังบล็อกบัสเตอร์ หนังซูเปอร์ฮีโร่ จงดูมัน และลองพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่เบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนั้น นี่คือจุดเด่นของมนุษย์นิยมที่มีพื้นฐานจากยุคเรอเนสซองส์ อ่านและดูให้หมดทุกอย่าง แต่ต้องคิดวิเคราะห์กับมันด้วย

เมื่อทำเช่นนั้น คุณจะเพลิดเพลินกับมัน เพลิดเพลินกับความงามของมัน ความงามในที่นี้เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความรุนแรง ตรงข้ามกับการใช้ประโยชน์จากกันและกัน ถ้าคุณไม่คิดว่าสิ่งนั้นสวยงาม พูดมันออกมา ถ้ามีคนเห็นว่ามันสวยงาม จงถามเขาว่าทำไม คุณมีอิสระเพราะคุณคิด นี่คือแก่นแท้ของยุคเรอเนสซองส์

ชอบตรง “คุณมีอิสระเพราะคุณคิด” นึกถึงตอนเรียนที่การดูหนังกลายเป็นเรื่องเครียดได้ เพราะต้องวิเคราะห์ symbols ในหนังและตีความออกมาให้ได้ เขียน essays แล้วเขียนอีกไม่มีวันจบ ตอนนี้ก็ลืมทฤษฎีอะไรไปหมดแล้วนะ โอ๊ย…นึกแล้วก็ตลก แต่มันทำให้เราเสพวัฒนธรรมพวกหนัง ละครเวทีต่างๆได้ลุ่มลึกขึ้นมากจริง

ในบทสัมภาษณ์มีอีกส่วนที่คุณ Paulo บอกว่านักเรียนไทยเงียบมาก ไม่ค่อยตั้งคำถาม ไม่สงสัย ไม่ยอมพูด เออจริง…เรื่องนี้เราก็เป็นนะ ถ้าในห้องเรียนก็จะไม่ได้แสดงความคิดอะไรออกมามากมาย ถามว่ามีความคิดไหม? ส่วนตัวเรามีนะ มีเยอะด้วย แต่เราไม่ชอบพูดต่อหน้าคนเยอะๆ ถ้าคุยกันตัวต่อตัวนี่น่าจะคุยกันได้ยาว แต่อย่างตอนไปเรียนที่อังกฤษก็จะเห็นเลยว่าเด็กฝรั่งกล้าพูดกล้าคุยแบบพูดไม่หยุดอะ ถ้าคนไทยก็เงียบซะมาก

แต่เรื่อง critical thinking ก็เป็นปัญหาระดับชาติของการศึกษาไทยจริงๆน่ะแหละ เรื่องนี้ถ้าจะให้พูดก็ยาวค่ะ เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาและมีอารมณ์อาจจะได้มาเขียน (บ่น) อีกที

“Happiness” and “Meaning” at work

ไม่ได้คิดจะเขียนเรื่องนี้เลย แต่เผอิญเช้าวันนี้ (วันเสาร์) ตื่นมาแล้วเลื่อน Facebook feed ไปเจอบทความนี้ ใน Mission to the moon FB page ของคุณรวิศ หาญอุตสาหะ เจ้าของเครื่องสำอางศรีจันทร์ที่สามารถกลับมารีแบรนด์ทำให้ประสบความสำเร็จได้อีกครั้งจากที่แบรนด์เกือบจะตาย เราติดตามบทความของคุณรวิศเป็นระยะๆ เพราะเขาชอบอ่านหนังสือมากด้วย แอบชื่นชมและตามอยู่ห่างๆ

พออ่านบทความเรื่อง “ความสุข” และ “ความหมาย” ในที่ทำงานเลยได้คิดอะไรบางอย่างและอยากเขียนขึ้นมา สิ่งนี้คือประเด็นที่เราข้องใจสงสัยและพยายามตามหามาหลายปีมากๆ โดยเฉพาะตั้งแต่ตอนเริ่มทำงานใหม่เลยก็ว่าได้ เคยเขียนบล็อกไว้เมื่อ 3 ปีก่อนด้วย ว่า “คนเราทำงานไปทำไม” ถ้าไม่นับเรื่องเงิน จำได้ว่าช่วงนั้นคือช่วงที่สับสนในชีวิตเรื่องงานมากๆเลย วุ่นวายใจพยายามหาคำตอบตลอดเวลา

ตอนนี้เราคิดว่าเรามองอะไรเปลี่ยนไปพอสมควร ไม่ได้พยายามไปเค้นหาความหมายอันยิ่งใหญ่ของการทำงานเหมือนหลายปีก่อนแล้ว


Happiness

เราว่าคนรุ่นเรา “Millennials” เนอะ โฟกัสมากๆๆๆเรื่อง “ความสุข” คำที่ว่า “Do what makes you happy” “Does it make you happy?” คนรอบตัวเราจะพูดจะถามคำนี้กันตลอดทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เราก็เป็นคนนึง อย่างตอนทำงานเหนื่อยมากๆหนักมากๆ เราก็จะถามเพื่อน หรือเพื่อนจะถามเราว่า “มีความสุขไหม?” ตอนเราเครียดมากเราตอบไม่ได้หรอกว่ามีความสุข เพราะไม่มี แต่ก็ยังทนทำ พอเราหลุดจากตรงนั้นมาได้แล้วมองย้อนกลับไปก็เริ่มเข้าใจตัวเองว่าไม่ได้ทำเพื่อความสุขนะ แต่ทำเพราะอยาก challenge ตัวเอง ตอนนั้นเป็นฟีลลิ่งว่าอยากลองสู้ซักตั้ง สู้ให้รู้ว่าเราทำได้ สู้ให้รู้ว่าเราไม่แพ้ ถึงแม้สิ่งที่ทำจะบ้าบอคอแตกและมีเรื่องเครียดเรื่องปวดหัวทุกวันก็ตาม แต่เราก็รู้น่ะแหละว่าไม่สามารถทำได้ตลอดไป ขีด timeline ให้ตัวเองเหมือนกัน ทำไปเพื่อการเรียนรู้และประสบการณ์ล้วนๆ ไม่ใช่ทำเพราะความสุข

“ความสุข” มันแค่ชั่วคราว ประเดี๋ยวประด๋าว ตอนนี้ก็เข้าใจชัดเจนแล้วว่าการเลือกงานไม่ควรเลือกแค่เพราะความสุข ตามที่คุณรวิศเขียนเป๊ะๆ


Meaning

เรื่องหา “ความหมาย” ในที่ทำงานเป็นสิ่งที่น่าจะรบกวนจิตใจเรามาหลายปีมาก ไม่ใช่แค่เรื่องทำงาน แต่น่าจะเป็นความหมายในชีวิตเลยด้วยซ้ำ เคยฟุ้งซ่านและไม่เข้าใจมากๆ พอคิดมากๆเข้ากลายเป็นทำให้ตัวเองทุกข์เอง

ตอนนี้เราไม่ค่อยคิดมากขนาดนั้นแล้ว เรารู้สึกว่าเราค่อยๆเวิคกับสิ่งที่มี เริ่มจากเลือกงานที่อย่างน้อยๆเรารู้สึกชอบ ลิสต์ออกมาว่ามี industry ไหนที่เราสนใจบ้าง แล้วค่อยๆเริ่มจากตรงนั้น ปัจจุบันทำเกี่ยวกับ hospitality/travel ก็คือความสนใจส่วนนึงของเรา เราสนใจเรื่องเที่ยว เรื่องคนต่างชาติ วัฒนธรรมต่างๆที่หลากหลาย การได้ไปพักโรงแรมที่ดี มีประสบการณ์ดีๆ คือสิ่งที่เราเข้าถึงได้และอิน เวลาเราทำ marketing plan คิด content อะไรเราก็จะอินมากกว่าการทำสิ่งที่เราไม่ได้แคร์เลย

นอกจากทำสิ่งที่มีความสนใจ แทนที่จะไปโฟกัสกับเรื่อง “ความหมาย” เรากลับมองสภาพแวดล้อมและ culture ในการทำงานมากขึ้นมากๆ นี่คือสาเหตุที่สุดท้ายตัดสินใจโบกมือลาจากบริษัทญี่ปุ่น เพราะมันไม่ใช่ตัวตนของเราจริงๆ เราอึดอัดกับการทำงานที่อยู่ในกรอบความคิดแบบนั้น นี่คือจุดเปลี่ยนนะ เพราะตั้งแต่เราเปลี่ยนมาทำงานกับคนต่างชาติ เรารู้สึกสบายใจและเป็นตัวเราได้มากขึ้นแบบมากๆ

อีกสิ่งนึงที่สำคัญกับเราก็คือ autonomy การได้ตัดสินใจอะไรด้วยตัวของเราเองโดยประมาณนึง ปีที่ผ่านมาก็ได้ทำตามนั้นจริงๆ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ คือมีอำนาจการตัดสินใจเองพอสมควร เอาจริงๆตอนนี้ digital communication ทุกช่องทางที่เป็นการ spend เงิน ก็คือการตัดสินใจเราหมดนะ อยากทำอะไรก็ได้ทำเลย ถ้าไม่เวิคเราก็รับผิดชอบเอง ถ้าเวิคเราก็ได้เรียนรู้เอง เฮ้ย…เราชอบนะ เพราะมัน challenge ให้เราไม่หยุดนิ่ง

เรื่อง challenge สำหรับเราก็สำคัญ ทำไปเรื่อยๆไปวันๆ เราเบื่อจริงๆ เราชอบหาอะไรใหม่ๆทำ ชอบที่จะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเก่งจริงๆ รู้สึกว่าต้องพัฒนาตัวเองตลอดเวลา พยายามผลักดันตัวเองอยู่ บางช่วงที่มีนิ่งๆเฉยๆก็จะรู้สึก guilty รู้สึกว่าทำไมไม่เรียนรู้มากกว่านี้!? นี่หมดไฟเหรอ? Desire & opportunity to learn สำหรับเราคือสำคัญมากๆจริงๆ

การเข้ากับหัวหน้าได้ก็สำคัญมากนะ ทีมที่ดีก็สำคัญไม่ต่างกัน สิ่งประกอบต่างๆเหล่านี้มันทำให้เรามีความสุขกับงานได้โดยไม่ยากเลย

อีกเรื่องที่เห็นด้วยกับคุณรวิศมากคือการได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ช่วยเหลือคนอื่น จะนำมาซึ่งความหมาย อันนี้จริงมาก เรารู้สึกดีทุกครั้งถ้าเราได้ใช้ความรู้ expertise ของเรา ช่วยเหลือคนอื่น รู้สึกว่าได้ contribute เพื่ออะไรสักอย่าง ทำให้รู้สึกตัวเองมีคุณค่ามั้ง สิ่งนึงที่เรียนรู้คือชอบรับฟังปัญหาชีวิตหรือปัญหาการทำงานของคนอื่นค่ะ! สิ่งนี้อาจจะไม่ชัดมากในหน้าที่การงาน แต่เราก็ช่วยเป็น mentor ให้น้องๆมหาลัยที่สงสัยเรื่องการทำงาน ช่วยแชร์ประสบการณ์ของตัวเองและหวังว่าจะพอมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง เวลาได้ทำทีไรก็รู้สึกดีทุกครั้งนะ เรื่อง education ก็เป็นอีกอย่างที่เราสนใจด้วย


Current state of mind

รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นมากที่ไม่ได้ไปไล่ไขว่คว้าหาความหมายของการทำงานแบบเลื่อนลอยเหมือน 3-4 ปีก่อนแล้ว แต่ด้วยเวลาและประสบการณ์ที่สั่งสมมาทำให้เราค่อยๆตกผลึก และมองหาสิ่งที่ใกล้ตัว สิ่งที่เราสามารถแก้ไขได้ และมองหาความสุขความพอใจจากสิ่งที่เราสามารถเลือกและตัดสินใจได้นี่แหละ เราเริ่มจะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นกับสิ่งที่เราทำด้วย ส่วนประกอบหลายๆอย่างตอนนี้ทำให้เรารู้สึกว่า โอเค เราอาจจะไม่ได้มี”ความหมาย”อะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่เราโอเคกับสิ่งที่เราทำ เราหาความสุขหาความหมายได้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆในงานในชีวิตประจำวันแต่ละวัน แค่นี้ก็พอแล้วไหมนะ?

 

First time I failed a lift – 105 kg deadlift

I failed a 105 kg deadlift yesterday.

Two attempts, and the weight couldn’t go up at all. It hardly moved.

That was the VERY first time it happened.

The coach said it isn’t a big deal. A lot of external factors come into play like sleep, my period cycle and on and on. That’s perfectly normal. It isn’t even a failure. How can you expect yourself to keep progressing ALL the time? Also that wouldn’t be the last time it was going to happen either. It will happen again and again. And that’s how you progress!

Can’t help feeling upset, though.

Have I told you I don’t cope with failures very well?

It probably is silly but here is why, to me, 105 kg deadlift really is NOT a stretched goal, considered I just did 100 kgs for 3 reps just a few weeks earlier. This should have been a breeze! The weight could have gone up somehow, maybe I wouldn’t have been able to lock out, maybe the form wouldn’t have been 100% perfect. I would have been okay with that, at least.

Not like it almost stuck to the ground like that. Not sure what happened there.

In fact, our coach called me out and said stop right then and there after 2 attempts. He saw my back started to curl and that was a no go. That is a good thing. So now I’m also left slightly paranoid that I placed too much weight on my lower back and it felt slightly funny today. Hmm…first of all, progressing and going up in numbers are cool, but the most important thing is correct technique and injury prevention. I would never risk myself for that. I need to look into this or talk to coaches more about lower back and deadlift. I get scared from time to time.

And I know the coach said “external factors” could be the reasons. But you see, for me the first thing I thought of “Wow, I’m shit. I suck” My first internal instinct is to blame myself, which isn’t good at all.

Also, though I said I don’t cope with failures well, I’ve definitely failed before. I failed job interviews. I failed that Japanese government scholarship exam, failed that scholarship screening in University of Bath. It didn’t affect me that much. For some failures, you were completely fine with them.

With our strength training and powerlifting program though, in a way it is like you compete with you and yourself. It feels like I have full responsibility to the outcome and if it’s shit then it’s all on ME. I walk up to the bar, set my feet in the deadlift position, lower my butt down, take a BIG deep breath, engage my core, and it really is just ME AND THE BAR. I knew yesterday I felt nervous as hell, approaching 105 kgs. First attempt I was rocking and swaying, didn’t keep my core as tight as I should have.

I did say in the end it is about the mind, isn’t it?

After that my working set was quite sloppy too. 92.5 kgs could have moved better than that. Yesterday for some reason I wasn’t feeling it.

Oh well. One of those days, they say.

Well, one good thing is my grip seems to be able to tolerate 100kg weight better. It didn’t hurt as bad as it used to. Grip got stronger! Also these days my DELOAD week is at 80 kgs, a couple months ago was around 70 kgs. So this means I got stronger, right!?

(Trying to be more positive here, you see…)

Anyway, I know I definitely am not fully dedicated to this. Nutrition is such a huge factor and I don’t eat enough protein. I keep repeating for the 100th time, but still haven’t changed anything.

It’s great to fail though. I just got excited and wrote all about a linear progress. But hey, maybe progress isn’t linear. There are always ups and downs. It’s about how you fail and come back better and stronger, isn’t it?

At this point one quote came into mind. It couldn’t be more true.

“Try again. Fail again. Fail better”

%d bloggers like this: