In which I talk about work and rant about Chulalongkorn university (Huh?)

Random blog post title, anyone?

Let’s start off with work. I hardly mention about what I do on here, it seems. We just got a new project – Facebook advertising and content marketing for a new international program at a private university. Last year I was mainly in charge of eCommerce and marketplaces like Lazada and Zalora; running an end-to-end eCommerce process for clients. Toward the end of the year I did mention to my boss that I wanted to try something new, with an aim of becoming a more well-rounded person in digital marketing field. When we got a new client this time and I saw it’s an online ad project, which is what I’ve been wanting to do for a while, I stepped up and told my boss I wanted to be in charge.

And here we are! More work that I requested for myself 🙂

It’s a nice change too – to be involved in an education industry, which is what I’m interested in. Walking in a university campus for a meeting for the first time even felt refreshing, strangely enough!

I’ve been helping with my friend’s education startup, CareerVisa, from time to time by being a career workshop facilitator and a career mentor for university students. I always find the work rewarding and it feels good that you can help other people out, by listening to students stories/issues and sharing your experiences, as well as giving some pieces of advice. By doing that, I’ve discovered that I’m drawn to this education industry. During last semester in my senior year, I was struggling, not knowing what to do, and having zero clue of career paths and where to continue after graduation, and it was one of the most terrible feelings. I wouldn’t want anyone to experience that, which is why I am more than willing to share my own struggles and experiences, if I can be of any help with students.

Back to our new project. It was quite an experience going to a private university campus here. The campus and facilities look too good to be true, compared to a public university like Chula. The whole atmosphere feels quite laid back and chill, and professors are easy to talk to, whereas Chula feels uptight, ridiculously conservative, and highly academic driven.

It got me thinking there is such a huge gap between private and public universities in Thailand. Why does Chula feel the need to stick their noses high in the air like that? Everything feels inaccessible – they like to place themselves high up there somewhere. It is my alma mater I have no emotional connection attached, as I’ve never felt they were being helpful to me in any ways.

Let me tell you one little secret, Chula does NOT have a career counseling center! And this is, as claimed, #1 top university in Thailand. CHULA CAREER COUNSELING CENTER IS NONEXISTENT. Or maybe they did have one, but I, a student in a Thai program, wasn’t aware of it (And I was/am a nerd, so this is the type of information I would know, trust me).

Speaking of university marketing, Chula Thai programs have never done anything, as far as I’m concerned. People may argue that Chula doesn’t have the need to advertise themselves, because it is a well-known, well-established educational institution in Thailand. That could be true, but they could try to be more approachable to students, considered how they are extremely terrible at communications. We found out most things (e.g. scholarship news) through word-of-mouth and students from former year. There is no communication platform that connect students together in one place. Systems, as well as buildings, are out of date. (And we all secretly wonder, where did all the money go?).

What is the need to hold yourself high on that status, Chulalongkorn? I can see that the pride in long history associated with royal family plays a big part, but when will they start focusing on present and future? To what purpose does it serve, staying conservative when the rest of the world has changed? Is this hold-yourself-higher-than-others attitude the type of attitude you wish to cultivate your students? How does this add up to an already widening social gap in Thai society?

I could tell and picture all those differences with one visit to this private university. You really feel different “vibes” Yes, private universities may be commercial. Yes, they may have to try harder to advertise themselves and attract potential candidates to make more $$$. Yes, I am aware they are much less academic and have different sets of USP from public universities. It’s still nice to see their attempt of trying to reach out and be helpful to students, according to the brief we received which will be conveyed in our marketing messages. It is something I’ve never seen at Chulalongkorn. Once again, it feels like a different world in the same country.

It would be nice to blend those attitudes together and narrow that gap a little bit, between public and private universities. I’ve been told many times that Thailand is the Land of Extremes; there is no middle ground. Public VS private universities surely is another great example to add up in this case.


On positivity 

I had the urge to write a quick update after I went back and reread this Solitary blog post at the very beginning of 2017. Gosh, that IS way too bleak! I feel embarrassed now that I did write all that. But it’s almost an unwritten rule that you will always feel embarrassed by what you wrote in the past. 

2017, so far my outlook has changed for the better! 

Of course, there are ups and downs in life, as expected. In fact, the first 2 months of 2017 was a bit of emotional whirlwind. Fortunately, it was resolved quite quickly and I did not dwell on it at all. Then again got thrown into another type of emotional whirlwind in March. But once again I managed to get through it. 

What has changed is: at the moment I tend (and from time to time, try) to take things as they are with no expectation (Or as less as I can possibly manage. Still struggling from time to time, but hey, I’m only human, aren’t I?). Welcoming a neutral, realistic, and perhaps a bit more relaxing approach in life. 

I no longer feel like I lost faith in love anymore. SO happy for that! Safe to say that time heals and I have finally fully recovered, which is a great feeling. At the same time, it doesn’t mean I look at love with bright and hopeful eyes like 10 years ago either. Love comes in different shapes and forms, and people are flawed and so different from one another. You really have to stay open-minded and get to know a person as who/what they are. There is no one-size-fit-all definition of love and relationship. I am definitely more positive than last year, but also have my feet firm on the (realistic) ground as ever. 

Also don’t think too much about HOW the future will be if I end up being alone. It is always a good idea to plan things in advance, especially financially. But there is no point to fret over it as I’ve chosen to be extremely picky of who I let in my life. If being alone makes me happier than letting the wrong person in, then it is what it is! This is my decision. 

Somehow I’ve become even surer of what I want and look for in a relationship, and I won’t settle for anything less. Failed enough to finally know what I want, perhaps! You learn from your past experiences. In the meantime, it is great to be exposed to new people and just see how it goes. You could learn and pick up something from them, and to me it’s interesting that way. 

Learning to enjoy the journey and trust the process more. As always, the future is uncertain! 🙂 

Review: Kat Von D Everlasting liquid lipstick รีวิวลิปแมตจิ้มจุ่มแท่งแรกในชีวิต!

บอกแล้วว่าช่วงนี้บ้าบอกับลิปจริงๆ ขยันรีวิวลิปรัวๆ! นี่ก็โดนยั่วยุมาจากคุณน้องที่ออฟฟิศอีกแล้ว โดนเด็กเป่าหูไม่เว้นแต่ละวัน ร้องไห้หนักมากค่ะ /วิ่งเข้า Sephora (วิ่งเข้าไปทีไรก็ตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจเลือกสีไม่ถูกเอาสีอะไรดีน้าาาา swatch เต็มมือเป็นอีบ้า แถมใจเต้นตึกตักๆ คืออาร้ายยย)

เนื่องจากเราไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเมคอัพแต่อย่างใด พอคุณน้องแนะนำว่า “พี่เนยๆ Kat Von D ลิปดีมากมากมากมากกกกกนะ” ตอนแรกยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ ต้องไปหารีวิวมาอ่าน และไปลองมาด้วยตัวเองให้รู้ๆกันไปเลยจ้า

Kat Von D Everlasting liquid lipstick สี Lolita 2

ลังเลอยู่ 2 สี คือ Lolita & Lolita 2 ตอนแรกจะเอาสี Lolita จะออกมืดกว่า น้ำตาลเข้ม แต่โดนป้ายยาสี Lolita 2 หนักมากค่ะว่าสีนี้ฮิตจริงๆ ให้เอาสีนี้ดีกว่า สุดท้ายก็เลยลงเอยที่ Lolita 2 ตามคำยุซะงั้น


มาดูสีกันก่อน รีวิวบอกว่า Lolita 2 “Terracotta nude” ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า terracotta คืออะไร google ดูปุ๊บคือเจอกระเบื้องหลังคาบ้านสีส้ม เครื่องปั้นดินเผาบ้านเชียงอะไรแบบนี้โผล่ขึ้นมาเลยจ้า! ขำมาก โอเค คือสีส้มอิฐส้มกระเบื้องหลังคานี่แหละเนอะ แนวส้มอมน้ำตาลเล็กๆ ไม่ฉูดฉาดดี สี everyday look แนวทาได้ทุกวันค่ะ


โอ๊ยยยย ที่ยอมใจอ่อนก็ตรงนี้! ตามที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าเราปากแห้งมาก ที่ผ่านมาไม่เคยซื้อลิปจิ้มจุ่มที่เป็นแมตได้เลย ไม่รอดตลอด เคยลองพวกลิปแมตจิ้มจุ่ม 4U2, Naree แบรนด์ไทย แท่งละ 200 คือเม็ดสีแน่นจริง แต่ทาปุ๊บเนื้อจะแห้งกรังติดปากแบบตกร่องสุดๆ ขนาดยังไม่เคยลอง NYX นะ (นั่นเค้าว่าแห้งขั้นสุด) คิดมาตลอดว่ายังไงชีวิตนี้ลิปแมตไม่เหมาะกะฉันแน่ๆ

แต่!!!! Kat Von D ตัวนี้เปลี่ยนความคิดได้จริง! คือเราไปเทสก่อน ทาแล้วไปกินข้าวเดินเล่นเป็นชม. ไม่รู้สึกแห้งกรังเหมือนตัวอื่นๆ แน่นอนว่าด้วยเนเจอร์ลิปแมตทาปุ๊บก็จะแห้งติดปากไปเลย แต่ไม่ตกร่องจริงจัง! พอซื้อมาแล้วลองทาทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดเย็นก็ไม่ตกร่องนะ

ที่ประทับใจสุดคือ เม็ดสีค่ะ! ชัดมากกกก ปาดลงปุ๊บชัดทันที ไม่ต้องทาเยอะ เม็ดสีแน่น ติดปากดีมาก ระหว่างวันมีทาทับบางๆนิดหน่อยก็สีชัดเหมือนเดิม อีกอย่างคือเวลากินน้ำเรารู้สึกลิปแทบไม่เลอะหลอดหรือไม่เลอะขอบแก้วเลย ลิปจิ้มจุ่มบางยี่ห้อจะเลอะและเหนียวมากอะ แต่อันนี้ไม่เป็น ปลื้มสุดๆ


ดูแวบแรกลายๆแบบนี้แอบนึกถึง Anna Sui เล็กๆ เป็นหลอดพลาสติกบางๆผอมๆสูงๆ มีลวดลายดอกๆที่ฝา ตัวที่ป้ายลิปก็บางๆ แต่ก็ทาง่ายดีนะไม่มีปัญหาอะไร


900 บาท ลิปราคานี้คุณภาพก็ควรจะต้องโอเคตามแหละเนอะ แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าไม่ได้แพงมาก ถ้าเทียบกับลิปจิ้มจุ่มของ Burberry ซึ่งแท่งละ 1,300 หรือพวก Marc Jacobs, Smashbox จะตกอยู่ราวๆ 1,100 Kat Von D จะ range กลางๆ เลเวลประมาณ Nars


10/10 เลยอะ ถูกใจมากจริงๆ รักค่ะ ไม่รู้จะหักคะแนนตรงไหนดี เปลี่ยนความคิดคนที่ทาลิปแมตไม่ได้ได้ซะขนาดนี้ ของเค้าดีจริง ปลื้มกะลิปแมตแท่งแรกในชีวิตค่ะ 🙂

Review: L’Oreal Rouge Magique Lipstick รีวิวลิปแมตใหม่ล่าสุดจากลอรีอัล

ช่วงนี้กำลังวุ่นวายวอแวกับลิปสติกสีมืดๆ (?) อยากได้โทนน้ำตาลกว่าปกติ สืบเนื่องจากโดนยุจากสาวๆในออฟฟิศนี่แหละค่ะ! ตามเทรนด์สมัยนี้ที่เน้นลิปแมต ลิปจิ้มจุ่มสีนู้ดๆ ดิฉันก็ขอลองลิปชาวบ้านเขาไปทั่ว (นี่อาชีพบล็อกเกอร์หรา?) นั่งหมกมุ่นหาอยู่หลายแบรนด์มาก

ปกติเราจะไม่ค่อยใช้สีมืดๆเท่าไร โดนยุว่าลองเปลี่ยนลุคดูสิ สีเข้มๆน้ำตาลๆก็สวยดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าแนว coral ที่ปกติทา

ไปกรี๊ดๆๆๆที่ร้าน Sephora กับตัว Burberry liquid lip velvet No.5 Fawn (สีที่ 2 จากซ้าย) ลิปแมตจิ้มจุ่มของ Burberry สีนี้คือใช่!!!!!! คือดีงามมากกกกกก กรีดร้อง Texture แมตกำลังดี ทาแล้วติดทน ปากไม่แห้ง แต่มันหมด!!!!!!!! อยากจะร้องไห้ ขาดใจ อดค่ะ ไม่รู้ด้วยว่าของจะเข้าเมื่อไร พนักงานไม่สามารถให้คำตอบได้ มีเพื่อนตามหาสีนี้มา 2 เดือนเต็มแล้วก็ยังไม่ได้ของค่ะ อะไรจะ high demand กันขนาดนี้ T____T


ด้วยความที่หมกมุ่น ก็ไปเดิน Boots แก้เครียด(?) แล้วอยู่ดีๆก็ไปสอยลิปของลอรีอัลมาซะงั้น! ทั้งที่ไม่ได้มองยี่ห้อนี้ไว้เลย ที่สะดุดเพราะโดนโฆษณาจังๆ (ทำ Marketing แท้ๆ แต่ก็ตกเป็นเหยื่อเอง ทุกครั้งค่ะ!) ว่าเป็น Comfort Matte ก็เลยคิดว่าต้องเป็นลิปแมตที่ไม่ทำให้ปากแห้งมากแน่ๆ เพราะเราเป็นคนปากแห้งมากจริงๆ ถ้าทาแมตมากคือแห้ง ตกร่องแน่นอน

สำหรับเราเรื่อง celebrity endorsement ไม่มีผลกับการตัดสินใจซื้อนะ แต่เห็นรูปชมพู่โฆษณาสีที่เราอยากได้พอดี สีจะออกเข้มๆนิดนึง สีช็อคโกแลต เบอร์ 933 Cashmere Delicat

พอมาอ่านรีวิวเลยมารู้ทีหลังว่า สีที่ซื้อมาเป็นลิปรุ่นใหม่ล่าสุดของลอรีอัล เพิ่งเปิดตัว และสีที่เราชอบคือสีที่ชมพู่จะใช้ทาไปงานเมืองคานส์ปีนี้ (อ่านเจอมา จริงมั้ยไม่รู้นะ 55)


Review: L’oreal Rouge Magique #933 Cashmere Delicat



ทาแล้วลื่นสบายปากมากจริงๆ ปาดลงแล้วเนียนติดปากเลย สมกับชื่อ Comfort Matte นะ ไม่รู้สึกแห้งแบบลิปจิ้มจุ่ม แต่ข้อเสียคืออาจจะต้องปาดเน้นๆนิดนึง ย้ำๆสัก 3-4 รอบ กว่าจะได้สีชัดออกมา แต่ก็คุณภาพตามราคาแหละ

ส่วนคนที่อยากได้ลิปลุคแมตมากๆ ตัวนี้อาจจะไม่เหมาะเท่าไร เพราะเนื้อจะไม่แมตมาก มีความฉ่ำอยู่นิดหน่อย แต่ในรูปอาจจะดูวาวมากเพราะเราทาลิปมันลงก่อน ถ้าไม่ทาจะไม่วาวขนาดนี้

image1 (1)


349 บาท ถึงบอกว่าถ้าต้องปาดหลายรอบนิดหน่อยกว่าสีจะชัดก็ไม่บ่น เพราะราคาเบาสบายกระเป๋ามาก (ไม่สามารถเอาไปเทียบกับ Burberry แท่งละ 1,300 ได้นะคะ) เราซื้อที่ Boots เหลือ 269 คิดว่าคงมีโปรโมชั่นด้วย


ธรรมดาค่ะ ตามราคา สีชมพูวาวๆตัดกับสีดำด้านๆ ไม่มีอะไรหวือหวา เปิดปิดง่าย สะดวกดี


ส่วนตัวเราชอบนะ ได้สีน้ำตาลช็อคโกแลตแบบที่ตามหา ทาแล้วปากไม่แห้ง ทาลื่น เนื้อเนียนนุ่ม สบายปาก ไม่ตกร่อง ดีตรงนี้ แฮปปี้มากๆ ระงับความหมกมุ่นไปได้ชั่วคราว!

ถ่ายเทียบให้ดูว่าสีลิปนี่สีเดียวกับประตูห้องเลยค่ะ match กันสุดๆ!!! (ใช่เหรอ)

(ขอกระซิบว่าสีอื่นๆก็สวยนะ เราชอบสีนู้ดชมพูอมน้ำตาลเบอร์ 931, 932 ด้วย มีทั้งหมด 10 สี เป็น Limited edition วีดีโอทำน่ารักดี)

Cambodia: สามวัน ณ เสียมเรียบ

เป็นทริปสั้นๆที่เกินคาดมากมาย! ทริปที่จองกันไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนเพราะมีโปรแอร์เอเชีย จองไว้นานจนลืม! เพื่อนมาชวนแบบงงๆ เราก็ตกลงแบบงงๆ “เออ ไปก็ไปวะ” ทั้งที่ใจจริงคือปักใจเชื่อว่าฉันต้องไม่ชอบเสียมเรียบแน่ๆ! ดูยังไงก็ไม่น่าใช่แนวฉันแน่ๆ! ไปดูซากปรักหักพัง (AKA.นครวัด) 3 วันฉันต้องเบื่อแน่ๆ! แต่ไหนๆก็ไหนๆ…ไม่รู้อะไรดลใจให้ตอบตกลงไป ถือว่าลองอะไรแปลกๆ “ที่ไม่ใช่เรา” ดูบ้างละกัน

ทริปนี้ตามเพื่อนอย่างเดียวค่ะ เพราะมีเพื่อนคนนึงเคยไปมาแล้ว เราก็ไปแบบงงๆ (คอนเซปต์ทริปนี้คืองงทุกอย่าง) ไม่ได้ทำอะไรเองเลยสักอย่าง เงินยังฝากเพื่อนแลก (กราบขอบพระคุณคุณเพื่อนผู้น่ารักมา ณ ที่นี้)



คิดว่าเราไม่น่าจะเอนจอยการเที่ยวประเทศเพื่อนบ้าน เคยไปฮานอยแล้วไม่ปลื้มเลย วุ่นวาย ไม่ชอบอาหารอีก แล้วทริปนี้เป็นเขมรก็ไม่รู้จะออกหัวออกก้อย กลัวว่าเราจะไม่ชอบอีก

แต่…ผิดคาดทุกอย่าง! ชอบค่ะบอกเลย! แก…เสียมเรียบมันชิวนะ! เมืองมันก็มีแค่นั้นแหละ ไม่ได้วุ่นวายอะไร เดินไปไหนมาไหนก็ง่าย ไปนครวัดก็นั่งตุ๊กตุ๊กทั้งวัน แดดแรงจริงแต่ก็มีลมพัดเย็นๆ เฮ้ย…คือดีอะ! ชอบความชิวๆสบายๆไม่เร่งรีบนี้! ถนนอะไรคนก็ขับมั่วๆนะ เส้นแบ่งเลนก็ไม่มี แต่ชีวิตก็ดำเนินไปได้ตามแบบของมัน ดูสบายๆไม่รีบร้อนดี มีเสน่ห์ในตัวมันอีกแบบดีนะ

ขนาดกางเกงช้างที่เราไม่คิดจะใส่ยังยอมใส่เลย พอใส่แล้วก็ชอบ เปลี่ยนความคิดค่า


อาจฟังดูงี่เง่านะ การตื่นตี4ดูเล็กน้อยใช่ไหม แต่เราเกลียดการตื่นเช้ามากกกกกกกก เคยตื่นตี4ครั้งเดียวมั้งตอนบินไปโคเปนเฮเกน แล้วเกลียดความรู้สึกซอมบี้นั้นมาก ไม่โอเคสุดๆ เหมือนผี ถ้าต้องทำก็ทำได้แหละ แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยาก

แต่ครั้งนี้…เฮ้ย เราโอเคอะ ตื่นได้ สดชื่นด้วย แถมอากาศตอนตี5-6โมง ดีนะ สดชื่น ไม่ร้อน มีลมพัด ถึงจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเพราะเมฆบัง(ความซวย)แต่ก็ดีใจที่ได้ตื่นเช้ามืด ได้มาเห็นแสงแดดอ่อนๆตอนเช้า ฟ้าค่อยๆสว่าง เราแทบไม่เคยตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นเลย พอได้มาดูแล้วฉากหลังเป็นนครวัด รู้สึกเป็น privilege ในชีวิตอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกสงบแบบเรียบง่าย ดีนะ

จริงๆทริปนี้ตื่น6โมงเช้าตลอด รู้สึกรักอากาศตอนเช้ามาก แดดอุ่นๆ อากาศ 22 องศาเย็นๆ เดินเล่นดูซากปรักหักพังแบบหลีกหนีผู้คน ชิวมากแบบสงบใจดี


เราเป็นคนที่เฉื่อยแฉะ ไม่ขยับตัวมาตลอดชีวิต ชอบเดินบนพื้นราบ แต่นอกจากนั้นไม่เอาเลย ขึ้นบันไดนิดหน่อยก็หอบ เกลียดการขยับตัวเป็นชีวิตจิตใจมาทั้งชีวิตจริงๆ

ทริปนี้ได้เทสตัวเองหลังจากออกกำลังกาย weight training มา 1 ปีเต็ม เราปีนขึ้นวัดสูงๆชันๆในนครวัดได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย! ย้ำ…ไม่เหนื่อย ไม่หอบอะไรทั้งสิ้น คือรู้สึกเฉยๆเหมือนเดินบนที่ราบธรรมดา เราเข้าใจนะว่ามันคงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่นๆ นี่ไม่ใช่การปีนเขาอะไร แค่ปีนขึ้นบันไดชันๆ แต่เราภูมิใจกับตัวเองอะที่เราเปลี่ยนตัวเองมาได้ขนาดนี้ กำลังขาแข็งแรงมาก บอกเลยว่าปีนไปก็นึกขอบคุณเทรนเนอร์ ขอบคุณ leg day และ squat กับ barbell

ปีนี้เราจะ 30 แต่เราคิดว่าร่างกายเราฟิตกว่าตอนอายุ 18 อีก พอร่างกายมีพลัง ไม่เฉื่อย มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ ดีโคดๆแบบไม่รู้จะพูดยังไง แบบที่เราไม่เคยรู้สึกมาทั้งชีวิตน่ะ! รู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเอง และดีใจจริงๆนะ

(นี่คือท่าเตรียมทำ leg lunge เหรอ? ขาตั้งฉากซะ 5555)

(อ้อ แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้กับเปลวแดดนะ งอแงเพราะหิวกับร้อน ผิวไหม้จริง55)

4)มีบาลานซ์ระหว่าง exploring & chilling

คงเป็นการเที่ยวที่ถูกจริตกับตัวเองมั้ง ตื่นแต่เช้าจริง แล้วก็เที่ยวลุยในนครวัด 3วันไปมาหลายวัดมาก นับไม่หวาดไม่ไหว แต่ไม่รีบเลย เพราะเพื่อนเราเป็นสายถ่ายรูป จะค่อยๆหามุม ค่อยๆดู ค่อยๆถ่าย ซึ่งไม่มีใครเร่งอะไรใครทั้งสิ้น เดินไป ถ่ายไป นั่งบ้าง คุยเรื่องปัญหาชีวิตก็มี วิจารณ์เรื่องสังคมไทย เม้าเรื่องเขมรกับสิ่งที่เจอ คุยเรื่องหนัง คุยเรื่องจิปาถะหลายอย่าง อยากทำอะไรก็ทำ ทุกคนทำตามสบาย

พอบ่ายๆเย็นๆก็มานั่งคาเฟ่ ใครอยากอ่านหนังสือก็นั่งอ่าน อยากนอนก็งีบไป อยากกินก็กิน เราก็แยกไปนวดเท้ากับสปาเพราะเราชอบแต่เพื่อนไม่ อยากเดินดูอะไรก็ดู อาหารอร่อยด้วยแหละเลยฟิน เรารักเบอร์เกอร์ พิซซ่าเตาถ่าน และเฟรนช์ฟรายใน pub street มาก จะอร่อยอะไรได้ขนาดนั้น พิซซ่าแป้งบางกรอบนี่ยอมเลยนะ


สุดท้ายอาจจะแค่นี้ก็ได้นะ เพราะเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ พอสบายใจอะไรๆก็ดี เราชอบเที่ยวกันน้อยๆคนอยู่แล้ว ยิ่งเป็นคนที่รู้สไตล์กันอยู่แล้วยิ่งง่าย ไม่เยอะ ไม่ปวดหัว ไปเที่ยวควรจะสบายใจ ไม่ใช่มาเครียดเรื่องคนร่วมทริปอีก

สรุปว่าติดใจค่ะ อยากหาโอกาสไปเที่ยวประเทศเพื่อนบ้านให้มากขึ้นกว่านี้ ไม่รู้มีที่ไหนน่าไปบ้าง คิดแวบๆเหมือนกันว่าหลังจากนี้ควรลองหาที่น่าชิวที่ปลอดภัยหน่อยแล้วลองไปไหนคนเดียวดูสั้นๆเป็นการชิมลางดีไหม เป็นทริปสโลว์ไลฟ์เบาๆก่อนก็ได้ challenge เที่ยวคนเดียวนี่ไม่กล้าซะทีสิน่า น่ารำคาญความขี้ขลาดของตัวเองจริงๆ! ขอแปะไว้ก่อนนะคะ

ขอสารภาพว่ากลับมายืนเบียดๆในBTSวันแรกยังแอบคิดถึงการนั่งตุ๊กตุ๊กมีลมเย็นๆพัดผ่านหน้าตอน 7 โมงเช้าอยู่เลยแหละ

Existential dread: One day at a time 

It will never, ever completely go away, I’m almost certain by that. But I’ve just found some ways to alleviate this dread! (Ten exclamation marks wouldn’t cut it!!!!!!!!!!!!)

For a couple of months now, I suspect sticking to exercise is a part of the ritual. If anyone asks me why I exercise, I give them the reasons they expect to hear (And partially true!) “Oh, it helps cure my office syndrome almost completely. I feel amazing with no shoulder pain after I started weight training.” “It gives me strength.” “I feel more energized” Or anything along those lines.

If we are close enough and I presume that you will not look at me like I’m a mad woman, if the conversation flows allowed it, I might admit that there’s some other underlying motive, that I can stick to this exercise routine because, in one way or another, it helps dealing with existential crisis.

“I exercise to escape the existential dread.”

Oh yeah.

Think I’m crazy yet? Maybe, just maybe, I might write another blog post on this, some day.

(Or maybe never).

Exercise helps with the body. But I want to write about something else that I found working for the mind.

Simple enough, I don’t need to look any further. It’s what I already enjoy doing anyway.

Reading good books really helps. Like this one. 

The book speaks to me, as if it can clarify something I have been questioning for so long. There is nothing like it; the feeling of words and sentences of paragraphs after paragraphs smacks you in the face, like it can search deep down in your soul and read your mind (Spooky). Friends are great for support, in a way that they also have struggles of their own, comforting me that “We are all in this together.” It is perfectly normal to feel messed up, to feel like a failure sometimes, even though your life is great and there is nothing wrong with it.

But no one can give me the answers. What makes me feel this way. What causes it. Why I feel the way I do. What is the purpose? What is the point of this, all of this? *Motioning hand in circle*

Psychology and philosophy help. All of this psychoanalysis seems to be exactly what I need. One example that felt poignant to me was when I read the line “One of the most basic human needs is to connect to someone” And then it elaborates on why; the history of humankind, since we were cavemen, the influence of motherly and fatherly love, tribal community and more.

OH, so THAT is the human need? THAT is our nature? Then accept it. Stop feeling like you are some weak creature, or worst guilty, when deep down there are moments you want to connect and be understood and reach out to another human being. You can’t change nature, can you?

If anything, it does help make peace with yourself. Because I see some sort of evidence, some sort of history and theory and explanation unfolding in front of my eyes. Crystallization process. It makes me understand. It gives me knowledge and gets rid of confusion. Knowledge is the power, they say?

Eye-opening. That’s how I’d call it.

I wish to find more good, “life-changing” (Ugh, I always cringe when I hear this word. But this will do for now.) books. It’s truly great for the mind. AND for the soul.

(On another note, I do want to write or summarize some key takeaways from The Art of Loving. Extraordinary book, indeed. Hopefully I’ll get around to it. It’s the kind of book that you should go back and read every year anyway.)

Will have to excuse myself for a more light-hearted book I’m currently reading now, on How to be a person in the world – modern existential advice column that is promised to be really good by a friend who lent me. Because, you know, sometimes you just want to read something real and messed up about other people’s life, not only heavily filtered “amazing” life on your Facebook feed.