Anecdotal Fallacy 

Social science seems to be the field I opt to pick from bookshelves in recent years, especially on behavioral economics and cognitive psychology. Be it from Dan Ariely, Daniel Pink, Malcolm Gladwell, I read all those popular books that everyone else is also reading (Yep, a clichéd millennial. Yep, that’s me). 

Ever since I started working and got exposed to much more variety of people, I find the study of human relationships and minds extremely fascinating, simply because it is so complex. Although with enough research you can draw patterns and some conclusions from human behaviors, there is never a one-size-fits-all answer for a single question.

You can’t plug it all into equation – Every time I do X, I will get Y result. 

Which, after I’ve read a few books, sometimes I start to question how much of it is true. For some books, it’s a real struggle to be convinced while reading it. 

Grit: The power of passion and perseverance is one of them. Started off, I got the feeling this could be a great book. The author’s theory on Growing grit from the inside out speaks to me and it successfully convinces me to a certain degree, backed up by research paper and surveys. 

Although it may sound obvious, I do like her theory of hierarchy of goals as it helps put things in structure and sorts out priorities in life in order. She proposes that each of us should have the top-level goal, with a few mid-level, and more low-level goals underneath. The top-level goal should act as your compass, the same ultimate concern. You may call it your life philosophy. 

There are many other factors contributed to growing grit inside out. I personally like the idea of “foster your passion” not “find your passion” This book teaches you not only to fall in love with what you do, but also stay in love with it, which, in my opinion, a much tougher task to achieve. 

Unfortunately, the second half of the book, Growing grit from the outside in, lost my interest rather quickly, to the point that I almost could not force myself to read further! 


Because it is full of anecdotal evidences. A lot of “He said, she said” 

The author starts telling exceptional stories of people in different fields, even the story of herself as a mean to convince readers about her theories! I am really not sure what to make of, for Mr.A and Ms.B sucesss stories, and how much (if at all) these can be a representative of the whole population. I might as well can write and give an example of a story from my mother’s friend! 

To me, anecdotal evidence is a major flaw of social science books. However, some of really good books I like, for example, Quiet by Susan Cain, are able to convince me and I feel like the book is written with solid research background and sound evidence, as much as the “soft” science possibly allows it to be. 

I will have to violate The rule of three (possibly upset my Faculty of Arts professor in the process) and offer only two little suggestion of how to convince readers in my humble opinion. Basically because I can’t think of the third suggestion! (Damnit). 

-Summarize key message at the end of each chapter. Make your findings look concrete. I personally love this style as it helps digest the whole book much easier. 

-Reduce anecdotal evidences to the minimum. A few stories could be used to catch readers’ attention to engage with the book emotionally and makes it less academic. But it gets boring very quickly when the author starts each chapter with some extraordinary people’s stories. We give and receive anecdotal evidences in every day lives as it’s such a common fallacy in most of our daily conversations. So, I expect something different when I read. 

I’m not sure if this is the major reason I find a few of these human behavior study books start to sound the same. It could get repetitive over times. Feel free to recommend if you know any good, interesting books. No more anecdotal fallacy, please! 


On solitary

It was on New Year’s Eve night. A friend, out of a sudden, threw this question up in the air. 

“Is it really that scary to be alone?” 

The whole table went silent. (That was quite unexpected, too). 

Solitary – I think of it a lot these days. In fact, I’m living in it. 

2016 was the year that, for the very first time in life, I can honestly say I lost faith in love. Whatever happened in the past kept piling up until the final string, something inside me, was broken, and I could not go back to the way I once was. I had never been too eager about chasing after love myself, but at least I never eyed it with suspicion, skepticism, and this much negativity, or even recoiled from it, as much as I do now. Too much disappointment could numb you to the bones, and eventually paralyze you. 

It is sad. I’m even sad, seeing myself turning to this kind of person. I very much wish to go back to the old me, being able to face love in a neutral, open-minded way and embrace what’s coming in life. However, at the same time, more and more I start to think this “love thing” is something that happens to other people, in which I’m really happy for them when this miracle happens, but it’s just not for me. 

I am giving up. 

This kind of feeling – losing faith in love – in turns keep fueling the thought of being alone. And, once again, for the first time in life, I start pondering; what it means to really be alone 20 years from now, or for the rest of my life. Logically thinking, what are the things that I need to prepare? 

Funny enough, I don’t think much about the current state of life, when I’m still fairly young and have enough energy. But I think way beyond that, when I turn 60, life after retirement, what would it be to be alone? 

Mainly I think about it from two main angles; health-wise and finance-wise. When I get sick, when I get so old that I no longer can walk or take care of myself, how will I manage my life then? How much savings do I need to be able to take care of myself when I get old, living by myself? 

It was enough. This fear was enough to drive me think about and even search for advice on health insurance and investment plans. 

For the record, never once I thought about life after retirement, until 2016. I swear, that thought of getting old somehow never crossed my mind. Again, another first in life. Is it because of the age, or the current state of mind? I am unsure. 

Current dramas in life and dramas from other people around me did give me another thought: you pick the kind of suffering you want to suffer for. 

Nothing ensures everlasting happiness. People who are married can get a divorce, their spouse die, their children may have serious issues. They have their own sets of problems, different from single people’s. But I’ve come to term that, everyone has their own problems. Everyone suffers, in one way or another, at some point in life. 

Recently I’ve spoken to a 45 year old single woman, and she told me that, you can’t overthink about being single and alone (Well, I overthink about everything).  You need to know how to enjoy your life journey while planning it accordingly. For the rest, for those things that you can’t control, don’t sweat. You can’t do anything about it anyway. Leave it at that, for your own peace of mind. 

I will make sure to remember that. And breathe. Cheers to solitary. 

[Edit: May 2017, Came back to reread and thought this post is too bleak! So I wrote a new post partially in response to this one; on how 5 months later I’ve changed and embraced a more positive outlook on this matter]


In my late 20s, especially in my recent years, I’ve always felt fortunate that I can be “carefree” in life, for the most parts. True that I didn’t really have anything much, but I also don’t have any burden or responsibility, except for myself. 

I cherish that. I really do.  

I know one day there will be changes and I can’t stay carefree forever. But I did think I can take time, going my own pace, preparing myself to be ready for that future “burden” 

But that’s not life, is it? You can never predict this thing called life. 

Out of a sudden, an unseen external force changed things. It knocked me down, and I am totally thrown out of balance, unprepared.  

I’ve never felt “grown-up” as much as I do now. This is what it must feel like being a “real” grown-up; making big decisions about life, making financial plans, being responsible for other people, carrying this “burden” 

I’m also aware I’m such a baby, even though my age is old enough to have a family of my own and even have 2 children or something. It is embarrassing when you think about it. But now I know, and am still grateful I don’t have those kinds of responsibility. Clearly, I can’t. Mentally, at least. 

The positive thing in this, though, is, maybe it’s a fresh start of something new. It’s just a bit sooner than I expected. But perhaps this is a beautiful disaster, an opportunity in a crisis. 

And I will find a way in this, somehow. There will always be a way. And eventually everything will be ok. 

2017, big 30, it’s going to be quite a year. I already sensed it. Another year of life transition. 

Review: Surf Fit class, S’wet Society 

ไปลองของใหม่มาอีกแล้ว…สตูดิโอออกกำลังกายเปิดใหม่สดๆร้อนๆได้ประมาณ 1 อาทิตย์! S’wet Society (ใหม่ขนาดจะเช็คอินใน Swarm แล้วยังไม่มีสถานที่ให้เช็ค คิดดู) เนื่องจากเราโดน Instagram ad เข้าไปจังๆ เพราะไป follow เพจเกี่ยวกับออกกำลังกายไว้เยอะแหละ เห็น ad free trial class แบบนี้ก็ยิ้มเลย ไม่พลาดนะคะ รีบไปลองทันที เพราะใจจริงอยากลองคลาส Surf แบบนี้มาเป็นปีละมั้ง ตั้งแต่สมัยที่ Surf set เข้ามาใหม่ๆเลย 

S’wet Society ตึกเอราวัณ (ตรงพระพรหม) ชั้น 4 เปิดติดกับ Physique 57 เลยจ้ะ 


มีแบ่งเป็น 3 ประเภทใหญ่ๆ อันแรกคือกรรเชียงบก! Tone & Row ไม่เคยเล่น อันนี้ก็น่าลองดีนะ ดึงๆยืดเข้ายืดออก 

อันที่ 2 คือ Surffit ซึ่งเป็นการออกกำลังกายบน Surfset board จะเป็นกระดานโต้คลื่นที่ฐานล่างเป็นลูกบอลยาง 3 ลูก เอาไว้ฝึกการทรงตัว เวลาทำท่าทำทางอะไรก็จะยากกว่าทำบนพื้นอีกสเต็ปนึง เพราะแกนกลางลำตัวต้องแข็งแรงขึ้น 

Surffit ที่นี่ก็มีแบ่งเป็นอีก 3 คลาสนะ Sexy Abs, Hot Bums ชื่อก็น่าจูงใจให้เข้ามาก ปั้นท้องปั้นก้นกันวนไปค่ะ55 แต่สุดท้ายเลือก Surf cardio เพราะถือเป็นโอกาสบังคับตัวเองให้คาร์ดิโอเยอะขึ้น อยากเหงื่อออกด้วยแหละ งานนี้เลยชวนคุณเพื่อนมาลองอะไรสนุกๆด้วยกันอีกนะคะ (เพื่อนอาจจะไม่สนุก ซัฟเฟอร์แทนหรือเปล่าไม่รู้55) 

คลาส Surf cardio ที่เราลอง เริ่มต้นมี warm up แล้วก็จะเป็นท่าๆ ทำท่านึง 1 นาที 1เซตมีประมาณ 4-5ท่า แรกๆเป็นคาร์ดิโอ วิ่งๆข้างบอร์ด วิ่งกระโดดขึ้นลง เริ่มทำความคุ้นเคยกับบอร์ดก่อน กลางๆจะเป็นฝึกแกนกลางลำตัว เช่น Plank หลายๆท่า, Burpee, Squat บนบอร์ด แอบเหนื่อยและเกร็งใช้ได้เลย ปิดท้ายจะเป็น stretch เอาท่าโยคะมายืดๆ แต่ทำบนบอร์ดก็จะ challenge เรื่องการทรงตัวมากกว่า รวม 1 ชม. พอดี ทุกอย่างทำประกอบเพลง 

อันที่ 3 เป็นคลาสแนวช้าๆเนิบๆ มีคลาสโยคะบนบอร์ด ส่วนตัวไม่สนใจเพราะไม่ชอบโยคะ ไม่อยากเล่นอะไรช้าๆ แต่ถ้ามาสายโยคะ เล่นบนบอร์ดน่าจะฝึก balance ได้ดีขึ้นนะ ส่วน foundation training คงช้าๆเหมือนกัน เขาว่าแก้ปัญหาออฟฟิศซินโดรมได้ น่าสนใจตรงนี้ (เพราะเราเป็น แต่ทุกวันนี้น้องเทรนเนอร์ก็คิดท่าหลายอย่างช่วยให้เบาลงมาก สะบักไม่ติดเป็นก้อนแข็งๆละ ดีใจสุดๆ)


  • Surf cardio เราว่าดีนะ เพราะเหนื่อยด้วย มีคาร์ดิโอ แล้วก็ได้ฝึกความแข็งแรงของแกนกลางลำตัวด้วย แถมมี balance เข้ามาผสม ได้ครบเลยในคลาสเดียว 
  • Surfboard เหมือนเป็นแค่ prop เอามาเล่นๆสนุกๆ เป็น gimmick ใหม่ แต่ถ้าจะเล่น surf จริงจังเราคิดว่าคลาสนี้ไม่ได้ช่วยอะไร จะบอกว่าฝึก balance ก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น อาจจะช่วยบ้างเพราะยากกว่าเล่นบนพื้น แต่เอาจริงๆเล่นบน Bosu ลูกบอลยักษ์ๆที่ขึ้นไปยืนแล้วเด้งๆ ยากกว่าหลายเท่าเลย 
  • น่าจะ challenge ตรง plank เยอะๆแบบหลาย variation เนี่ยแหละ มี plank ธรรมดา, ทำ mountain climber คือ plank แล้วชักขาเข้าและออกต่อเนื่อง, side plank, plank+squat ทำ plank ท่านึงก็ 1 นาที สำหรับเราก็นานนะ ถ้าไม่อู้เลย ทำตลอดก็เกร็งลืมค่ะ 
  • ท่าเหมือน functional training นะ เวลาเล่น bodyweight (คือใช้ตัวเองเล่น ไม่มีอุปกรณ์) เทรนเนอร์ก็ให้ทำท่าพวกนี้แหละ 
  • เพลงเปิดเสียงดังไปหน่อย แอบหนวกหูนิดนึง เหมือนครูต้องตะโกนแข่งแล้วบางทีก็ไม่ค่อยได้ยินว่าจะให้ทำอะไร 


Surfset เท้าเปล่าค่ะ เอาแค่ชุดมาอย่างเดียว มีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กผืนใหญ่ให้หมด น้ำดื่มขวดละ 10 บาท 

ห้องอาบน้ำ & locker 

เล็กมากกกกก ไม่มีห้องเปลี่ยนเสื้อด้วย ต้องเปลี่ยนในห้องอาบน้ำ งงๆ ห้องอาบน้ำมีแค่ 3 ห้อง แถมเป็นแบบ shower curtain คงเพราะเป็นสตูดิโอเล็กๆและคนต่อคลาสนึงไม่น่าจะเยอะมากแหละ แต่อุปกรณ์ก็ครบนะ มีสบู่ แชมพูให้ แล้วก็มีไดร์เป่าผม หนังยางรัดผม ให้หมด ที่หนีบผมยังมีให้เลย 


มี grand opening promotion เอามาจาก Facebook ตามนี้ 


รู้สึกการออกกำลังกายแนวนี้จะเหมาะกะผู้ยิ้งผู้หญิงนะว่าไหม แบบ city girl สุดๆ เข้าคลาส หาอะไรใหม่ๆทำ ซึ่งก็ตอบโจทย์เรานะผู้ติดการออกกำลังกายในฟิตเนสห้องแอร์ ไม่ใช่ทีม outdoor ค่ะขอยืดอกยอมรับ พูดตรงๆยังติดขอเหนื่อยแบบสบายหน่อย เราก็ลองเล่นมาหลายอย่างกว่าจะรู้ว่าชอบแบบไหน และอะไรที่ถูกจริตกับเรานะ 

สิ่งที่สำคัญในการออกกำลังกายคือ ต้องหาสิ่งที่เราชอบให้ได้ก่อน แล้วจะเริ่มรู้สึกอยากทำ แรกๆก็จะยาก เหนื่อย ไม่ชอบ แต่พอเราเริ่มทำได้ก็จะมีกำลังใจ อยากทำไปอีกเรื่อยๆ เพราะเราทำได้ดีขึ้น อึดขึ้น แข็งแรงขึ้น จะเลือกออกกำลังกายแบบไหนก็ดีหมดแหละสำหรับคนที่คิดจะเริ่มต้น ทำแค่วันละ 20-30 นาทีก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยนะคะ เน้นความสม่ำเสมอดีกว่า ถ้าหาเพื่อนมาออกด้วยได้จะเพอร์เฟคมากเลย สนุกกว่าจริงๆ แต่เพื่อนต้องเอาจริงด้วยนะ ไม่งั้นจะพากันขี้เกียจ พึ่งตัวเองอาจจะดีที่สุด55

ทุกวันนี้ที่ชอบออก ลองหาอะไรนู่นนี่ทำตลอด เพราะรู้สึกออกกำลังกายแล้วมีความสุขค่ะ รู้สึกชีวิตดีกว่าตอนไม่ออกมาก ง่ายๆ…แค่นั้นเลย 

“It’s just your imagination”

That fierce look on her face

I don’t watch sports. In fact I never cared anything about exercise (hated it, to be exact) in general until this year. Sports had been, and probably still is, an unknown mysterious world to me. 

Yesterday though, for the first time, I saw some short clips from @tapitta and some people at @p60bootcamp I follow on Instagram about the Crossfit competition. Crossfit competition!? I didn’t know such thing existed. 

I also didn’t know those 1 min clips could trigger this much emotion. Pitta’s face when she was lifting barbell overhead said it all. Her pain and struggle shown on her facial expression was so…vivid, so…graphic. It was as if she was dying but pushing herself to finish it, while people were cheering her “ONLY ONE MORE. COME ON. YOU CAN DO IT.” 

I wouldn’t get so emotional about it had I never exercised myself (Yes, I just admitted watching a Crossfit competition got me emotional. Oops). But I get it, I get those feelings so well. My regular workout is nowhere near as intense as Crossfit, but it’s that feeling I get every so often when I’m about to finish a set, muscles shaking, my PT counting “13, 14, 1 more, a bit more, only 1 more,” in my head I often start fighting with myself “I can do this. Gosh, these dumbbells are heavy, I want to drop these now. No, hang in there, I GOT THIS. Oh gosh my thighs are burning. Wait. Just a bit more. ARE WE DONE YET!?!? Just 2 more times. Get it DONE!!!”

And you know what the funny thing is? The more you push yourself on the edge, when you feel like you can do it but not 100% sure, the better that workout session feels. It’s that tiny edge that you need to keep pushing, in order to be a stronger you. 

Only in your imagination

There’s one quote my friend shared with me when he was running a full marathon for the first time. After 21 km, he started to lose it, then a Japanese runner ran past him with a sign behind his shirt,

  “It’s just your imagination” 

He said he felt like he got smacked in the face and that sign indeed woke him up, and he kept running until he completed 42 km. 

I borrowed that quote from him now. Quite often I start telling myself “It’s just my imagination” when I want to give up too. 

The joy of self-battle 

There’s nothing more beautiful than winning your yesterday self. Nothing feels more rewarding than beating yesterday you. The possibility is endless, you can keep going, pushing yourself to be even better. I particularly love this one hashtag on Instagram #tryingtosucklessthanyesterday That’s pretty much it. 

Your body can do those amazing things you want them to, when you put your mind and effort to it. 

More and more I started to understand what made me like exercise now. The feeling of pride when I can do something I couldn’t only a couple months ago can be addictive. I’m making progress! I’m getting better at this! I can’t believe I can lift that 16 kg. kettlebell now when 8 months ago a 4 kg. kettlebell felt too heavy for me!!!!! This kind of one-on-one workout session fits me too, when I’m prone to internalize so much and constantly seek for self-improvement. 

Exercise can give me that “high” feeling nothing ever could before. The results are also clear; how I get stronger compared with the pre-exercise period me, and how my chronic shoulder ache has gone away after I had been suffering for 3-4 years. You have no idea how happy I AM when my shoulder blades are no longer stiff and I don’t have to go for a massage weekly like I used to. I’m no longer in pain! Weight and functional training did cure it, little by little. Amazingly and wonderfully. 

My goal has never been about having a perfect body. What IS a perfect body, anyway!? By societal standard and pressure or what? And why should you care!? I’m only trying to be the best version of me, and no one else’s. It’s more about fueling yourself with daily motivation and self-discipline; fighting with yourself when you want to give up and achieving something you couldn’t before. 

I’m enjoying the journey now. I exercise because it makes me happy, and most importantly, fulfilled, both physically and mentally.

All of this may sound like some gym cheesy taglines, spoken and written repeatedly with meaningless marketing purposes. Somehow, the meanings behind those words speak to me now. It’s a new, beautiful world to indulge myself in. On my way to become a better me, indeed 🙂 

Mini Review: RPM – Indoor Cycling Class

เป็นเมมเบอร์ฟิตเนสมากว่าครึ่งปี แต่ก็ไม่เคยสนใจจะมาลองคลาสปั่นจักรยานซะที แรกๆไม่กล้าเพราะรู้สึกร่างกายอ่อนแอเกิน ไม่ไหวแน่ๆ ส่วนช่วงหลังๆไม่เข้าคลาสอะไรเลย มาเทรนกับเทรนเนอร์อย่างเดียว เพราะเบื่อคลาสมาก แต่ก่อนที่เคยสนุกกับ Bodycombat ก็รู้สึกเบื่อกับท่าเดิมๆและไม่ค่อยเหนื่อยเหมือนก่อน เขาว่ากันว่าคลาสปั่นจักรยาน RPM เหนื่อยจริง ไหนๆก็ไหนๆแล้วเลยเข็นตัวเองมาลองซะหน่อย 

RPM เป็นการปั่นจักรยานกับเพลง โดยจะมีการปรับเกียร์หนักเบาไปเรื่อยๆ ยืนปั่นสลับกับนั่ง ค่อนข้างจะ simple ปั่นๆ ปรับเกียร์หนักบ้างเบาบ้าง จบ ไม่เหมือนกับ Absolute rhythm cycling ที่เราไปลองมา อันนั้นจะมีท่าทางเล่นแขนเพิ่มด้วย มีให้ยกดัมเบลนิดหน่อย และยืนปั่นนานกว่ามาก แต่สำหรับเรา rhythm cycling ไม่เหนื่อย เหงื่อแทบไม่ออก จะแนวเมื่อยๆมากกว่า เพราะรู้สึกเกียร์ที่ปั่นไม่ค่อยหนักเท่าไร 

ความรู้สึกหลังจากลอง RPM

  • เหนื่อยอะ เหนื่อยกว่า Rhythm cycling มากๆ เราหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกหลังคลาสจบเลย ออกมาเทรนเนอร์เห็นหน้าละตกใจอะ ปกติเป็นคนหน้าแดงยากและเหงื่อออกน้อยด้วย 
  • ไม่แนะนำสำหรับคนไม่เคยออกกำลังกาย Too intense! ไปเข้าคลาสเต้นสวยๆหรือโยคะก่อนน่าจะดีกว่า 
  • ยากตรงเกียร์หนักนี่แหละ (แหงสิ) ปั่นไม่ขึ้น ลองกดเล่นดูเหมือนเกียร์จะมี Level 1-19 (มั้ง) เข้าคลาสครั้งแรก พอยืนปั่นปรับเกียร์ max สุดที่ 12 เราก็ปั่นไม่ไหวแล้ว ปั่นได้แค่แป๊บเดียวที่ level นี้ และช้ามากๆด้วย ต้องลดลงมาหน่อย ไม่รู้ว่าพวกขาโหดปรับกันที่ level ไหน แอบสงสัย
  • Pace ตัวเองปั่นช้าเกิ๊น ไม่ขึ้นเลยจ้ะ ถ้ายึด speed ว่าควรอยู่ที่ 80 rpms ปั่นเกียร์หนักอยู่ที่ 60 rpms รู้สึกที่ปั่นไปเวลาเกียร์หนักยังไงก็ไม่ถึงแน่ๆ ลองอ่านดู รู้สึกว่าการรักษาระดับให้อยู่ที่ 60-80 rpms (สำหรับ beginner) จะสำคัญกว่าการปรับเกียร์หนัก เพราะยืนปั่นแบบปรับเกียร์หนักแล้ว bounce มากไปไม่ดีกับเข่า เอาท่าให้ถูกก่อนดีกว่า 
  • Burn calories น้อยมากเลย 45 นาทีประมาณ 250 แคล เพราะอะไรนะ ตอนแรกก็คิด…เราปั่นเบามากเลยเหรอ!? จริงๆก็ไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้จะลดน้ำหนัก แค่งงว่าเบิร์นออกน้อยมากค่ะ อะไรคือการโฆษณาว่าเบิร์นได้ 600 แคลต่อชม.? นั่นสำหรับคนน้ำหนักตัวเท่าไรกันแน่…แต่พอไปเจอเว็บนี้ ลองใส่น้ำหนักตัวเองกับเวลาที่ปั่นเข้าไป ก็ออกมาได้ 258 แคลเนี่ยแหละ เป๊ะเลย 
  • รู้สึกดีมากๆ รักคาร์ดิโอก็ตรงนี้! เหงื่อออก เหนื่อยสะใจจริงๆ ตัวเบาสบาย หน้าแดงแป๊ด ชอบเลย เราห่างหายคาร์ดิโอมาพักใหญ่ด้วย เพราะเทรนเนอร์เน้นให้เล่นท่ากับเล่นเครื่องกระชับกล้ามเนื้อลูกเดียว แถมเดือนนี้เน้นเล่นท้องอีก เพราะตอนนี้เหมือนเป็นจุดเดียวที่เขาอยากโฟกัสให้เราผู้มีพุงนิ่มๆเผละๆ แต่เราไม่ชอบเล่นท้องไง ฮือ 😦 ทรมานจะตาย ไม่สนุก แถมขึ้นยากสุด (นี่ก็ไม่ได้ควบคุมอาหารด้วย) พอได้มาคาร์ดิโอก็รู้ตัวเลยว่าต้องขอมาเล่นแบบนี้บ้าง ชอบมากกว่า สดชื่นแบบรู้สึกได้ออกกำลังกายจริงๆ 

สรุป…จะหาเวลาไปเข้าต่อค่ะ intense ดี ชอบ ตอบโจทย์ตอนนี้ที่หลังๆไปเต้นหรือคลาสอะไรก็ไม่เหนื่อยแล้ว ลองปั่นจักรยานน่าจะดี 

Content or Passive?

Recently I’ve been listening to quite a few people’s problems; be it their study, career, or most of all, relationships. 

Then I realized I have none. 

I have nothing to complain in return. 

The ironic thing is, as soon as I realized that, I started panicking about the fact that I do not have problems, at least not major ones I can think of right away.  Deep down I’m gripped with fear that this means I’m being too passive. 

Isn’t that screwed up? People in my generation aren’t programmed to feel content, are they?

I just wanted to write this because, I’ve never recalled myself catching a glimpse of content, until now. There’s this…stillness and peace within me, where it has never been presented before.  Until now it was full of chaos and confusion, almost all the time. 

Now, though, it’s the feeling of not knowing what’s going to happen in the future, but you make do with it and feel ok about it. At the same time, you try to stay active, learn new things, challenge yourself, and keep an eye on opportunities presented down the road. 

I feel like I’m in control of my life, and it’s such a great feeling. It also feels liberating that at the present I’ve got no one and nothing to weigh me down. 

Trying to keep positive vibes while finding more meanings in life. Let’s see how this life thing goes!