Modern Love and Deadlifting

I have been a long time fan of The New York Times – Modern Love column, back in university days when some friends and I used to share short essays about love to read. One of the famous ones would be the article on an experiment of making two strangers falling in love by answering a list of 36 questions, based on a psychological research on creating interpersonal closeness and intimacy with someone.

Some Modern Love stories were really good, some were okay, some could be quite strange, although I forgot most of the stories by now. Many are deep, personal, and emotional. Well…it’s about love after all, in a wide variety of different forms. I haven’t read as much as I used to back in the days, but from time to time I come across some essays while scrolling down on my Facebook feed.

Today is one of them. Scrolling down, naturally I had to stop and click when I saw the word “Deadlifting”

Screen Shot 2562-09-09 at 10.47.34.png

Modern Love and Deadlifting!? Who would have thought?

Beautifully written essay, as usual. It’s a very “Modern Love” style story; always have some symbols in there to represent something. And it isn’t only about deadlifting here, but the meaning deep down behind the lift, which I can relate to it perfectly, although I have no trauma of my own.

Funny enough, my best friend just asked this question about lifting earlier today. Our brief conversation, or you could call it my own rambling, went like this.

Screen Shot 2562-09-09 at 10.38.20

I wrote a lot of my thoughts about powerlifting here and there. Will probably write more in the future. In the beginning it was indeed about learning the movements and focusing on the body. The techniques part will always be there as it really is NOT just picking the weight up, but now it’s become a lot more about the mind, and how this mentality can be adapted in my every day life, even at work.

I’m still mesmerized by this whole new world. It is a big deal for someone like me who despised exercise almost my entire life. Never had I ever imagined going from who I was to where I am now; from barely able to pick up a 4kg kettlebell, to someone who loves and looks forward to lifting almost 2X my bodyweight. I’ve learned so much along this self transformation, knowing that I have this capability of doing and accomplishing anything once I set my mind to it.

Review: Muscle Factory gym

FINALLY got to pay a visit to Muscle Factory gym. I’ve heard its reputation for a while, how this huge gym has all kinds of equipments you could imagine for everyone, with an extremely affordable price, only 250 THB for a one day pass. I will let the pictures speak for themselves.

Simple, straight to the point, what you see is what you get, no bullshit – these would be my short keywords/summary of Muscle Factory gym.

I am so happy to see so many lifting platforms myself – most important thing for me. No need to share with anyone too. And many squat racks! I could even borrow a lifting belt from the reception. And they’ve got chalk! So I’m pretty much good to go.

And lots of machines…

Even Muay Thai ring. And more squat racks and machines. They also have a cardio room of treadmills and bikes on the 2nd floor of the gym.

And really long lines of dumbbells, come in both kgs and lbs.

(Hi, it’s me between sets of dumbbell bench, and wow…just noticed how my arms and shoulder have changed. For sure it didn’t look like this just 6 months ago!).

So I did deadlift today. According to our program, my top set is at 85 kgs for 6 reps. Then working set at 77 kgs for FIVE sets of 6.

I was pretty much minding my own business trying to spot the plates with the weight I wanted. The plates are a bit all over the place, quite messy. Wish it could have been more organized!

Got to chat with a guy on a platform next to me who was practicing Snatch, weightlifting stuff. He saw me do my top set at 85 kgs then commented I’m so strong, wow did you really do 6 reps? And what is your bodyweight? He’s a trainer himself and said a woman my weight (51 kgs) in general would deadlift around 60-65 kgs. He even asked if I’m going to compete!

So I just smiled. It’s funny to hear this kind of comment when you get out of your usual environment, full of competitive people who are powerlifting athletes, where women my bodyweight deadlift 120-140 kgs. My 85 kg deadlift really IS nothing. I swear I never really thought I AM strong, because I’m the weakest one in this environment! Sure thing, I am much stronger now. But when you are surrounded by people who are way better than you, you can’t help thinking you are such a noob and still have a long, long way to go (which you do, of course!).

I suppose from time to time you should think how far you have come and where you started even just a year ago, to help put things in perspective that hey, you are a badass yourself! You made a lot of progress. Have more confidence! Walk in the room like you own it! Pat yourself on the back and celebrate your big and small wins, while push yourself forward and aim for a bigger goal.

Such a tricky thing to balance for someone like me who has self doubts creeping in too often.


Apart from all the equipments, it’s pretty basic and simple. Restrooms and shower rooms with lockers are pretty clean and quite empty, but you have to bring everything yourself (towels, toiletries etc). My friend told me they have towel rental service though.

No one is there to mess with you while you train. It’s just the gym and yourself. Forget commercial gyms where there are trainers walking around and salespeople taking potential clients around the gym. It’s got none of those. The reception didn’t really introduce anything to me at all. I had to ask all the questions about the place myself.

OH, there is NO air con, by the way. Probably why it kind of wore me out today as I’m used to training in an air con. Got tired more easily today. It wasn’t insanely hot, though I did go train around noon, as it’s a really big and open air space.


Cheap for full equipments gym like this. Love it! My gym at Base is way overpriced, even the open gym there costs 500 THB though you are a member (major eye rolls). Glad to see normal affordable prices like this.


Sukhumvit 56. BTS Bangchak station. The place is quite hidden in their small Soi which 2 cars can’t even pass at the same time! I think it’s quite hard to access the place if you don’t come by car. But the maid told me you can catch motorbike from BTS Bangchak for 25 THB, or call the gym for Tuk tuk service.

Lots of free parking space available.


I feel like this place is amazing for people who take training a bit more seriously and know what they are doing. Feels like it’s a no bullshit gym.

As a beginner I would feel a bit intimidated by this kind of place though, unless you come with friends or your own trainer. Everyone in the gym looks SO muscular and HUGE. Even I was there having my own program and more or less know what I’m doing, I still felt a little intimidated by the stares when I was in the weight room with all the men.

It’s the kind of place that you go in and out quickly. Very convenient if you have your program to train. I was there at a weird timing (around noon on Saturday) so the gym was quite empty. Not sure if it would be packed on weekday evenings or some other times. So in a way it could feel a little lonely with no sense of community. It was a bit hard for me telling myself to keep going in my last set even though I’ve got a program to stick to. Also did feel a bit lonely and slightly unmotivated. Perhaps I’m used to a group class environment when people are doing the same thing and sharing the same experience pushing ourselves when we lift.

But I guess if you keep going regularly, you will get to talk to people more and get to know them. That’s usually how it is in the gym anyway.

I might go there again as it’s pretty convenient for me, and my trainer/friend also trains there from time to time. Always nice to have a gym buddy! I’m in a situation that some external factors forced me to explore other options outside of my current gym for a bit. Honestly speaking, I am still a little pissed off by this change. But trying hard to stay positive. Maybe some changes could be good, who knows? Stepping outside of your comfort zone, no matter how small, will always feel a little uncomfortable at first, but I try to embrace them as always.

Exploring new things and places could be a cool experience too. For a moment today while resting between sets and watching a guy training next to me, I was even thinking…hey, maybe I should give weightlifting a try some time!? Snatch, Power clean, Clean and jerk and lots more I don’t know. Ah, all the techniques to perfect those lifts. It’s quite intimidating as any movements with weight overhead could easily kill me. But that’s exactly the point. How can you grow if you don’t challenge yourself, in anything, right!?

Good training session today. Now my body feels a little lighter, I feel a little sore, muscles a little tender. Love it. Now here comes the bubble milk tea and foot massage as rewards…

Happy training!

Good support system

Once again, going through tough times in life with sleepless nights and worries and fear occupying in my head, one positive thing at times like this is the support I get from people who care about me.

Made me think of what happened in February. And how I felt so, so grateful for family and friends. Still do today.

Even with a close friend I haven’t spoken to for a while, as soon as I called her with panic, she was there for me listening to my story and feelings for an hour. Nothing has changed.

Or another an hour call with another close friend who I shared ALL the things so openly, ugly, too honest things included, made me feel much better as I know she wouldn’t judge me. She was only listening and trying to help.

It feels good, not being judged. Because I know I judge myself the hardest anyway.

I couldn’t think straight at all. Head was filled with panic and fear. Yet when I talked to close friends and even my mother, I did listen to them and stopped thinking, just followed their advice, because I knew they have the best intention for me.

Like they say, mom knows best. She really does.

Having this support system is so important in life. I don’t know what I would do without them. Make a note to myself to show my appreciation toward them more often.

When I get excited about work / Let’s talk about Branding

Something exciting is coming for us at work, in the next 18 weeks! A rebranding project it is. Our branding agency, DesignStudio, who did rebranding for Airbnb and many renowned global brands, flew in from Sydney and we first kicked off our journey with 2 full day “Immersion” workshop here in our brand office.

It has been nothing but extremely interesting and insightful. I really, really loved it and felt like it was such a great start for this huge project. We covered a lot of topics about our brand; from overall business strategy, our culture and values, the market and growth potential, target audiences, competitors and so on. We presented some data and what we have done so far to make the agency understand us better, and they threw us a lot of smart questions to think about and led the discussion very well.

I feel like from time to time brands get lost in what we do on a daily basis, and we don’t get a chance to sit back and think if what we do/offer = what customers really want. What I love about our company is we are so full of ideas and initiatives and everyone is so open. However, we should also put ourselves in customers shoes from time to time. Digital marketing can easily help support that, utilizing all data we have in customer touchpoints and digital footprints.

The group activities were super interesting; each of us has to present our ideas about who we are as a brand, what makes us unique, and if customers care about the qualities we have, as well as predict how our brand is going to develop in the next 10 years. Another thing I LOVE about our company is top management participates in these activities with all of us. So casual but full of passion and ideas, and everyone really shows their enthusiasm about our brand, from different departments and points of views.

Not only the brand office part, but our agencies will also fly to all of our properties to talk about our guests, local partners, and staff to get more insights. After this, they will come back to present strategy on overall brand proposition and architecture, then we will go into all branding details such as naming, logo, typography, color palette, tone of voice, and so on. The final outcomes will be brand guidelines as well as brand training to ensure everyone from the entire company heads in the same direction. Many big jobs lying ahead, indeed.

To me, what I personally love about all of this is, it did change my perspectives on branding. I was involved in a rebranding project many years ago, but it was VERY subjective and only focused on deliverables like brand assets and logos, mostly creatives. Didn’t enjoy it very much as it was quite vague and subjective. However, this time it’s SO different. Have to really give it up to DesignStudio team as they seem experienced and know what they are doing as they DO try to understand business challenges as a whole, not only just “branding” part. Having a good agency is VERY important, and I’m glad we got a chance getting to know all 5 of them better during dinner after the first day of workshop. Everyone is so nice and friendly. Love the vibes. Also all the top management joined our dinner. My big boss insisted buying me drinks, as always. These guys are always fun to be around.

This is probably the first time I wrote about my work in a bit more details on here as I’m genuinely excited about this. I’ve been telling my team from the start that we need to have more consistency in all of our communication channels, and our brand positioning is so unclear. How do you market yourself when you are not even sure who you are or what your identity is?

The big boss sent me a very nice message last night as we are during interview process and I am about to have my own team. He said I deserve it, to have people support me. And I found those two simple sentences really touching.

One thing that struck me the most during the workshop is the message from the owner. She said from our customers survey, 20% of our guests continue to travel together and they made new friends in our properties. And that insight was what kept her going. Not the financial bottom line. Nothing else. She wanted to make our customers remember us that way.

In the end I know it’s going to come down to profit and loss, ROI, even my own KPIs is ultimately about conversion. I am fully aware of that, but it’s so nice to know that we have other purposes apart from financial to strive for. It gives you motivation. Only monetary rewards are never enough, not for me anyway.

I’m excited to see how our journey will unfold in the next 18 weeks.


Arts, Science, and Renaissance thinking

เมื่อเช้าตอนนั่ง BTS มาทำงานไปอ่านเจอบทความนี้ที่เป็นบทสัมภาษณ์ของคุณ Paulo Euron ศาสตราจารย์ด้านสุนทรียศาสตร์ (ภาษาอังกฤษคือ Aesthetics? ปะ) จาก Bologna University ที่อิตาลี ที่ตอนนี้สอนอยู่ที่คณะอักษร จุฬาฯ ต้องสอนเอกอิตาเลียนที่คณะเราแน่ๆเลยให้เดา

เพื่อนอักษรที่จบเอกอิตาเลียนแชร์มาใน Facebook น่ะแหละเราเลยได้อ่าน บางทีก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆอักษรฯที่ยังวนเวียนในแวดวงวรรณกรรม วรรณคดี วิชาการ อาจารย์ ที่ทำให้เราได้เสพ content นอกเหนือจาก marketing ต่างๆบ้าง เพราะตอนนี้ชีวิตห่างหายเรื่องวรรณคดีไปมากจริงๆ

อ่านแล้วชอบบทสัมภาษณ์นี้อะ ขออนุญาต quote ย่อหน้าที่ชอบ ตามนี้

อีกประเด็นหนึ่งคือ จะมีนักเรียนจากคณะอักษรศาสตร์บางคนพูดว่า พวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์มากกว่า เพราะวิทยาศาสตร์พูดถึงโลกแห่งความเป็นจริงและนำเสนอความจริง นี่คือความเข้าใจและความเชื่อที่ไม่ถูกต้องนัก วิทยาศาสตร์นั้นสำคัญแน่นอน แต่ความรู้ที่วิทยาศาสตร์มีให้นั้นมีจำกัด มันมีขอบเขตที่ชัดเจน ในทางกลับกัน ถ้าคุณอยากเป็นหมอ คุณก็ควรได้เรียนด้านศิลปศาสตร์ด้วย เพื่อที่จะได้รู้ว่าจะสื่อสารกับผู้อื่นอย่างไร คิดอย่างไร โน้มน้าวใจผู้อื่นอย่างไร และที่สำคัญที่สุดก็เพื่อจะได้เข้าใจว่าโลกมันหมุนไปอย่างไร เราไม่ควรแยกวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ออกจากกันโดยสิ้นเชิง กระทั่งนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่หลายคนก็มีพื้นฐานทางมนุษยศาสตร์ที่แข็งแรง พวกเขาเรียนภาษาและปรัชญา ไม่ใช่เพื่อใช้ในการทำงาน แต่เพื่อเข้าใจว่าจะขยายมโนทัศน์ของตัวเองอย่างไร

เรื่องวิทยาศาสตร์กับอักษรศาสตร์นี่นะ…เราว่าเราน่าจะเคยเขียนไปแล้ว ว่าสำหรับเราการเรียนอักษรศาสตร์คือสิ่งที่ทำให้ “คน” กลายเป็น “มนุษย์” ทำให้เรามีความละเอียดอ่อนมากขึ้นกับสิ่งรอบตัว ช่วยให้เราคิดวิเคราะห์ วิพากษ์วิจารณ์ได้แบบใช้เหตุผล ได้ soft skills หลายอย่างมากๆที่มีประโยชน์กับการทำงาน เอาเป็นว่ายิ่งทำงานนานเท่าไรยิ่งรู้สึกว่า skills พวกนี้มีประโยชน์นะ แต่สังคมไทยยังมีความคิดว่าการเรียนภาษา วรรณคดี ด้อยกว่าการเรียนวิทยาศาสตร์อยู่ เพราะมันจับต้องไม่ได้ จบแล้วจะไปทำอะไร? โอเค…อาจจะมีส่วนถูกอยู่บ้าง ตอนเรียนเราก็เคยคิดและบ่นว่าจะเรียนภาษาศาสตร์ไปเพื่ออะไร? วิเคราะห์วรรณคดีหัวแทบแตกไปทำไม? แต่ตอนนี้เราเริ่มมองว่าสกิลที่ได้จากคณะอักษรเป็นประโยชน์ให้เราไปต่อยอดได้อีกเยอะเลย เพราะช่วยเรื่องการวางรากฐานความคิดนี่แหละ

ในทางกลับกัน คนเรียนสายวิทย์หลายคนก็วิทย์จ๋ามากๆเลย ขอพูดถึงประสบการณ์โดยตรงคือพวกเรียน IT ที่เราต้องดีลงานด้วยเป็นระยะๆในฐานะที่ทำ digital marketing ขออนุญาตพูดแบบรวมๆว่าหลายคนมีปัญหาเรื่องการสื่อสารมากจริงๆ เหมือนเขาคิดต่อยอดไม่เป็นนะ หน้าที่เขาคือให้ทำ A ก็ทำ A จบ สมมติทำ A ไม่ได้ ก็จะไม่ได้พยายามอะไรต่อ หรือไม่แม้กระทั่งมาบอกเราว่ามันไม่ได้ คือมีปัญหาด้านการสื่อสารมากที่หลายครั้งแทบจะต้องง้างปากเขาให้ออกมาพูดให้ได้ บางทีก็เหนื่อยมากจริงๆ

เราเคยคิดว่า communication skill คือเรื่องเล็กน้อย คนเราเกิดมาก็ต้องฟังพูดอ่านเขียนได้ สิ่งที่เราเป็นคือโคดจะธรรมดา สกิลนี้ไม่สามารถเอาไปใช้ทำอะไรได้ เราอยู่ท่ามกลางเด็กอักษรคือทุกคนเก่งมากเรื่องขีดเขียน เขียนกันแบบแต่งนิยายกันได้อะ แล้วไม่ใช่เก่งแต่ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ (นั่นคือธรรมดา…) หลายคนเก่งภาษาสเปน อิตาเลียน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส งี้ พูดกันก็คล่องน้ำไหลไฟดับ แต่พอทำงานแล้วกลายเป็นรู้สึกไปเฉยว่านี่คือ strength ของเรา เพราะสิ่งที่เจอทุกวันคือ…โอ้โห…คนส่วนมาก communication skill แย่มาก! จนเรางงค่ะ คือแค่เขียนเรียบเรียงให้รู้เรื่องยังทำไม่ได้ ไม่ได้พูดถึงภาษาอังกฤษนะ แค่ภาษาไทยบางคนก็ยังทำไม่ได้ ยังไม่นับเรื่องสะกดอะไรผิดๆถูกๆเต็มไปหมด บางทีเห็นแล้วก็ปวดหัว ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆคือช็อค แต่ตอนนี้คิดว่าคงชินไปแล้ว และปลงด้วย การเขียนอะไรออกมาไม่รู้เรื่องไม่มีหัวไม่มีหาง นึกอยากจะพูดหรือเขียนอะไรก็พูดๆไปมันสะท้อนให้เห็นถึงระบบความคิดของคนเราจริงๆนะ แสดงว่าคุณไม่ได้จัดระเบียบความคิดของคุณก่อนลงมือเขียนเลย

ไหนๆก็ไหนๆ มาเรื่อง communication skill ก็ขอบ่นอีกเรื่อง…ทำไมนะคนส่วนมากเวลาพูดอะไรถึงได้พูดขึ้นมาดุ้นๆแบบไม่มีหัวไม่มีหาง? แล้ว assume ว่าคู่สนทนาจะรู้เรื่องและเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูด เราเป็นคนที่ระวังมากเรื่องนี้มั้ง โดยเฉพาะถ้าคุยกับคนที่ทำงานคนละสาย เราจะค่อยๆเกริ่นแล้วดูท่าทีคู่สนทนาว่าเขาเก็ตสิ่งที่เราพูดมั้ย แต่คนทั่วไปคือพูดเลยค่ะ ใช้ตัวย่อ ใช้คำเฉพาะทาง หลายอย่างคู่สนทนาก็ไม่เข้าใจปะว่าหมายถึงอะไร แล้วมันจะคุยกันรู้เรื่องได้ไง? งง จะทำงานกันได้มั้ยอะ?

เพราะฉะนั้น…เห็นด้วยกับย่อหน้าข้างบนมากค่ะว่าคนเราควรเรียนรู้ทั้งสายวิทย์และสายศิลป์ และไม่ควรคิดว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งดีกว่าอีกสิ่ง ถ้าประกอบกันได้พอดีๆจะดีมากเลย


ในฐานะนักปรัชญาสุนทรียศาสตร์และศิลปะ ผมอยากให้คุณเรียนรู้ที่จะเพลิดเพลินกับสิ่งใหม่ เพลิดเพลินกับศิลปะ เพลิดเพลินกับสิ่งที่ยากแก่การเข้าใจและแตกต่างออกไป เวลาชมภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน หนังบล็อกบัสเตอร์ หนังซูเปอร์ฮีโร่ จงดูมัน และลองพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่เบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนั้น นี่คือจุดเด่นของมนุษย์นิยมที่มีพื้นฐานจากยุคเรอเนสซองส์ อ่านและดูให้หมดทุกอย่าง แต่ต้องคิดวิเคราะห์กับมันด้วย

เมื่อทำเช่นนั้น คุณจะเพลิดเพลินกับมัน เพลิดเพลินกับความงามของมัน ความงามในที่นี้เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความรุนแรง ตรงข้ามกับการใช้ประโยชน์จากกันและกัน ถ้าคุณไม่คิดว่าสิ่งนั้นสวยงาม พูดมันออกมา ถ้ามีคนเห็นว่ามันสวยงาม จงถามเขาว่าทำไม คุณมีอิสระเพราะคุณคิด นี่คือแก่นแท้ของยุคเรอเนสซองส์

ชอบตรง “คุณมีอิสระเพราะคุณคิด” นึกถึงตอนเรียนที่การดูหนังกลายเป็นเรื่องเครียดได้ เพราะต้องวิเคราะห์ symbols ในหนังและตีความออกมาให้ได้ เขียน essays แล้วเขียนอีกไม่มีวันจบ ตอนนี้ก็ลืมทฤษฎีอะไรไปหมดแล้วนะ โอ๊ย…นึกแล้วก็ตลก แต่มันทำให้เราเสพวัฒนธรรมพวกหนัง ละครเวทีต่างๆได้ลุ่มลึกขึ้นมากจริง

ในบทสัมภาษณ์มีอีกส่วนที่คุณ Paulo บอกว่านักเรียนไทยเงียบมาก ไม่ค่อยตั้งคำถาม ไม่สงสัย ไม่ยอมพูด เออจริง…เรื่องนี้เราก็เป็นนะ ถ้าในห้องเรียนก็จะไม่ได้แสดงความคิดอะไรออกมามากมาย ถามว่ามีความคิดไหม? ส่วนตัวเรามีนะ มีเยอะด้วย แต่เราไม่ชอบพูดต่อหน้าคนเยอะๆ ถ้าคุยกันตัวต่อตัวนี่น่าจะคุยกันได้ยาว แต่อย่างตอนไปเรียนที่อังกฤษก็จะเห็นเลยว่าเด็กฝรั่งกล้าพูดกล้าคุยแบบพูดไม่หยุดอะ ถ้าคนไทยก็เงียบซะมาก

แต่เรื่อง critical thinking ก็เป็นปัญหาระดับชาติของการศึกษาไทยจริงๆน่ะแหละ เรื่องนี้ถ้าจะให้พูดก็ยาวค่ะ เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาและมีอารมณ์อาจจะได้มาเขียน (บ่น) อีกที

since feeling is first – e.e. cummings

Ah, E.E. Cummings, someone I discovered YEARS ago and almost forgot. i carry your heart with me is probably his most famous poem and my favorite one. His poems are often written in lowercase with lots of parentheses and weirdly-looking sentences and grammars. Definitely a signature of what makes him stand out and catches my attention though.

Re-discovered him by digging through old Facebook notes. I suppose I am in this mood of connecting with ALL the feels. This “since feeling is first” probably represents my mood and somewhat who I am – how you persuade your loved one to kiss and love freely and deeply without paying attention to social norms/conventional behaviors (Love how he compares the norms to syntax of things…haven’t heard of the word Syntax since 2nd year of university in Linguistics. Ah, memories).

I think a lot, probably too much, but why even think when you’d better kiss?

For life is not a paragraph, and death I think is no parenthesis. 

since feeling is first – e.e. cummings 

since feeling is first
who pays any attention
to the syntax of things
will never wholly kiss you;

wholly to be a fool
while Spring is in the world

my blood approves,
and kisses are a better fate
than wisdom
lady i swear by all flowers. Don’t cry
– the best gesture of my brain is less than
your eyelids’ flutter which says

we are for each other; then
laugh, leaning back in my arms
for life’s not a paragraph

And death i think is no parenthesis

“Happiness” and “Meaning” at work

ไม่ได้คิดจะเขียนเรื่องนี้เลย แต่เผอิญเช้าวันนี้ (วันเสาร์) ตื่นมาแล้วเลื่อน Facebook feed ไปเจอบทความนี้ ใน Mission to the moon FB page ของคุณรวิศ หาญอุตสาหะ เจ้าของเครื่องสำอางศรีจันทร์ที่สามารถกลับมารีแบรนด์ทำให้ประสบความสำเร็จได้อีกครั้งจากที่แบรนด์เกือบจะตาย เราติดตามบทความของคุณรวิศเป็นระยะๆ เพราะเขาชอบอ่านหนังสือมากด้วย แอบชื่นชมและตามอยู่ห่างๆ

พออ่านบทความเรื่อง “ความสุข” และ “ความหมาย” ในที่ทำงานเลยได้คิดอะไรบางอย่างและอยากเขียนขึ้นมา สิ่งนี้คือประเด็นที่เราข้องใจสงสัยและพยายามตามหามาหลายปีมากๆ โดยเฉพาะตั้งแต่ตอนเริ่มทำงานใหม่เลยก็ว่าได้ เคยเขียนบล็อกไว้เมื่อ 3 ปีก่อนด้วย ว่า “คนเราทำงานไปทำไม” ถ้าไม่นับเรื่องเงิน จำได้ว่าช่วงนั้นคือช่วงที่สับสนในชีวิตเรื่องงานมากๆเลย วุ่นวายใจพยายามหาคำตอบตลอดเวลา

ตอนนี้เราคิดว่าเรามองอะไรเปลี่ยนไปพอสมควร ไม่ได้พยายามไปเค้นหาความหมายอันยิ่งใหญ่ของการทำงานเหมือนหลายปีก่อนแล้ว


เราว่าคนรุ่นเรา “Millennials” เนอะ โฟกัสมากๆๆๆเรื่อง “ความสุข” คำที่ว่า “Do what makes you happy” “Does it make you happy?” คนรอบตัวเราจะพูดจะถามคำนี้กันตลอดทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เราก็เป็นคนนึง อย่างตอนทำงานเหนื่อยมากๆหนักมากๆ เราก็จะถามเพื่อน หรือเพื่อนจะถามเราว่า “มีความสุขไหม?” ตอนเราเครียดมากเราตอบไม่ได้หรอกว่ามีความสุข เพราะไม่มี แต่ก็ยังทนทำ พอเราหลุดจากตรงนั้นมาได้แล้วมองย้อนกลับไปก็เริ่มเข้าใจตัวเองว่าไม่ได้ทำเพื่อความสุขนะ แต่ทำเพราะอยาก challenge ตัวเอง ตอนนั้นเป็นฟีลลิ่งว่าอยากลองสู้ซักตั้ง สู้ให้รู้ว่าเราทำได้ สู้ให้รู้ว่าเราไม่แพ้ ถึงแม้สิ่งที่ทำจะบ้าบอคอแตกและมีเรื่องเครียดเรื่องปวดหัวทุกวันก็ตาม แต่เราก็รู้น่ะแหละว่าไม่สามารถทำได้ตลอดไป ขีด timeline ให้ตัวเองเหมือนกัน ทำไปเพื่อการเรียนรู้และประสบการณ์ล้วนๆ ไม่ใช่ทำเพราะความสุข

“ความสุข” มันแค่ชั่วคราว ประเดี๋ยวประด๋าว ตอนนี้ก็เข้าใจชัดเจนแล้วว่าการเลือกงานไม่ควรเลือกแค่เพราะความสุข ตามที่คุณรวิศเขียนเป๊ะๆ


เรื่องหา “ความหมาย” ในที่ทำงานเป็นสิ่งที่น่าจะรบกวนจิตใจเรามาหลายปีมาก ไม่ใช่แค่เรื่องทำงาน แต่น่าจะเป็นความหมายในชีวิตเลยด้วยซ้ำ เคยฟุ้งซ่านและไม่เข้าใจมากๆ พอคิดมากๆเข้ากลายเป็นทำให้ตัวเองทุกข์เอง

ตอนนี้เราไม่ค่อยคิดมากขนาดนั้นแล้ว เรารู้สึกว่าเราค่อยๆเวิคกับสิ่งที่มี เริ่มจากเลือกงานที่อย่างน้อยๆเรารู้สึกชอบ ลิสต์ออกมาว่ามี industry ไหนที่เราสนใจบ้าง แล้วค่อยๆเริ่มจากตรงนั้น ปัจจุบันทำเกี่ยวกับ hospitality/travel ก็คือความสนใจส่วนนึงของเรา เราสนใจเรื่องเที่ยว เรื่องคนต่างชาติ วัฒนธรรมต่างๆที่หลากหลาย การได้ไปพักโรงแรมที่ดี มีประสบการณ์ดีๆ คือสิ่งที่เราเข้าถึงได้และอิน เวลาเราทำ marketing plan คิด content อะไรเราก็จะอินมากกว่าการทำสิ่งที่เราไม่ได้แคร์เลย

นอกจากทำสิ่งที่มีความสนใจ แทนที่จะไปโฟกัสกับเรื่อง “ความหมาย” เรากลับมองสภาพแวดล้อมและ culture ในการทำงานมากขึ้นมากๆ นี่คือสาเหตุที่สุดท้ายตัดสินใจโบกมือลาจากบริษัทญี่ปุ่น เพราะมันไม่ใช่ตัวตนของเราจริงๆ เราอึดอัดกับการทำงานที่อยู่ในกรอบความคิดแบบนั้น นี่คือจุดเปลี่ยนนะ เพราะตั้งแต่เราเปลี่ยนมาทำงานกับคนต่างชาติ เรารู้สึกสบายใจและเป็นตัวเราได้มากขึ้นแบบมากๆ

อีกสิ่งนึงที่สำคัญกับเราก็คือ autonomy การได้ตัดสินใจอะไรด้วยตัวของเราเองโดยประมาณนึง ปีที่ผ่านมาก็ได้ทำตามนั้นจริงๆ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ คือมีอำนาจการตัดสินใจเองพอสมควร เอาจริงๆตอนนี้ digital communication ทุกช่องทางที่เป็นการ spend เงิน ก็คือการตัดสินใจเราหมดนะ อยากทำอะไรก็ได้ทำเลย ถ้าไม่เวิคเราก็รับผิดชอบเอง ถ้าเวิคเราก็ได้เรียนรู้เอง เฮ้ย…เราชอบนะ เพราะมัน challenge ให้เราไม่หยุดนิ่ง

เรื่อง challenge สำหรับเราก็สำคัญ ทำไปเรื่อยๆไปวันๆ เราเบื่อจริงๆ เราชอบหาอะไรใหม่ๆทำ ชอบที่จะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเก่งจริงๆ รู้สึกว่าต้องพัฒนาตัวเองตลอดเวลา พยายามผลักดันตัวเองอยู่ บางช่วงที่มีนิ่งๆเฉยๆก็จะรู้สึก guilty รู้สึกว่าทำไมไม่เรียนรู้มากกว่านี้!? นี่หมดไฟเหรอ? Desire & opportunity to learn สำหรับเราคือสำคัญมากๆจริงๆ

การเข้ากับหัวหน้าได้ก็สำคัญมากนะ ทีมที่ดีก็สำคัญไม่ต่างกัน สิ่งประกอบต่างๆเหล่านี้มันทำให้เรามีความสุขกับงานได้โดยไม่ยากเลย

อีกเรื่องที่เห็นด้วยกับคุณรวิศมากคือการได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ช่วยเหลือคนอื่น จะนำมาซึ่งความหมาย อันนี้จริงมาก เรารู้สึกดีทุกครั้งถ้าเราได้ใช้ความรู้ expertise ของเรา ช่วยเหลือคนอื่น รู้สึกว่าได้ contribute เพื่ออะไรสักอย่าง ทำให้รู้สึกตัวเองมีคุณค่ามั้ง สิ่งนึงที่เรียนรู้คือชอบรับฟังปัญหาชีวิตหรือปัญหาการทำงานของคนอื่นค่ะ! สิ่งนี้อาจจะไม่ชัดมากในหน้าที่การงาน แต่เราก็ช่วยเป็น mentor ให้น้องๆมหาลัยที่สงสัยเรื่องการทำงาน ช่วยแชร์ประสบการณ์ของตัวเองและหวังว่าจะพอมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง เวลาได้ทำทีไรก็รู้สึกดีทุกครั้งนะ เรื่อง education ก็เป็นอีกอย่างที่เราสนใจด้วย

Current state of mind

รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นมากที่ไม่ได้ไปไล่ไขว่คว้าหาความหมายของการทำงานแบบเลื่อนลอยเหมือน 3-4 ปีก่อนแล้ว แต่ด้วยเวลาและประสบการณ์ที่สั่งสมมาทำให้เราค่อยๆตกผลึก และมองหาสิ่งที่ใกล้ตัว สิ่งที่เราสามารถแก้ไขได้ และมองหาความสุขความพอใจจากสิ่งที่เราสามารถเลือกและตัดสินใจได้นี่แหละ เราเริ่มจะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นกับสิ่งที่เราทำด้วย ส่วนประกอบหลายๆอย่างตอนนี้ทำให้เรารู้สึกว่า โอเค เราอาจจะไม่ได้มี”ความหมาย”อะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่เราโอเคกับสิ่งที่เราทำ เราหาความสุขหาความหมายได้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆในงานในชีวิตประจำวันแต่ละวัน แค่นี้ก็พอแล้วไหมนะ?


%d bloggers like this: